Het ethisch kompas van je zakenpartner is een van de belangrijkste dingen waar je op moet screenen. Zeker wanneer je een minderheidsbelang neemt in iemand zijn zaak. Na een paar jaar iemand persoonlijk te kennen weet je of die persoon het heeft of niet. Of wat ik probeer uit te zoeken eenmaal ik interesse heb in een investering, hoe spreken klanten of andere zakenpartners over die bepaalde persoon. Kan je niet achter die info komen? Dan is het ok om een investeringskans te laten schieten. Voor mijn vastgoedprojecten is ethiek zelfs de bepalende factor geweest om mijn partners te kiezen. Ook nagaan of men een gezin heeft, kinderen, waar men precies woont....Al die dingen vertellen iets over een persoon. Ik heb er geen probleem mee dat Bart Buyse gefaald heeft. Wel hoe hij nu omgaat met zijn vroegere minderheidsaandeelhouders en partners. Hij heeft de rotzooi waaronder de schuldenberg en de verlieslatende zaken achtergelaten bij de mensen die hem volledig vertrouwde. En voor zichzelf heeft hij alles zo in elkaar gezet zodat hij 100% eigenaarschap heeft van de meest rendabele vestigingen en wel een succesvolle doorstart kan maken. Voor zichzelf welteverstaan. Zoals Maarten zegt. Dit kan allemaal in België.

Oei, wat gaan populisten als Geert Noels nu zeggen: het probleem ligt wel degelijk aan de inkomstenzijde. Zoals een échte econoom als professor Paul De Grauwe al een hele tijd benadrukt.

Dit fragment zegt echt zó veel over hoe veel politici denken. Een ambtenaar wordt politiek benoemd. En dat is omdat u dat zo wil, beste burger. Dixit @MelissaDepr.