زمان خداحافظی من از فضای اسپیس‌های توییتر فرا رسیده است. نزدیک به دو سال، بخشی از وقت، فکر، هنر و انرژی‌ام را در این فضا گذاشتم. شنیدم، بررسی کردم، ثبت کردم، تناقض‌ها را کنار هم چیدم، سؤال پرسیدم، نقد کردم و در میان این همه تلخی و هیاهو، هرجا که توانستم با طنز، لحظه‌ای خنده بر لب‌هایتان نشاندم. شاید برای شما یک کلیپ، یک جمله یا چند دقیقه صدا بود؛ اما پشت بسیاری از همان چند دقیقه‌ها، ساعت‌ها دقت، جست‌وجو، شنیدن، بریدن، بازبینی و فکر کردن بود. برای من این کار صرفا «تولید محتوا» نبود؛ نوعی همراهی بود، نوعی مراقبت، و شاید تلاشی کوچک برای اینکه در این ازدحام صداها، حقیقت کمی روشن‌تر شنیده شود. من باور داشتم گاهی یک سؤال می‌تواند بیشتر از صد جواب اثر بگذارد؛ یک نقد می‌تواند مانع تکرار یک خطا شود؛ یک شوخی می‌تواند سنگینی یک روز تلخ را کمتر کند؛ و یک هشدار شاید بتواند کسی را از افتادن در دامی نجات دهد. دایرکت من نیز برای بسیاری از شما باز بود. اگر پرسشی داشتید، اگر چیزی می‌خواستید بدانید، اگر کمکی از دستم برمی‌آمد، تا جایی که توانستم همراه بودم. حالا اما این فصل به پایان خود رسیده است. هر حضور، زمانی معنا دارد که هنوز چیزی برای بخشیدن و جایی برای اثر گذاشتن باقی مانده باشد. و هر آدمی هم باید بداند کجا ماندن، ادامه دادن است و کجا ماندن، فقط فرسوده شدن. آنچه در این دو سال ساخته شد، برای شما می‌ماند به یادگار؛ صدها دقیقه رکورد، نقد، سوال، طنز و یادآوری. امیدوارم روزی یکی از همان صداها شما را به فکر فرو ببرد. شاید یکی از همان طنزها دوباره خنده‌ای روی لبتان بیاورد. شاید یکی از همان هشدارها باعث شود به کسی زود اعتماد نکنید. و شاید روزی یادتان بیاید که در میان این همه سر و صدا، کسی بود که حرف‌هایتان را واقعا گوش می‌کرد، برایتان وقت می‌گذاشت و دوستتان داشت. سهم خودم را، تا جایی که توانستم، در فضای اسپیسها ادا کردم. از اینجا به بعد، اسپیس‌ها را به شما و شما را به اسپیس‌ها می‌سپارم. آدم‌هایی که بی‌چشمداشت، فکر و انرژی می‌گذارند، منابع بی‌پایان نیستند. بعضی حضورها را درست همان لحظه می‌فهمیم که دیگر تکرار نمی‌شوند. من این دفتر را می‌بندم؛ با این اطمینان که هرچه در توانم بود، گذاشتم. راه من با ایران تمام نمی‌شود. مبارزه‌ام برای ایران بزرگ‌تر از این صحنه‌هاست و در مسیری شایسته‌تر ادامه خواهد داشت. با سپاس از تمام لحظه‌هایی که شنیدید، خندیدید، فکر کردید و همراه بودید. پلیس ای آی پاینده ایران و جاوید شاه

ملت شریف و شجاع ایران، جمهوری اسلامی امروز دیگر آن رژیمی نیست که یک سال پیش بر ایران حکومت می‌کرد. این رژیم اکنون ضعیف‌تر از هر زمان دیگری است و رهبرِ مفقود و دیگر سرکردگان آن، بیش از هر چیز از قدرت ملت ایران هراس دارند؛ از یک خیزش سراسری و مؤثر که به عمر این رژیم شیطانی پایان دهد. این فرقه جنایتکار و سپاه پاسدارانِ تروریستِ آن، میهن عزیز ما را به جنگ کشانده و موجودیت ایران را به خطر انداخته‌اند. سلطه سپاه بر ارکان کشور و چپاول منابع ملی، عامل اصلی وخامت روزافزون وضعیت اقتصادی و امنیتی ایران است. این تبهکاران، نه نانی برای مردم باقی گذاشته‌اند، نه امنیتی و نه امیدی به آینده. آنها برای حفظ قدرت خود، حاضرند ایران و ایرانی را قربانی کنند. اما میهن زخم‌خورده و رنجور ما، دیگر تابِ تحملِ خسارت‌های بیشتر را ندارد. ما باید دست در دست هم بگذاریم و از هر فرصتی برای نجات ایران بهره ببریم. ما هم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و هم برای اداره ایران پس از آن برنامه داریم؛ برنامه‌ای روشن با هدف حفظ امنیت و ثبات کشور در دوران گذار، تضمین آزادی‌های اساسی مردم و تامین نیازهای ضروری شهروندان. خطاب به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی: به ملت بپیوندید و در روز آزادی ایران در کنار مردم بایستید تا امان‌نامه دریافت کنید. اما اگر هم‌چنان در کنار سرکوبگران بمانید و در جنایت علیه مردم مشارکت کنید، در برابر قانون و عدالت پاسخگو خواهید شد. من این بار، نه فقط از نیروهای نظامی و دولتی، بلکه از همه ایرانیان، از اقشار گوناگون، که از این رژیم به ستوه آمده‌اند و خواهان آینده‌ای آزاد و آباد برای ایران هستند، دعوت می‌کنم از طریق نشانی t.me/BarkhizIranBot در تلگرام، مستقیماً با تیم من ارتباط برقرار کنند و همین امروز به کارزار همکاری ملی برای نجات ایران بپیوندند. ما آماده‌ایم تا بر جمهوری اسلامی پیروز شویم و آینده‌ای تازه برای ایران، منطقه و جهان رقم بزنیم. پاینده ایران، رضا پهلوی

فرخنده‌باد زادروز شاهنشاه آریامهر و والاحضرت شاهدخت اشرف پهلوی. نام‌هایی پیوند خورده با شکوه پادشاهی، فراز و فرودهای تاریخ و خاطره‌ی یک دوران...✨🤍