ชึ่ลลี่ห์ . ˚ ⊹ . ˚ ִֶָ ༉‧

ฟังแล้วรู้สึกเศร้าจัง🥲 เราก็เป็นคนคนนึงที่ได้รับทรอม่าจากโรงเรียนเหมือนกัน ตอนที่รตาย้ายลงมาเรียนที่กรุงเทพ มีครูคนนึงเพ่งเล็งรตาเป็นพิเศษจนน่าอึดอัดด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบ ทั้งคำพูดที่บอกว่า “ทำไมหน้าตาไม่มีชีวิตชีวามาเรียนเลย?” เพียงแค่เพลียจากการซ้อม มีภาวะเครียดและอาการนอนไม่หลับ ที่มาจากอาการซึมเศร้าในช่วงนั้น หรือการที่มีคนในโรงเรียนปล่อยข่าว และคิดว่าเฟคนิวส์เหล่านั้นเป็นเรื่องจริง โดยที่ไม่มีอาจารย์ท่านใดสอบถามความจริง แต่ถามหาความรับผิดชอบจากเรา ตอนนั้นรตายังเด็กและคิดว่าการตีหรือคำพูดต่างๆเหล่านั้นคือการตักเตือน จึงไม่ได้บอกกับครอบครัว เพราะคิดว่าเป็นเรื่อง “ปกติ” และหลังจากเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นที่โรงเรียน รตาจึงตัดสินใจลาออกจากโรงเรียน ถึงแม้เรื่องนี้จะเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว แต่รตาก็ยังรู้สึกแย่และฝังใจกับมันเสมอ รตากลัวโรงเรียนมากๆจนไม่สามารถกลับไปเรียนได้อีก พอได้ฟังที่โมเน่ต์พูดก็รู้สึกทริกเกอร์มากๆ😭 ทำไมเด็กตัวน้อยๆต้องเจอคำพูดแบบนี้ แต่สิ่งที่โมเน่ต์ได้มอบให้คือความกล้าที่จะเล่าเรื่องนี้ออกมา ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ🙏🏻