พิกขริง พขิงริก พริกขวง

ตอนเด็ก ๆ เราไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมหลาย ๆ คนถึงชอบอวยพรว่า “ขอให้สดใสแบบนี้ตลอดไปเลยนะ” จนวันที่โตขึ้นถึงเข้าใจว่าความสดใสของเรามันค่อย ๆ ถูกบางเรื่องในชีวิตพรากไปทีละนิด ทั้งความผิดหวัง ความเหนื่อยล้า และเรื่องราวที่เจอกลับเปลี่ยนเราโดยไม่รู้ตัว และสิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือเราจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความสดใสของเราเริ่มหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีเราก็กลายเป็นคนที่คิดถึงตัวเองในวัยเด็ก คิดถึงวันที่แค่ได้หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ ก็มีความสุขแล้ว