Pinned Tweet
𝗧𝗵𝗲 𝗠𝗮𝘀𝘁𝗲𝗿 𝗼𝗳 𝗦𝗮𝗯𝗲𝗿 𝗶𝗻 𝘁𝗵𝗲 𝗦𝗲𝗰𝗼𝗻𝗱 𝗧𝗼𝗸𝘆𝗼 𝗛𝗼𝗹𝘆 𝗚𝗿𝗮𝗶𝗹 𝗪𝗮𝗿 ┆ 𝘙𝘢𝘯𝘬 7–𝘗𝘳𝘪𝘯𝘤𝘦𝘴 ᴿᴾᵀᴴ
「 I'll fight. Even though I can't do anything, to be able to choose to fight, even someone like me can do that 」
𝘔𝘰𝘳𝘦 𝘐𝘯𝘧𝘰 — ⤋
หายใจออกมาเป็นไอสีขาว ต้นไม้บางต้นเหี่ยวเฉาลง นกพิราบพักปีกอยู่ในรัง แม้แต่ภายในเรือนกระจกนี้ก็ยังสัมผัสถึงความหนาวเย็นของต้นฤดูกาล
“งั้นเหรอ ฤดูหนาวแล้ว”
เธอพึมพำแบบนั้นเมื่อรู้สึกตัวว่าเวลาอีกหนึ่งปีกำลังจะผ่านพ้นไป
“ปีนี้—ก็ยังมีชีวิตอยู่จนจะพ้นปีจนได้สินะ …”
“ใครจะไปสั่งให้ทำอะไรแบบนั้นกันล่ะ … ไม่สิ เรื่องที่จะทำหรือไม่ทำ ต้องการทำหรือไม่ต้องการ คนที่ตัดสินใจเรื่องนั้นควรจะเป็นตัวของนายไม่ใช่หรือไง”
แต่ไหนแต่ไร อายากะก็ไม่คุ้นเคยกับการใช้อาญาสิทธิ์ในฐานะมาสเตอร์
“ดังนั้นจะทำตามใจตัวเองในเรื่องแบบนั้น ก็ไม่ได้ว่าหรอกนะ”
"ฮะๆ นั่นสินะ แต่ว่าที่ไม่ทำน่ะก็เพราะยังไม่มีเวลา.."
"ถึงจะว่าแบบนั้น อายากะอยากจะให้ทำ ก็จะลองทำดูก็ได้นะ.. ยังไงซะ เซอร์วานน่ะ ก็ต้องรับบัญชาจากผู้เป็นมาสเตอร์อยู่แล้วนิ"
เอนศีรษะยิ้มอบอุ่น
1
แว่วเสียงทุ้มที่คุ้นเคย ทั้งที่ไม่ใช่ว่าไม่ได้พบกันนานเสียหน่อย แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าไม่ได้ยินเสียงเขามานานเสียอย่างนั้น
เขาที่พูดแบบนั้น เธอเองก็ตอบกลับไปอย่างไม่มั่นใจนัก
“ยินดี…ต้อนรับกลับ”
คำพูดแบบนี้ ไม่คุ้นเคยเอาซะเลย
สุดท้ายแล้วอดีตราชาก็ไม่อาจจะมาทันในช่วงวันเทศกาลถึงอย่างนั้นวันนี้เขาก็ยังกลับมา
ณ ที่แห่งนี้ คฤหาสน์หลังนี้่
เพียงบานประตูเปิดแง้มออกช้า ๆ ร่างของบุรุษก้าวเข้ามาภายใน แว่วเสียงอันสุภาพแลอ่อนโยนเอ่ยดังขึ้น หลังจากที่ได้เห็นของที่วางอยู่ในห้องครัว
"กลับมาแล้ว"
“วันป๊อกกี้?”
เงยหน้ามองเวลา กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็จะหมดวันแล้ว
ก็ใช่ว่าเธอสนใจเทศกาลที่ว่าหรอกนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็วางกล่องป๊อกกี้ไว้หนึ่งกล่องที่ห้องครัว
เผื่อให้เซอร์แวนท์ของตนเองที่ดูจะชมชอบของหวานเป็นกรณีพิเศษ
“เทศกาล?”
ลอยเอาสิ่งไม่ดีออกไปงั้นเหรอ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่ถ้าเธอทำล่ะก็—สงครามบ้าๆ นี่มันจะออกห่างจากตัวเธอไปรึเปล่านะ
ถอนหายใจ
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
3
แม้จะเป็นชีวิตอันโดดเดี่ยว
ถึงแม้จะถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
แต่ก็ยังคงต้องมีชีวิตต่อไป
ในตอนนี้อาจจะไม่มีซึ่งความหมายใดเลย ในตอนนี้อาจจะยังมองไม่เห็นเส้นทางของตนเองแม้สักนิด , แต่ในสักวัน เด็กสาวที่ขังตนเองไว้ในกล่องแห่งความทรงจำคนนั้น
คงจะสามารถพบความหมายของการมีชีวิตอยู่ได้
ก่อนจะหมดช่วงเทศกาล เลยขอลองพูดดูสักหน่อย
“Trick or Treat …” ม ไม่ชินจริงๆ นั่นล่ะ
แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยได้เล่นเทศกาลพวกนี้เหมือนเด็กๆ คนอื่น พอโตป่านนี้แล้วจะมาเล่นมันก็คงไม่ไหว
มองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ของตัวเอง ก่อนจะยอบตัวลงแล้วยกมือกุมหน้าขึ้นสีแดงก่ำ
“โธ่…”
ไม่ไหวหรอก ไม่ไหว —ว่าแล้วเชียว , นี่มันไม่เหมาะกับหล่อนเอาเสียเลยจริงๆ ถึงจะแค่ลองสวมดูคนเดียวก็ยังรู้สึกอับอายสุดๆ แบบนี้นี่ไม่ไหวจริงๆ นั่นล่ะ
5
ห่อกระดาษไขในมือนั้นห่อชุดสีเข้มที่ถูกพับไว้ด้านใน เธอหอบมันไว้แนบอกอย่างลังเลใจ ทั้งที่ก็แค่จะนำไปเก็บในตู้แท้ๆ แต่กลับเหลียวซ้ายแลขวากลัวใคร ไม่สิ กลัว ‘หมอนั่น’ จะมาเห็นแล้วเอ่ยทักเข้า ราวกับตนทำเรื่องไม่ดีอยู่กระนั้น
“เทศกาลฮาโลวีนงั้นเหรอ…” ทำไมจู่ๆ ถึงนึกใส่ใจขึ้นมานะ
4

