Prof. Dr. Murat Yanık

Malum “17/25 Aralık operasyonları” akabinde Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde haklarında adli soruşturma başlatılan bakanlardan Zafer Çağlayan ile dönemin Adalet Bakanı Bekir Bozdağ’ın tavassutu üzerine müteaddit defa görüştüm. Bu görüşmelerden biri, 2014 yılı Ağustosunda bir gün, Çağlayan’ın daveti üzerine “Tepeprime” Kulelerindeki ofisinde gerçekleşmiştir. Bu görüşmede Çağlayan bana, Mecliste yürütülen soruşturmadan bahisle “sizi bu soruşturmada bilirkişi olarak görevlendireceğiz. Siz de uygun göreceğiniz iki ceza hukukçusunu bildirirseniz, diğer bilirkişi üyeleri olarak bunları görevlendireceğiz” dedi. Ben kendisine, “Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde oluşturulan Soruşturma Komisyonu tarafından benimle ilgili olarak bir görevlendirme yapılırsa, hukuken üzerime düşen görevi yapacağımdan emin olabilirsiniz. Ancak bu konu benim sizinle görüşebileceğim bir konu olamaz” dedim. Konuyu fazla uzatmadan ofisten ayrıldım. Daha sonra Çağlayan beni telefonla müteaddit defa aradı ise de, kendisine cevap vermedim ve aramızda başka bir görüşme gerçekleşmedi. Bu son görüşmede, hakkında soruşturma yapılan dönemin İçişleri Bakanı da ofiste bulunmakta idi. Ancak, kendisiyle aramızda soruşturma ile ilgili olarak herhangi bir diyalog gerçekleşmemiştir. Ayrıca belirtmem gerekir ki, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde oluşturulan bu Soruşturma Komisyonu’nun başkanlığını Kastamonu Milletvekili Sayın Hakkı Köylü yürütmekte idi. Bu soruşturma sürecinde Sayın Köylü ile çeşitli çalışmalarda birlikte olmamıza rağmen, soruşturma içeriğiyle ilgili olarak aramızda hiçbir diyalog gerçekleşmemiştir. Dönemin Adalet Bakanı Bekir Bozdağ’ın daveti üzerine, 2014 yılı Ocak ayında bir gün Yurt Dışı Türkler Başkanlığı binasında gerçekleşen ilk görüşmemizde, Çağlayan’ın kullandığı şantaj mahiyetindeki ifadeyi şimdilik saklı tutuyorum. Şantaj kavramından ne anlaşılması gerektiği hususunda TCK m. 107 ile TBMM Adalet Komisyonu’nun 3 Ağustos 2004 tarihli ve E. 1/593, K. 60 sayılı Raporunda yer alan bu maddeye ilişkin gerekçe metnine (TBMM, Yasamı Dönemi: 22, Yasama Yılı: 2, Sıra Sayısı: 664, sh. 516 vd.) bakılabilir.

İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görüşülüp karara bağlanan Etibank davasında bilirkişi olarak görevlendirilmiştim. Bu davanın görüşülme sürecinde Tayyip Bey’in tavassutuyla Cüneyt Zapsu evime gelerek, bu davada bilirkişi raporunun sanıklar lehine olacak şekilde yazmam yönünde benden talepte bulundu. Bu davada kaleme aldığım rapor dikkate alınarak mahkumiyet hükümleri kurulunca, Zapsu, “Akparti kapılarının” bana kapandığı yönünde söz sarf etmiştir. Aynı Mahkemede İmar Bankası davasının görüşülme sürecinde Mahkemece re’sen bilirkişi olarak görevlendirmiş olduğumu bilahare duruşma tutanaklarından öğrendim. Tutanaklardaki bilgilere göre, bu görevlendirmeye sanıkların müdafileri tarafından Tayyip Bey’e hukuki danışmanlık yaptığım ve dolayısıyla “tarafsız olamayacağım” iddiasıyla itiraz edilmiştir. Söz konusu davada avukat olarak görev yapan Fakülteden sınıf arkadaşım Vehbi Kahveci bu iddianın doğru olmadığını bilmesine rağmen, duruşmada bu itiraz lehinde görüş açıklamıştır. Bu itirazı “yerinde” bulan Mahkeme, söz konusu davadaki bilirkişilik görevinden “azlim” yönünde karar vermiştir. Bu durumu öğrenmem üzerine, aynı zamanda devam etmekte olan Etibank davasındaki bilirkişilik görevinden istifa ettim. Ancak Mahkeme istifamı kabul etmedi. İmar Bankası davasındaki durumun Etibank davasının sanıkları ve müdafileri tarafından bilinmesine rağmen, bu davadaki bilirkişilik görevime itiraz edilmemiştir. Bu güvenleri dolayısıyla kendilerine saygı duyduğumu belirtmem gerekir.

Bekir Bozdağ, Adalet Bakanı olarak görev yaptığı süreçlerde hukuk alanında katkı sağladığı düzenleme ve uygulamalarla haksızlığa maruz bırakılan insanlardan özür dilemelidir. Bu özür dileme, salt sözle değil, yapılan yanlışların sebebiyet verdiği mağduriyetleri mümkün olduğunca gidermeye yönelik çaba gösterme ile yapılabilir!