
اين صفحهٔ شخصي و رسمي #رامين_كامران است، خط سياسي من طرفداري از #جمهوري_دمكراتيك_و_لائيك است، راه #مصدق و #بختيار را راه درست سياسي ميدانم
France
Joined April 2020
- Tweets2.3K
- Following129
- Followers4.8K
- Likes124
Pinned Tweet
ایران باید بماند، جمهوری اسلامی باید برود #لائیسیته #ایران_لیبرال
گروهی از بانوان عضو ایران لیبرال همت کرده اند و کمیتۀ زنانی برای سازمان تشکیل داده اند. این کمیته به زودی رسماً اعلام موجودیت خواهد کرد و منشور و برنامهُ کاری خود را به استحضار همگان خواهد رساند.
مقالۀ حاضر که توسط دو تن از اعضای بنیانگذار کمیته نوشته شده، مقدمه ایست بر آن اعلام موجودیت و در همین متن میتوان شماری از دغدغه های اساسی اعضا و نیز سبک نگرش و عملشان را در این زمینه دید.
ممنون میشوم اکر تا حد امکان این متن را منتشر کنید. هدف کمیته برابری است و هر کس که به برابری زن و مرد اعتقاد دارد، میتواند با یاری به این کمیته، به رسیدن به این هدف بسیار مهم و والا مدد برساند.
iranliberal.com/تازه-ها/زن-ایرانی؛حق-اشتغال،استقلال-اقتصادی/
1
78
Ramine Kamrane retweeted
ایران بایدبماندنظام اسلامی بایدبرود
جلسات کلاب هاوس،هرجمعه
مهمان:دکتر #هومن_فخیمی(@octriallawyer)
موضوع:آیاهدفِ #پرهام هاو #امانت ها،تبلیغِ #مستعمره ی خوب؟ست
جمعه۲۰نوامبر۲۰۲۶_۲۹ آبان۱۴۰۵
۱۰ونیم شب ایران
۸شب اروپای مرکزی
۱۱صبح غرب آمریکاوکالیفرنیا
#مصدق
#دکتر_مصدق
#محمد_مصدق
خانم پروانۀ حمیدی لطف کرده اند و متن «کودکان غزه در خوابند» را خوانده اند تا با تصاویر جدید روی یوتوب گذاشته شود.
youtube.com/watch?v=65ZpkeJE…
گویی این یکی جنگ هم نعمت است
رامین کامران
۲۴ آبان ۱۴۰۵، ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶
این مقاله برای سایت ایران لیبرال نوشته شده و نقل آن با ذکر مأخذ آزاد است
جملۀ شکرانۀ خمینی در بارۀ جنگ هشت ساله به یاد همه هست: «این جنگ نعمت است». کمتر سخنی میتوانست بر مردمی که بعد از انقلاب و در حین آگاهی روزافزون به کلاهی که خمینی بر سرشان گذاشته بود، گرفتار جنگی تحمیلی شده بودند و میرفتند تا سالهای درازی را در محرومیتها و سختی های آن بگذرانند، این اندازه گران بیاید. جنگ برای هر کس نعمت بود، برای مردم ایران نبود. ولی چرا این واقعۀ تلخ و تراژیک در چشم خمینی نعمت مینمود؟ چطور میشد وقوع جنگ را برای کشوری که هنوز دچار تشنجات انقلاب بود و ارتشش هم در تصفیه های انقلابی به شدت سرکوب و تضعیف شده بود، نعمت شمرد؟
جنگ نعمت بود، ولی برای نظامی که خمینی بر پا کرده بود و حفظش از همان روز اول اوجب واجبات بود چون بزرگترین غنیمت انقلاب برای اسلامگرایان بود. این جنگ، برای خمینی که هنوز نتوانسته بود نظام فاشیستی خود را تثبیت ببخشد، بهترین فرصت را برای انجام کار فراهم آورد. تحکیم اقتدار جز با سرکوب خشن و همه جانبه ممکن نبود و جنگ بهترین بهانه برای توجیه چنین سیاستی. تحمیل ایدئولوژی نظام به جامعۀ ایران که هیچ تمایلی به پذیرشش نداشت، با جنگ تسهیل شد. بهترین مثال این امر مورد زنان بود. زنانی که قبلاً با تظاهرات علیه حجاب رهبر پر مدعا و مطمئن به نفس انقلاب را وادار به عقب نشینی کرده بودند و ناچارش کرده بودند تا اصرارش بر اجرای این حکم دینی را، زیر فشار افکار عمومی، پس بگیرد، در هنگامۀ جنگ وادار به تبعیت شدند. باقی جامعه هم به همین ترتیب و با زور گروه های حمله، به الزامات اسلامگرایی گردن گذاشت. جنگ دست حکومت را از هر جهت باز کرد. مخالفان، از هر گروه و دسته، در معرض سرکوب شدید قرار گرفتند. بسیاری بهای استقرار حکومت جدید را با جان خود پرداختند و آنهایی که بختشان بلند بود، با زندان و تبعید جان به در بردند. جنگ، حکمروایی کمیسر های ایدئولوژیک حکومت را که در همه جا حضور یافتند و در همه کاری دخیل شدند، به طور بلامنازع برقرار ساخت. آسایشی برای کسی نماند، چون همه مجبور و منکوب حکومتی شدند که با خدعۀ خمینی بر سرشان آوار شده بود و راهی هم برای رهایی از آن در برابرشان نبود، بخصوص که دشمن خارجی با حمله به کشور یاور استبداد داخلی شده بود که با مردم ایران، در کشور خودشان که غصب کرده بود، مثل موالی رفتار میکرد. سرپیچی از احکام حکومتی بهانۀ اتهام خیانت بود و مجالی برای شانه خالی کردن نمیگذاشت. بله، جنگ نعمت بود، برای خمینی و اسلامگرایانی که به جان ایران و ملت ایران افتاده بودند. نصیب ملت، مصیبت و رنج بود و در آخر کار پیروزی هم نصیب ایران نشد. جنگی را که میشد بعد از اخراج نیروهای عراقی ختم کرد، با نابلدی و خام دستی هشت سال طول دادند تا میوه های سیاسیش را بچینند که چیدند ـ هزینه هم بر عهدۀ ملت.
امروز به نظر میاید که شاید جنگ فعلی را هم بشود در جای خود نعمت خواند، منتها نعمتی که این بار نصیب ملت ایران شده است. اول از همه به این دلیل که ایران و ملت ایران را در مرکز حیات سیاسی کشور قرار داده است. پنجاه سال تحمیل هویت قلابی و پوک و ایدئولوژیک اسلامی، در برابر ضرب این جنگی که موجودیت ملت ایران و نه اسلام را هدف گرفته است، از بن ویران شده و آوارش هم دیر یا زود برداشته خواهد شد. البته حکومت هنوز میکوشد تا با تمام اسبابی که در اختیار دارد، به جنگ فعلی هم رنگ اسلامی بزند و در همان قالب معیوبی جایش بدهد که برای جنگ هشت ساله ساخته بود. باز سطل رنگ سبز است که دست به دست میچرخد تا واقعیت را با رنگ امیزی به دکور نمایش های حکومتی تبدیل نماید. اما دیگر گفتاری که اسلام را برتر از همه چیز میشمرد و میخواست قابل عرضه نیست ـ خریدار که هیچوقت نداشت. حال آمده اند و میگویند اسلام است که ایران را، همان ایرانی را که قرار بود خادمش باشد و حالا آقایش شده، نگه داشته. گویی ایران، در طول تاریخ بسیار درازش، هیچگاه به چیزی غیر از خودش برای مواظبت از خویش حاجت و تکیه داشته است! موقعیت ایران فقط از دیدگاه ایدئولوژی ارتقأ نیافته است، مرتبۀ سیاسی کشور هم به دلیل پیروزی در جنگ بسیار بالا رفته. از این جهت هم وضع درست عکس قبلی است، پیروزی در درخشانترین چهرۀ خود به ایرانیان رو کرده است و به ملت ایران اعتماد به نفسی بخشیده که سالها از آن بی بهره بود. وطنپرستی ایرانی که طی هزاره ها عمل کرده، جامۀ ایدئولوژی اسلامگرا را درانده، حکومت میکوشد رفویش کند ولی از آنجا که بر قامت ایران تنگ است، چیزی را نمیپوشاند.
از همۀ اینها گذشته، به نظر میاید که اگر جنگ قبلی موقعیت نظام را تثبیت کرد، این یکی به سوی اضمحلالش برده است. ناکارآمدی حکومتی که خمینی برای ما ارث گذاشته، طی سالها بر همه معلوم بود، ولی در جنگ از همیشه هویداتر شده و در موقعیت حساس کنونی، کشور را در معرض خطر جدی قرار داده است. تنها بخشی که درست و درخشان عمل کرده، بخش نظامی است و حکومت میکوشد دستاوردهای آنرا فقط برخاسته از برکت وجود خود بشمارد و از آن مشروعیتی کسب نماید که حقش نیست. چرا میگویم حقش نیست؟ ازنزدیک نگاه کنیم و بسنجیم.
کار دو بخش دارد: اداره و ایدئولوژی.
اول از همه باید دقت داشت که تأسیس و توسعۀ ارتش مدرن ایران هیچ ربطی به اسلام ندارد، این میراث دو پادشاه پهلوی است. اگر در زمان خود آنها این ارتش کارآیی لازم را نداشت و بخصوص در جنگ جهانی دوم به سرعت از بازی کنار رفت به دلیل معیوب بودن فرماندهی آن بود که قابلیت و اراده نداشت و در مقابل قدرتهای خارجی زبون بود، عیب کار نه از سربازان بود و نه افسران. اضافه کنم که اگر متفقین و بخصوص انگلستان تصمیم به اشغال ایران گرفتند به این دلیل بود که به نقاط ضعف این ارتش کاملاً آگاه بودند. یادآوری بکنم که فکر اشغال ایران از سوی ایدن مطرح شد و او بود که بر مخالفت چرچیل و استالین فائق آمد و راضی به عملشان کرد. رضا شاه دست پروردۀ خودشان بود و خوب میدانستند چند مرده حلاج است.
آنچه حکومت اسلامی، بخصوص در دورۀ خامنه ای کرده و قابل انکار نیست، توجه جدی به مسئلۀ نیروهای نظامی است و صنایع نظامی که به هر صورت تا اینجا نتایج بزرگ به بار آورده و بعد هم به عنوان میراثش به جا خواهد ماند، همانطور که ارتش سرخ میراث کمونیسم است برای روسیه. ولی آیا خامنه ای در اینجا رهبری سیاسی کرد یا مذهبی؟ آیا دانش مذهبیش بود که ثمربه بار آورد یا شعور سیاسیش؟ آیا با ایدئولوژیش کار کرد یا با عقلش؟ آیا قابلیت در مغزش بود یا در عمامه اش؟ آیا ثمربخشی از حکومت اسلامی بود و اگر غیر از این میبود به دست نمیامد؟ البته اسلامگرایان چنین ادعا میکنند و میکوشند حاصل کار را دست به دست حواله بدهند تا برسند به خمینی، ولی یک تحلیل ساده این ادعاها را باطل میکند.
آنچه انقلاب و نه اسلام به ارمغان آورد، استقلال بود. این بود که ایستار و رفتار حکومت و نیروهای نظامی را از بن متحول ساخت و آن توانایی را که عاطل مانده بود، به حرکت درآورد. اسلامگرایی ایدئولوژی است و این عامل اصولاً در قابلیت نظامی تعیین کننده نیست. آنچه ملتی را به حرکت درمیاورد تا در راه وطن جانفشانی بکند، عرق وطن دوستی است که به اقتضای شرایط تاریخی میتواند در قالب هر ایدئولوژی بیان گردد و در طول تاریخ گشته است. اسلام وطنپرستی را در ایران اختراع نکرده است و اگر تقویتش کرده یا میتواند بکند به دلیل همراه شدن با آن است، نه به این دلیل که منشأش است. اسلام دینی است جهانشمول و مقولۀ وطن در آن جایی ندارد. میتوان برای تشویق وطنپرستی از آن استفاده کرد، ولی دین تنها ابزار موجود و مؤثربرای این کار نبوده و نیست.
از این کلیات گذشته، اسلام در زمینۀ کار نظام حرفی برای گفتن ندارد. اگر چیزی هست داستانهای غزوات صدر اسلام است و احیاناً چند کلمۀ قصار که به این و آن نسبت میدهند و بهترش را در جای دیگر میتوان یافت. اسلام نه در زمینۀ استراتژی حرفی برای گفتن دارد و نه در تاکتیک. اسلامی شدن نیروهای مسلح یعنی اینکه ایدئولوژی رسمی آنها شده اسلامی، همین و نه بیش. روکش با محتوا فرق دارد.
این نکتۀ مهم را هم ناگفته نگذارم که بد و خوب نظام اسلامی را نمیتوان فقط با پیروزی در جنگهای اخیر سنجید. باید بیلان نزدیک به پنجاه سال حکومتش را در نظر گرفت. وقتی چنین کنید معلومتان خواهد شد که آیا این نظام مناسب ایران بوده یا نه. درست است که پیروزی های جنگی را عملاً همین نظام به دست آورده، ولی تصور اینکه کار فقط از این نظام برمیامد، خطاست. علاوه بر این، مگر حکومت قرار است فقط بجنگد؟ به تاریخ دراز کشور خود نظر کنید واگر فرصت داشتید نظری هم به تاریخ دیگر کشورها بیاندازید تا مطلب بهتر دستگیرتان بشود. ببینید که دستاوردهای این نظام چه بوده و چه لطماتی به ایران و جامعۀ ایران وارد آورده است، بعد قضاوت کنید، در کل و نه در جزء، به دور از هیجان پیروزی در جنگ. اینرا هم ببینید که اگر نیروهای نظامی چنین دستاوردی داشته اند، حاکمیت سیاسی که هستۀ اصلی نظام است، چه رفتار و دستاوردی داشته است. ادارۀ جنگ کار نیروهای نظامی نیست و مرجع سیاسی باید به این کار مبادرت بورزد. به کارنامه اش بنگرید.
حال برگردیم به نقطۀ شروع داستان.
این جنگ مال ملت است، جنگ اسلامی همان جنگ هشت ساله بود که هنوز حرفش را میزنید و در مقابل میخواهید این یکی را که هنوز تمام نشده، به دست فراموشی بسپارید. این یکی مال ملت است و پیروزی در آن، سهم ملت. تحولی که این جنگ آغازگرش بوده با دوز و کلکهای تبلیغاتی و شعارهای ایدئولوژیک، مهارشدنی نیست. ملت ایران به صحنه بازگشته و امت همیشه در صحنه را که مقامش را غصب کرده بود، عقب رانده. کشور متعلق به ملت است و همو آینده اش را به ارادۀ خود خواهد ساخت.
اگر عقل حکم میکند که برای دفاع از مملکت بمب اتمی بسازید، چه دلیل دارد که برای انجام این کار معطل فتوا بمانید؟ ذهنی که اسیر مذهب باشد اینطور گرفتار میشود.
جمهوری اسلامی پیش از آنکه قفسی سیاسی باشد، قفسی ذهنی است، تا ذهنتان را از قیمومت اسلام رها نکنید، جسمتان از این استبداد رها نخواهد گشت.
کدام جرم سیاسی است؟
رامین کامران
۲۰ آبان ۱۴۰۵، ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶
این مقاله برای سایت ایران لیبرال نوشته شده و نقل آن با ذکر مأخذ آزاد است
بخش قابل توجهی از مطالبات امروزین مردم ایران، خطاب است به قوۀ قضائیه. مدام میشنویم که چرا قضائیه ورود نمیکند و چرا مسئولش سکوت کرده. خواست عمومی، تعقیب و مجازات آن چیزی است که امروز الیگارشی خوانده میشود و اشخاصی را در بر میگرد که با استفاده از نفوذ سیاسی، اموال مردم ایران را به غارت برده و میبرند.
به نظر من، این اصرار از بی توجهی به یک امر نشأت میگیرد، اینکه به سیاسی بودن کار قضا، در همه جا و از جمله ایران، توجه نداریم.
میخواهیم دستگاه قضایی از سیاست به دور و به این معنا بی طرف باشد و عدالت را بر سیاست برتری بدهد. ولی آیا عدالت غیر سیاسی ممکن هست؟ آنچه ما بیطرفی میخوانیم، در حقیقت تبعیت از هنجارهای موجود و رایجی است که به آنها خو داریم و به همین دلیل بعد سیاسیشان چندان در ذهنمان حاضر نیست. توجه نمیکنیم که عدالت قضایی، در حقیقت، تابع عدالت سیاسی است و این یکی است که در رأس تعیین مصادیق مختلف عدالت در حوزه های حیات اجتماعی قرار میگیرد، از جمله در حوزۀ قضا. این که قاضی تسلیم زور نشود حرفی است معقول ولی این به معنای عاری بودن قضا از تأثیر سیاست نیست.
ولی با اینهمه، در هر نظامی، برخی جرائم، به طور اخص، سیاسی محسوب است. این سیاسی بودن جزئی با سیاسی بودن کلی ارتباط دارد و توجه بدان میتواند در درک درست طرز کار یک نظام قضایی نقش بازی کند. باید دید که جرم سیاسی چیست و در هر نظام چگونه تعریف میشود. درست است که ما معمولاً به جرم سیاسی نظر خوشی نداریم و تمایل داریم بی پایه یا عاری از مشروعیتش بشماریم. ولی این موضع بیشتر عاطفی است تا اندیشیده.
اول ببینیم چه تصویری از این جرم در ذهن داریم تا معلوم شود که تصحیحش چگونه میتواند در درک بهتر اوضاع یاریمان کند. شاید پاسخی که هرکدام از ما بخواهد بی مقدمه به این سؤال بدهد، این باشد که سؤ استفاده از قدرت سیاسی، جرم سیاسی است و هر کس چنین میکند، میباید تعقیب و محاکمه شود. به هر حال این یکی از تعاریف جرم سیاسی است که معطوف است به وسیلۀ جرم که قدرت سیاسی است. روشن است که وقتی کسی از این قدرت سو استفاده میکند، نمیتوان در مجرم عادی شمردش. برخورداری از قدرت سیاسی با خود مسئولیتی میاورد که موقعیت مجرم را از مجرمان عادی متمایز میسازد.
تعریف دیگری هم هست که کمتر از اولی اعتبار و استفاده ندارد و شاید بتوان از جهتی سیاسی ترو شاید عمیقتر محسوبش کرد. جرم سیاسی جرمی است که کار دستگاه حکومتی را مختل سازد و در معنایی بنیادی تر، نظام سیاسی را در معرض مخاطره قرار بدهد. ورود مفاهیم حکومت و نظام سیاسی تعریف را در جهتی که میتوان سیاسی تر خواند، تدقیق میکند. اینجا فقط وسیلۀ جرم قدرت سیاسی نیست، موضوعش هم همین قدرت است. برای همین است که میگویم تعریف سیاسی تر است.
ببینیم که بین حکومت و نظام سیاسی چه تمایزی میتوان قائل گشت تا مطلب روشنتر شود. حکومت دستگاهی است که در طول زمان به ادارۀ سیاسی کشوری میپردازد. نکته از بابت نظری بسیار روشن است و موضوع شک هم نیست. ولی باید توجه داشت که حکومت، به صورت خالص و منتزع از نظام سیاسی، وجود خارجی ندارد. یعنی اینکه تعریف مصالح حکومت که اقدام علیه آنها جرم سیاسی محسوب میگردد، صرفنظر از نظام سیاسی ممکن نیست. به عبارت روشنتر، تعریف جرم سیاسی تابعی است از خصایص نظام سیاسی. این بخش را میتوان هستۀ اصلی و عمیق تعریف جرم سیاسی شمرد. اگر جرم سیاسی را به معنای اخص همین به مخاطره انداختن نظام سیاسی بشمریم، به خطا نرفته ایم.
وقتی به تعاریفی که در بالا آمد، دقت کنیم، اولویتهای عملی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی برایمان روشن میشود و معلوممان میگردد که عدالت از دید این دستگاه به چه صورت سیاسی است و به تبع کدام جرمی سیاسی محسوب است و کدام نیست.
حال بیاییم سر دعواهایی که موضوع مطالبات مردم ایران برای دخالت قوۀ قضائیه شده است. جرم این الیگارشی چیست؟ سؤ استفاده از قدرت سیاسی برای زراندوزی، بر هم ریختن ساز و کار اقتصادی کشور برای کسب سود و در نهایت آسیب زدن به ساختار اجتماعی ایران با به فلاکت کشاندن بخش بزرگی از مردم کشور. در اینجا نفس جرم تفاوتی با انواع دزدی ندارد و الزاماً در وهلۀ اول لزومی به سیاسی خواندن آن نیست. ولی روشن است که سؤ استفاده از قدرت سیاسی این کار را مشروع و حتی لازم میکند. ما اینجا با نظامی طرفیم که در حقیقت وسایل این سؤ استفاده ها را فراهم آورده. این هم هست که جرم به دلیل مخالفت با این نظام واقع نگشته و وقوعش هم آسیبی به ساز و کار آن نرسانده است.
اگر شاهدیم که قوۀ قضائیه کاری، یا کار چندانی، برای سرکوب این جرائم انجام نمیدهد، درست به همین دلیل است که این اعمال نظام را تهدید نمیکند، یعنی اینها در عمل رفته جزو جرائم عادی. البته میتوان گفت که جرائم عادی هم مستوجب مجازات است و قضائیه باید به وظایف خود در قبال اینها عمل کند. دلیل اینکه نمیکند، برتری معیارسیاسی است در کار قضا. از این گذشته، میتوان این جرائم را جزو ساز و کار عادی نظام اسلامی محسوب کرد، زیرا به حیات نظام لطمه وارد نمیاورد و حتی میتوان گفت که به آن کمک هم میکند. از این دیدگاه، آنچه برای افراد عادی جرم محسوب است، برای وابستگان نظام جرم نیست. یعنی در صورت وقوع، پیگرد قانونی و مجازات ندارد. مورد الیگارشی تنها مورد مثال نیست. آنچه ما سؤ استفاده از قدرت سیاسی میشماریم، جرم سیاسی محسوب نمیشود و از این گذشته اساساً مستوجب تعقیب و مجازات هم نیست. تا به حال چند وابستۀ حکومت را دیده اید که به جرم قتل و دزدی تحت تعقیب قرار بگیرند؟
در طرف مقابل میتوان به مورد کسانی که اغتشاشگر و در نهایت تمام کسانی که مخالف نظام شمرده میشوند، نگاه کرد. اگرشاهدید که با کسانی که به هر ترتیب معاند و اغتشاشگر خوانده میشوند، با این شدت رفتار میشود و حکم اعدام پس از حکم اعدام است که در حقشان صادر میگردد، به این دلیل است که از دید حکومت جرم اینها سیاسی به معنای اخص محسوب است و با همان شدت عملی که انتظار میرود، مواجه میگردد. جایی که بحث حیات نظام در میان است، رحمی در کار نیست.
کار دستگاه قضایی در همه جای دنیا حفاظت از نظم اجتماعی خاصی است، نظمی که با نظم سیاسی هماهنگ باشد. قوۀ قضائیۀ ایران هم درست همین کار را انجام میدهد، یعنی اینکه از نظام سیاسی و اجتماعی اسلامی حفاظت میکند و رفتاری جز این، یعنی رفتاری که مطلوب مردم ایران باشد، نمیتوان از آن چشم داشت.
اگر بخواهم نتیجه ای از حرفهایم بگیرم این خواهد بود که وقتی به سیاسی بودن مفهوم عدالت در هر جامعه و از جمله جامعۀ ایران نظر کنیم، روشن میشود که تعریف جرائم در این نظام و رسیدگی به آنها، تابعی است از مصالح نظام سیاسی و دست زدن به دامان قوۀ قضائیه برای رفع و رجوع این وضعیت نامطلوب، کاریست بیجا ـ به مرجع نادرست مراجعه کرده ایم. تصحیح وضعیت فعلی در نهایت مستلزم تغییر نظام سیاسی است و تا این نشود، عدالتی را که طالبیم تحقق نخواهد یافت.
موقعیت امروز ایران روشن است. دشمن توان پیروزی ندارد و با این وجود تمام امتیازات ممکن را میخواهد، یا نقد و یکجا با تسلیم، یا نسیه و قسطی به اسم مذاکره. گزینۀ دیگری به ایران عرضه نمیگردد. تنها راه منطقی، ایستادگی و دادن پاسخ منفی است. پیروزی در افق دیده میشود ولی راه سختی در پیش است و کشتی ایران سکاندار قابلی ندارد.
با ولعی که تبلیغاتچی های نظام برای وصل کردنش به هخامنشیان به کار میبرند تا چند وقت دیگر شاهد برگزاری جشنهای دوهزار و پانصد سالهٔ اسلامی خواهیم بود،
مصاحبه با خانم شقایق نوروزی
آیا واقعا تنگه هرمز اهرم نهایی ایران برای شکستن استخوان اقتصاد غرب است؟ youtu.be/HhFRqCdd0l8?si=GIhN… via @YouTube
به نظر میاید که گره کور فتوای اتمی بالاخره به ویرانی ولایت فقیه ختم خواهد شد. بستن کار سیاست به دین و فتوا حماقتی بود که خمینی به ایران تحمیل کرد. حال، در موقعیتی حیاتی، مردم درست متوجه ابعاد ویرانگر این اختلاط شده اند.
پزشکیان و اراذل اطرافش دارند با سؤ استفاده از موقعیت جنگی که توجه همه را به خود معطوف ساخته، مملکت را به طرف تجزیه میبرند.
Ramine Kamrane retweeted
صادرات خودروی آلمان به چین، از اوجِ نزدیک به ۳۰ میلیارد یورو در سال ۲۰۲۲، سال گذشته به کمتر از ۱۴ میلیارد یورو سقوط کرد؛ یعنی در عرض سه سال نصف شد و چین از دومین بازار بزرگ صادرات خودروی آلمان به رتبهٔ ششم تنزل یافت.
ماجرا در مورد باتری از این هم جالبتر است. طبق دادههای بلومبرگانئیاف (BloombergNEF)، برای یک باتری مشابه در سطح پک و سیستم، کالای چینی حدود ۸۴ دلار به ازای هر کیلوواتساعت تمام میشود، در حالی که ساخت نمونهٔ اروپایی ۵۶ درصد گرانتر است.
چرا؟ چون ۷۰ درصد هزینهٔ باتری مربوط به مواد اولیه است و بیش از ۹۰ درصد تصفیهٔ گرافیت آند دنیا در دست چین است. این مسئله را نمیتوان با «نیروی کار ارزان» توجیه کرد؛ مسئله این است که کل زنجیرهٔ تأمین درست بیخ گوش شما شکل گرفته است.
بنابراین میبینید که اروپا چقدر دچار تناقض و سردرگمی شده است. سیاستمداران دستپاچه شدهاند و اتحادیه اروپا تا سقف ۳۵٫۳ درصد تعرفهٔ ضدیارانه روی خودروهای برقی چینی وضع کرده تا ژست «حمایت از تولید داخل» بگیرد.
اما مدیران خودروسازی خودشان پیشدستی کرده و به این تصمیم تاختهاند؛ اولیور زیپسه از بامو گفت «ما به تعرفه نیاز نداریم، به قواعد منصفانه نیاز داریم»؛ رئیس اتحادیهٔ صنعت خودروی آلمان حتی صریحتر گفت: «با دیوارهای تعرفهای اصلاً نمیتوان از خود محافظت کرد، حفاظت واقعی فقط از مسیر فناوری میگذرد».
به این حرفها دقت کنید؛ وقتی حتی خود کسی که قرار است محافظت شود میگوید «این سپر جلوی ضربه را نمیگیرد»، دیگر این حمایت چه معنایی دارد؟
آنچه اروپاییها را عمیقاً به زانو درآورده، واقعاً «ارزانی کالای چینی» نیست؛ ارزانی صرفاً نتیجه است. فروپاشی روانی آنها از این است که بازی قدیمیشان ــ اینکه من تحقیق و توسعه میکنم، من استاندارد تعیین میکنم و من سود نجومی میبرم ــ توسط چینیها کاملاً به هم ریخته است.
قبلاً اگر یک تکه آهن با آرم مرسدسبنز را چند صد هزار یوان به شما میفروختند، به خاطر ارزش خود آهن نبود؛ ارزشش در این بود که «کس دیگری نمیتوانست آن را بسازد».
حالا شما میتوانید بسازید، آن هم ارزانتر، با برد باتری بیشتر و با سیستم رانندگی هوشمندِ کارآمدتر؛ در نتیجه بنیانِ آن سود مازاد از بین رفته است. این دیگر مسئلهٔ ارزانی نیست، مسئلهٔ تغییر مالکیتِ حق قیمتگذاری است.
فقط تماشاگر نباشید، این وسط سیگنال جدیدی وجود دارد که باید رویش تأمل کرد: اروپا از درون دچار شکاف شده است.
سیاستمدار دنبال رأی است و افزایش تعرفه برایش ژست اقتدار میآورد؛ اما رؤسای صنایع حقیقت را خوب میدانند: تعرفه نمیتواند جلوی پیشروی چینیها را بگیرد و فقط باعث میشود مصرفکنندهٔ اروپایی پول بیشتری از جیب بدهد و روند گذار خودشان کندتر شود.
برای همین میبینید که آلمان از یک سو همگام با آمریکا شعار «ریسکزدایی» سر میدهد، اما از سوی دیگر بامو همچنان با CATL قرارداد میبندد و فولکسواگن سرمایهگذاریاش در هفئی را افزایش میدهد. در کلام ابراز انزجار میکنند، اما در عمل چارهای جز همکاری نمیبینند. این شکاف به خودیِ خود نشاندهندهٔ واقعیت است؛ این مسئلهای نیست که بشود با جنگ تجاری حلش کرد.
برای ما مردم عادی، نکتهای که واقعاً باید درک کنیم این است: این الگوی چینیِ «بهمحض اینکه یاد گرفتی، هزینه را تا سرحد مرگ بکش پایین»، دارد یکییکی صنایع را درمینوردد.
از پنلهای خورشیدی تا باتری، از خودروهای برقی تا هواپیماهای مسافربری پهنپیکر و زیستداروها در آینده؛ منطق بازی همین است.
نگرانی اروپاییها از این است که برای اولین بار پی بردهاند موانع فناورانه هم قابل پر شدن هستند و سودهای کلان هم تاریخ انقضا دارند. دههها بدون زحمت سود بردند و حالا وقت پس دادن تاوان است.
به شوخی باید گفت: قدیما اروپاییها برای فروش کالاهای لوکس به چین میآمدند و ما برای خریدش با قیمت بالاتر صف میکشیدیم؛ حالا چینیها خودرو و پنل خورشیدی به آنجا میفرستند و آنها در حالی که ناسزا میگویند، یواشکی سفارش ثبت میکنند.
دنیا خیلی سریع در حال تغییر است، آنقدر سریع که حتی خود اروپاییها هم جا ماندهاند؛ «تهدید واقعی چین» هیچوقت ارزانی نبوده، بلکه این است که یک روز صبح بیدار شوی و ببینی همان مهارتی که تمام زندگی و نانخوردنت به آن بند بود را چینیها بهتر از تو انجام میدهند، آن هم با نصف قیمت.
欧洲都快被中国弄疯了,刚从德国回来的同事告诉我:欧洲人如今最烦的不是中国货卖得便宜,而是烦中国人一旦吃透了某项技术,就会把原先能赚暴利的产品直接压到地板价。
这话听着有点夸张,却点中了欧洲产业界最焦虑的地方。
欧洲人以前是怎么赚钱的?靠的就是 "我会你不会"。
一项新技术,从实验室走到量产,欧洲人吭哧吭哧搞出来,定个高价,慢慢收二三十年的暴利。
光伏就是最典型的例子 —— 这东西本来就是德国人玩起来的,上世纪末德国搞 "上网电价法",硬生生把光伏从实验室玩具养成了一个产业,当年 SolarWorld 那是全球响当当的名字。
结果呢?SolarWorld 早没影了。
去年九月,曾经的光伏贵族 Meyer Burger 正式申请破产,六百多号人被裁,股价从天上跌到地板,公司自己在公告里写得明白:扛不住大量低价中国组件的竞争。
法国那边更惨,一个号称一百多亿人民币的光伏超级工厂,融资方撤了,厂房没盖起来就黄了。
价格到底差多少?说个对比你就懂了。2025 年的数据,欧洲本土造一块光伏组件,成本大概是每瓦 25.5 欧分;中国货运到欧洲,卖价才 8.7 欧分左右。
这不是便宜个百分之二三十,这是人家还没出厂,你的售价已经比他的成本低了一大截。
现在全球前十二大光伏组件厂,中国占了十一家,欧洲本土份额被挤得只剩个零头。西班牙媒体自己都哀叹,说欧洲光伏产业被 "按在地上摩擦"。
光伏是老黄历了,真正让德国人睡不着觉的,是汽车。这可是德国的命根子,工业的皇冠。
可这两年的数据你看看有多扎心:奔驰今年二季度在中国销量掉了三成,宝马差不多,大众、宝马、奔驰三家加起来,2025 年在华销量跌破 390 万辆,是 2011 年以来最差。
大众的全球净利润从 124 亿欧元直接砍到 69 亿,奔驰利润蒸发了一半。那边大众、宝马、保时捷、博世、采埃孚几乎同时宣布裁员。
另一边呢?比亚迪 2025 年在德国一年卖了两万三千多辆,同比涨了七倍还多,去年 11 月单月在德国注册量同比暴涨 834%。
今年六月,中国品牌在整个欧洲新车销量里已经占到 11%,插电混动这个细分市场更是每卖三台就有一台是中国车。
德国对华汽车出口,从 2022 年快 300 亿欧元的高峰,跌到去年不足 140 亿,三年腰斩,中国从德国汽车第二大出口市场滑到了第六。
更绝的是电池。 BloombergNEF 的数据,同样一块电池,中国货在系统层面大概 84 美元一度电,欧洲造的要贵 56%。
为啥?因为七成电池成本在原材料,而全球九成以上的负极石墨精炼在中国手里。这不是人工便宜能解释的,这是整条产业链都长在你隔壁。
所以你看欧洲现在有多拧巴。政客急了,欧盟对中国电动车加最高 35.3% 的反补贴税,摆出一副 "保护本土产业" 的架势。
可车企老板自己先跳出来骂 —— 宝马的齐普策说 "我们不需要关税,我们需要公平规则";德国汽车工业协会的主席更直接,说 "靠关税壁垒根本保护不了自己,真正的保护只能靠技术"。
你品品这话,连被保护的人都说 "这盾挡不住",这保护还有啥意义?
欧洲人真正崩溃的,真不是 "中国货便宜"。便宜只是结果。他们崩溃的是,过去那套玩法 —— 我研发、我定标准、我收暴利 —— 被中国人整个掀了桌子。
以前一块铁皮加上奔驰的标敢卖你大几十万,那不是铁皮值那个钱,是 "别人造不出来" 值那个钱。
现在你能造,还造得更便宜、续航更长、智驾更好用,他那个溢价的根基就没了。这不是便宜的问题,是定价权易主的问题。
别只看热闹,这里面有个新信号值得琢磨:欧洲内部早就分裂了。
政客要选票,加关税显得硬气;可产业老板心里门儿清,关税挡不住中国人的脚步,只会让欧洲消费者多掏钱、让自己转型更慢。
所以你看德国一边跟美国喊 "去风险",一边宝马还在跟宁德时代签协议、大众还在合肥加投资。嘴上恨得牙痒痒,身体很诚实。这种分裂,本身就说明问题 —— 这不是贸易战能解决的事。
对咱们普通人来说,真正该看明白的是:中国人这种 "一旦搞懂就往死里卷成本" 的模式,正在一个行业一个行业地过。
从光伏到电池,从电动车到以后的大飞机、生物医药,逻辑是一样的。
欧洲人焦虑,是因为他们第一次发现,原来技术壁垒也能被填平,原来暴利是有保质期的。过去他们躺赚了几十年,现在该还债了。
说句调侃的话:以前欧洲人来中国卖奢侈品,我们排队加价;现在中国人把车和光伏运回去,他们一边骂一边偷偷下单。
这世界变化快,快到连欧洲人自己都没反应过来 —— 真正的 "中国威胁",从来不是便宜,是你一觉醒来,发现自己赖以为生的那门手艺,中国人已经做得比你好,还比你便宜一半。
واقعبیانه، تیزبینانه و بانمک
بنگاه سخنپراکنی بریتانیا این بار به سراغ رمل و جفر و طلسم در سیاست ایران رفته است. در گزارش یبیسی فارسی، از انگشتر باطلالسحر و پیشگویی گرفته تا جن و جادو، همه به نحوی کنار هم چیده شدهاند که خواننده به یک نتیجه برسد: سیاست در ایران چندان میانهای با عقل و حسابوکتاب ندارد و برای فهم رفتار صاحبان قدرت، باید سراغ نیروهای غیبی هم رفت. #رشتو
صرفنظر از اینکه در تهران چه میگذرد و هدف کلاژ این روایتها تا چیست، بد نیست بنگاه سخنپراکنی بریتانیا اندکی هم به آنچه در خانه خودش میگذرد توجه کند. بهویژه آنکه مدعی بیطرفی است و طبعاً نباید در سنجش عقلانیت و خرافه، میان سیاستمدار ایرانی و خاندان سلطنتی بریتانیا تفاوتی بگذارد.
اتفاقاً دربار بریتانیا از این نظر جای دیدنیای است. در آنجا ارواح به اتاقهای سلطنتی رفتوآمد میکنند، کشیش برای آرامکردنشان فراخوانده میشود، شاهزادگان از شفابخشانی خوششان میآید که با پزشکان مرده مشورت میکنند، ملکه از حضور ارواح در عمارتها خبر میدهد و شاهزادهای دیگر برای شنیدن پیام مادر درگذشتهاش به سراغ زنی با قدرتهای ماورایی میرود. حتی وارث تاجوتخت هم گاهی گمان میکند با عوضکردن جای بچههایش در خانه میتواند سرنوشت یک مسابقه فوتبال را تغییر دهد.
البته تفاوتی هست. در تهران، چنین حکایتهایی ممکن است نشانهای از نابخردی سیاسی قلمداد شوند؛ در لندن، غالباً به صورت خاطرات شیرین و عجیب زندگی سلطنتی روایت میشوند. گویی خرافه، همین که پایش به کاخ رسید، قدری از خرافهبودنش کم میشود.
الیزابت دوم و روح سرگردان در سندرینگهام
ماجرا را از خود الیزابت دوم آغاز کنیم؛ همان ملکهای که هفتاد سال بر تخت سلطنت بریتانیا نشست.
در یکی از اتاقهای اقامتگاه سلطنتی سندرینگهام، ظاهراً اوضاع چندان آرام نبود. خدمتکاران از حضور موجودی نادیدنی شکایت داشتند. میگفتند روحی در اتاق سرگردان است و آرامش ساکنان را بر هم میزند. موضوع آنقدر جدی شد که به گوش ملکه رسید.
رابرت هاردمن در زندگینامه الیزابت دوم، منتشرشده در سال ۲۰۲۶، به نقل از پرو پن، دوست و محرم ملکه، ماجرا را شرح داده است. الیزابت تصمیم گرفت کشیش محلی را دعوت کند. مراسمی مذهبی با حضور ملکه، شاهدخت مارگارت و چند تن دیگر برگزار شد تا شاید آن روح سرگردان آرام بگیرد.
کشیش ظاهراً به این نتیجه رسیده بود که روحی گرفتار در اتاق حضور دارد. حتی احتمال داد روح پرنسس دایانا باشد که چندی پیش در تصادفی در پاریس جان باخته بود.
واکنش الیزابت جالب بود. با همان طنز خشک انگلیسی گفت بعید میداند روح دایانا باشد، چون دایانا چندان علاقهای به سندرینگهام نداشت. باری، از قرار معلوم ارواح هم درباره محل اقامت خود سلیقه دارند و روح دایانا نیز، اگر بنا بود پس از مرگ به جایی بازگردد، احتمالاً اقامتگاه دیگری را ترجیح میداد!
اما بخش جالبتر ماجرا چیز دیگری است. در یکی از مهمترین اقامتگاههای سلطنتی بریتانیا، حرف از حضور روح چنان جدی شده بود که برای رسیدگی به آن کشیش آوردند و شخص ملکه در مراسم حاضر شد. صحبت از یک جلسه احضار ارواح نیست؛ مراسمی مذهبی بود که در پی نگرانی از حضور روح برگزار شد.
حالا همین خبر را به جای سندرینگهام در یکی از اقامتگاههای مقامات ایران تصور کنید. احتمالاً تیتر ماجرا نه حاضرجوابی صاحبخانه، بلکه نفوذ خرافات در بالاترین سطوح قدرت میبود👇۱






