Ramón Caride Ogando

“Os xoves é o día de partido no pavillón municipal, instalación baleira case sempre, polo demais. Tras do xogo, adoitan ir cear un bo cabrito da casa ao do Fuco de Ardesende.” (@RamonCaride : Terra queimada, 2017)

“É maior, máis preto dos sesenta anos ca dos cincuenta, pelo longo e barba cumprida, canoso, a testa despexada pola alopecia cuberta cunha chapela de amplo voo, o rostro de fondas enrugas curtido polo sol dos camiños, anteollos grosos...”(@RamonCaride: O sangue nos camiños, 2003)

“Parada á porta da tenda, Tereixa ve as lapas, altas coma torres, algo lonxe aínda. Pero chégalle o alento da súa bafarada. Alá foi o traballo da horta.” (@RamonCaride: Terra queimada, 2017)

“Zoan, ao seu redor, as moscas. (...) No recanto, un ventilador antigo non é quen de remexer abondo o tépedo aire da sesta estival, que entra espeso coa calor de fóra.” (@RamonCaride: Terra queimada, 2017)