"ขอ 3 วัน ฉันจะทำช็อกโกแลตที่มีแค่เธอเท่านั้นที่ได้กิน มาให้...ช่วงนี้งานราชกิจฉันเยอะมาก หวังว่าเธอจะยังรอเจอฉันนะ.."
"ช่วยไม่ได้นะ พักนี้จู่ๆงานราชกิจมันดันเข้ามาพร้อมกันจนปลีกตัวไม่ได้ อยากไปดื่มยังต้องดื่มในห้องทำงานเลย น่าสมเพชชะมัด...พักนี้พายุเข้าด้วยสิ หวังว่าพวกเธอคงจะไม่ป่วยกันนะ เสร็จงานราชกิจ สัญญาจะพาไปเที่ยว รอฉันล่ะ"
"ยัยนั่นชอบจุ้นจ้านจนฉันเองก็เผลอทำตัวไม่ดีใส่ไปหลายครั้ง...แต่ต่อให้ถูกทำไม่ดีใส่..ยัยนั่นก็ยัง...ทำดีกับฉัน...ยัยคนน่ารำคาญ
แดดยามบ่ายส่องเข้ามาผ่านม่าน เจ้าชายแห่งแดนช็อกโกแลตยังคงหลับใหล งานราชกิจที่ยังคั่งค้าง แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังคงทำตัวเที่ยวเตร่ไปเรื่อย....
/เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต ก้าวเดินไปยังจุดปา แน่นอนว่า เจ้าชายทั้งสองนั้นรู้กติกาและการนับคะแนนของเกมนี้ดี แต้มตั้งต้นของเกมคือ 501 ใครปาเข้าเป้าหักลบได้ 0 ก่อน คือผู้ชนะ นัยส์ตาสีอำพันหรี่ลงและดอกแรกคือ Inner bull หรือก็คือ 50แต้มที่ริกกะปาได้/
"ก็นะ เชิญครับ คุณลุง"
ร้านประจำที่ริกะชอบมานั่งดื่มบรั่นดี จากความทรงจำที่หลงลืมในวัยเยาว์ ตอนนี้จำมันได้ชัดเจน แก้วบรั่นดีถูกนำเสริฟ ค่ำคืนนี้ของริกะยังคงยาวนาน....
".ความทรงจำวัยเด็ก..."
ริกะลืมตาขึ้นอย่างช้าๆเมื่อยามหลับฝัน ภาพเลือนลางที่นานมาแล้วกับ..คำสัญญาวัยเด็ก...หลงๆลืมๆไปหมด อาจเพราะเวลา หรือเพราะอะไร? นัยส์ตาสีทองสั่นไหว รู้สึกเหงา...เสียงถอนหายใจถูกพ่นออกมา ..
"คนที่สอนเล่นเกมปาเป้า.....จำได้แล้ว.."
"ใครจะตื่นก็ตื่นนะ อากาศแบบนี้...ฉันไม่ตื่นหรอก..."
กองงานเอกสารเพิ่มพูนทวี จดหมายเชื้อเชิญร่วมงานจากต่างราชวงศ์ที่รอให้เจ้าชายแห่งแดนช็อกโกแลตตวัดลายมือลงนามและตราประทับ เอกสารการค้าและอีกมากมายที่กองอยู่ยังห้องทำงานส่วนตัว ดูเหมือนจะไม่ได้รับการสนใจโดยเจ้าชายผู้นั้นแม้แต่น้อย
"ใครเอาช็อกโกแลตผสมบรั่นดีให้ลุงนั่นกิน..."
แก้วบรั่นดีถูกวางลงอย่างไม่สบอารมณ์คืนนี้ริกะก็ยังคงมานั่งดื่มและเล่นพนันกับเพื่อนๆเหมือนทุกคืน ถ้าไม่เมาจนหมดสภาพก็จะกลับต่อเมื่อง่วงจนทนไม่ไหว
"ออกไปให้หมดทั้งคนทั้งยานั่นแหละ ไข้แค่นี้นอนเดี๋ยวก็หาย !"
ริกะตะหวาดหมอและสาวใช้ในวังที่เดินเช้าเดินออกในห้องนอนของเขาทั้งวันทั้งคืน ตระหนกกันราวกับเขาไม่สบายเป็นโรคร้ายกับแค่ไข้หวัด ทั้งหงุดหงิด ทั้งรำคาญ ทำให้ริกะตวาดใส่ทุกคนที่เข้ามาดูแล
127















