Muhammed Abdullah Sayın

Yâ Rab! Bu ne hicrandır ki ufuklar duman üstüne duman, Bu ne devrandır ki harâb olmuş emniyet-i insan. Kimi servet peşinde, kimi şöhret, kimi ihtiras; Çiğnenirken ayak altında vicdan, merhamet, ihlâs. Ne mâbeddeki huşû kaldı eski heybetiyle, Ne mektepteki irfan o vakur izzetiyle. Sanki bir korkunç rüzgâr geçmiş asırlar içinden, Savurmuş ne kadar kıymet varsa milletin elinden. Bakıyorum da yıkıntıların ardı görünmüyor; Feryatlar yükseliyor, cevabı bilinmiyor. Bir tarafta zulüm, bir tarafta bitmeyen figan… Yeryüzü mahşer olmuş, susuyor ehl-i zaman. Ve hâlâ gecenin bağrında yanarken bu matem, Göklere yükseliyor kırık kalplerden bir âlem: “Sen her şeye şahitsin!” demekten başka ne çare? Zira bu kadar derdin altında kırılır her ibare. Lâkin hâlâ ağlayan gözler var toprağı sulayan, Hâlâ alın teriyle yarınlara yol arayan. Düşen her damla yaşla yeşerecek nice fidan, Çalışmaktan korkmayacak, vazifesinden kaçmayacak insan. Gün gelecek, bu karanlık ufuklardan çekilecek, Her harâbe yeniden emek ile dirilecek. Kimse korkmayacak yarının yükünü omuzlamaktan, Yeri geldiğinde gereği yapılacak, çekinmeden, yılmadan. Zira her gecenin bağrında saklıdır bir seher, Her nesle düşen bir emanet, her emanete bir nefer. Bu millete yeniden diriliş, bu mayaya bereket ihsan eyle, Yâ Rab!