Schlock Horror

Tekrara uydum ve iki Kerr'e izledim. Neredeyse hipnotik bir kurgusu var. Bu bir yönetmen övgüsü. Film, yaşamın rüyalığının - ölümün gölgesinde - kabusvari, Türkiyeli distopik bir sunumu. Her ülkenin kendine özgü bir rüyası ve kabusu vardır şüphesiz, ancak nihayetinde, ölümün gölgesi ayrım yapmaksızın hepsine düşüyor. Bizimkisi mahalle baskılı ve sıkıyönetimli… “Evet, ölümle bir meselem var ve hep bir yerinden gelip hikayelerime yapışıyor.” diyor Pirselimoğlu. “Hikayenin sonunu biliyoruz. Ama hikayeyi bitirdikten sonra ne olacağını bilmiyoruz. Yani her insan hayatını bir hikaye olarak kabul edecek olursak bütün hikayelerin sonu aynı. Sonu aynı olan bunca hikaye nasıl bu kadar enteresan olabilir ve sonunu bildiğimiz hikayenin herkesteki tezahürü nasıl farklı olabiliyor?” Bir zamanlar, Sinema Dergisi’nde okuduğum bu açıklamaları çeşitli ortamlarda tekraren paylaşmışımdır. Bu kez, Kerr filmi bağlamına eklemiş olayım. “Her şeyi her şeye benzetmekten bıktım. İşte hiçbir şey başka bir şeye benzemiyor. Hatta bizim bahçedeki dut ağaçları bile birbirlerine benzemiyorlar. (…) Herhangi bir şeyi idrak etmek için başka bir şeyin hatırlanmasına niye lüzum görülsün?” demiş Âsaf Hâlet Çelebi. İdeal anlamda doğruluğunu kabul ediyorum bunun. Belki hakikati saf biçimde görebilenler için daha da doğrudur. Kerr’i izlerken, ister istemez birçok filmi hatırladım; Akrebin Yolculuğu (Kavur), Mullholand Drive (Lynch), Gölge Oyunu (Turgul), The Trial (Welles), Gorod Zero (Şahnazarov), Jacob’s Ladder (Lyne), The Truman Show (Weir), Vertigo (Hithcock), Dark City (Proyas), Abluka (Alper)… Her biri oldukça güçlü yanlara sahip olan bu filmleri hatırlatmış olmasına başlı başına bir başarı olarak bakıyorum, elbette gerçek başarı onları unutturabilme yeteneğine bağlı olacaktır. Son olarak, şunu da aktarayım, filmi en iyi tasvir edebilecek sözlerden biri olabilir: Sanki dünya, ölünün başucunda açık kalmış bir radyo. - Cahit Zarifoğlu