وقتی شیرخوار بودم، پدرم، مادرم و مادرناتنیام را از خانه بیرون کرده بود و در آن زمان، خواهر بزرگم از من مراقبت میکرد. خواهرم خودش تقریباً چهاردهساله بود؛ سنی که شاید خودش هم به مراقبت نیاز داشت، اما برای من تبدیل به کسی شده بود که حضورش شبیه حضور یک مادر بود. تقریباً او مرا بزرگ کرده بود و من تا هفت سالگیاش او را «مادر» صدا میکردم. از پیالهی او چای میخوردم و کنار او میخوابیدم. آن زمان نمیدانستم چرا باید یک کودک از کودک دیگری مراقبت کند؛ فقط میدانستم او کنار من است و همین برایم کافی بود.
وقتی هفتساله شده بودم، حضور مادرم را کمکم حس میکردم. صنف دوم مکتب بودم و سال تعلیمی تازه شروع شده بود. من علاقهی زیادی به مکتب داشتم؛ ساعت مکتبم صبح زود بود و من همیشه یک ساعت قبل بیدار میشدم تا خودم را مرتب کنم و با شوقوذوق طرف مکتب روان شوم. پدرم هر صبح قبل از رفتنم به مکتب برایم پول میداد و همیشه تذکر میداد تا پفک نخرم و پولم را جمع کنم. اما آن صبح، برخلاف همیشه، بدون هیچ تذکری به من پول داد. کمی تعجب کردم، اما آنقدر کودک بودم که به این تغییر کوچک بیش از چند لحظه فکر نکردم. کیفم را برداشتم و با همان شوق کودکانه که آن روزها در وجودم بود، به طرف مکتب رفتم؛ بیخبر از اینکه آن روز قرار است چیزی در زندگیام تغییر کند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2302-2/
140
او در کودکی از رفتن به مکتب منع شده بود، فقط به خاطر اینکه دختر بود. در سنی که باید کتاب در دست میگرفت، درس میخواند، با دوستانش میخندید و برای آیندهاش رویا میساخت، مجبور شد در خانه بماند. در صنف ششم از درس خواندن منع شد. او هرگز خودش را تصور نمیکرد که روزی از مکتب باز بماند. تمام فکرش درس خواندن بود و تمام آرزویش، آیندهای که برای خودش ساخته بود. اما با آمدن گروه طالبان، تمام رشتههای زندگیاش پنبه شد و رویاهایش یکییکی از بین رفتند.
او در خانه ماند. روزها گذشتند و دختری که میتوانست روزی خلبان شود، کمکم از دنیای کودکی خودش دور شد. ترس و محدودیت، جای کتاب و مکتب را گرفت. بعد، پدرش به خاطر ترس از آن گروه، او را در کودکی به ازدواج اجباری با مردی بسیار بزرگتر از خودش محکوم کرد. دختری که هنوز خودش نیاز به حمایت و محبت داشت، مجبور شد مسئولیت زندگی دیگری را بر دوش بکشد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2300-2/
121
یک روز میان او و برادر کوچکترش بحثی پیش آمد. این بار برادرش اشتباه کرده بود، اما وقتی مادرشان وارد اتاق شد، باز هم دختر را مقصر دانست و گفت: تو بزرگتری، باید ببخشی!
دختر میخواست از خودش دفاع کند؛ میخواست توضیح دهد که این بار تقصیر او نبوده و فقط میخواهد حقش شنیده شود. اما مادرش با ناراحتی گفت:
«تو یک دختری، پس نباید زیاد حرف بزنی! من از دختران زباندراز خوشم نمیآید. نمیدانم چرا خدا چنین دختری به من داده است!»
با شنیدن این جملهها، تمام حرفهایی که در دل دختر بود خاموش شد. دیگر چیزی نگفت؛ سکوت کرد و آرام به اتاقش رفت. وقتی در را بست، اشکهایش بیصدا روی صورتش جاری شدند؛ اشکهایی که نشاندهندهی دردهایی بودند که مدتها در قلبش پنهان کرده بود.
کنار پنجره نشست و به بیرون خیره شد. آسمان همان آسمان همیشگی بود، کوچه همان کوچه بود و مردم همان زندگی روزمرهیشان را ادامه میدادند؛ اما برای او همهچیز تغییر کرده بود. احساس میکرد رنگهای زندگیش کمکم محو شده و جای خود را به سایههای غم دادهاند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2299-2/
287
در آن میان، چشمم به دخترک خردسالی افتاد. او بسیار زیبا و خوشسیما به نظر میرسید. در وجود آن دختر کوچک چیزهایی دیدم که اگر حاکمیت طالبان نمیبود، میتوانست استعدادهایش را به نمایش بگذارد، اما افسوس که سرنوشت کودکان اینطور رقم خورده است!
در میان آنها، باز هم چشمم به لباس یونیفورم سیاه دخترکی افتاد. برای چند لحظهی کوتاه، وجود خودم را در درون آن دختر کوچک تصور کردم؛ دختری که در میان سختی و دشواریهای زندگی، چشمش فقط به لباس سیاه دوخته شده است. حق من هم آن یونیفورم بود؛ چرا حالا حسرتش برایم مثل یک درد سنگین باشد؟ چرا من نمیتوانم مثل آنها بلند بخندم؟ چرا نمیتوانم مثل آنها با کولههای سنگین به مکتب بروم؟ آیا این حق ما بود؟
ای مرد! ای مردسالار! حالا خوشحالی که ما دختران به مکتب نمیرویم؟ خوشحالی که فقط دختران خودت در خارج از کشور تحصیل میکنند، ولی زورِ مردسالاریات را بر دختران مردم پیاده میکنی؟ ای مرد! مگر شرم نداری؟ ای طالب! مگر چقدر انصاف داری؟ بگذار کمی نفس بکشیم؛ بگذار یونیفورمم را بپوشم؛ بگذار کمی با قلم و کتابهایم درد دل کنم. اندکی آرامش نیاز دارم؛ بگذار یونیفورم سیاهم را بپوشم، نه کفنم را...!
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2298-2/
129
با گذشت زمان، علاقهام به کتابخواندن بیشتر شد. هر کتابی که به دستم میرسید، با اشتیاق میخواندم. همین مطالعه، کمکم علاقهی عمیقی به نویسندگی در وجودم زنده کرد؛ علاقهای که هر روز بیشتر از گذشته در دلم ریشه میدواند.
گاهی دلم میخواست بنویسم؛ از درونم، از حرفهای ناگفتهای که در گوشهای از وجودم انباشته شده بودند، از دردهایم، از هدفهایم، از مسیری که از آن دور مانده بودم و از آرزوهایی که هنوز در دلم زنده بودند. به همین ترتیب، نوشتن را آغاز کردم. دربارهی موضوعات مختلف مینوشتم و گاهی نوشتههایم را در دفترچهام نگه میداردم. بعضی وقتها وقتی کسی دفترچهام را میخواند، در بخشهایی از آن میرسید و میخندید. شاید نوشتههایم هنوز خام و ساده باشند، اما برای من هر کدام بخشی از احساسات و دنیای درونیام هستند.
امروز آرزو دارم روزی برسد که من نیز مانند نویسندگان دیگر، آثاری ارزشمند بنویسم؛ نوشتههایی که بتوانند حرفی برای گفتن داشته باشند و احساسات و اندیشههایم را به دیگران منتقل کنند. میدانم که رسیدن به این آرزو تلاش، مطالعه و آموختن بسیار میخواهد. به همین دلیل، میخواهم این مسیر را با امید و پشتکار ادامه بدهم؛ زیرا باور دارم شاید نتوانستم آنگونه که آرزو داشتم در مکتب ادامهی تحصیل بدهم، اما هنوز میتوانم از راه دیگری به آموختن و ساختن آیندهام ادامه دهم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2297-2/
81
جوانه - محمدخالد هوتک؛ پرافتخارترین ووشوکار افغانستان در بازیهای آسیایی
محمدخالد هوتک، از چهرههای برجسته ووشوی افغانستان، پس از سالها حضور در میدانهای ملی و بینالمللی و کسب سه مدال برنز از بازیهای آسیایی، به دوران مبارزههای حرفهای خود پایان داد.
هوتک، زاده کابل است و از کودکی با تشویق برادر بزرگش به ووشو روی آورد و با تلاش و پشتکار، راه خود را به تیم ملی افغانستان باز کرد. او در سالهای فعالیتش، افزون بر افتخارآفرینی در بازیهای آسیایی، در رقابتهای داخلی و بینالمللی نیز مدالهای متعددی به دست آورد.
او مدالهای بازیهای آسیایی را ارزشمندترین دستاوردهای ورزشی خود میداند و معتقد است که رقابت در این رویداد، دشواری و حساسیتی همسطح مسابقات جهانی دارد.
در این قسمت از برنامه «جوانه»، نگاهی داریم به زندگی، مسیر موفقیت و افتخارات محمدخالد هوتک.
لینک برنامه در یوتیوب: youtu.be/OGuhNhnIZjg?si=5Eeo…
1
133
هنوز که هنوز است، از خودم سوالهایی دارم؛ سوالهایی که گاهگاهی جوابی برای آنها ندارم. بعضی اوقات روبهروی آیینه میایستم و مدتها به خودم خیره میشوم: اینکه چرا اینقدر تلاش میکنم؟ چرا وقتی برای دیگران حرفی برای گفتن دارم، حرفی برای دردهای خودم ندارم؟ چرا وقتی برای دیگران امید میسازم، بعضی وقتها در خودم امید میمیرد؟ چرا باید سکوت کنم؟ گاهی هم فقط نظارهگرم.
من یاد گرفتهام که زندگی شبیه یک عکس نیست؛ شاید از ظاهر شبیه آن باشد، اما از درون اینطور نیست. شاید از بیرون خود را شاد و خوشحال نشان بدهد، اما از درون دیگر دلیلی برای ادامه دادن پیدا نکند. پشت هر لبخند، داستانی جریان دارد، پشت هر موفقیت، شبهایی بوده که هیچکس شاهد آن نبوده است و پشت هر آدم آرامی، جنگی بوده که هیچکس آن را ندیده است.
من گاهی با خودم در جنگم؛ جنگ با تنهاییها، با ترس، با شکست، با آیندهای که نیامده است و ترس از اینکه موفق نشوم. چرا باید همهچیز را بسازم؟ چرا مانند دیگران زندگی نکنم؟ چرا نباید بخندم؟ چرا نباید شاد باشم؟
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2296-2/
140
شب قبل تا دیر وقت به آینده فکر کرده بودم؛ به چیزهایی که میخواستم و هنوز نداشتم، به راههایی که بسته شده بودند و به آدمهایی که یکییکی از زندگیام دور شده بودند. گاهی آدم آنقدر به عقبماندن فکر میکند که فراموش میکند هنوز در مسیر است.
روی صندلی نشستم و کتابچه را باز کردم. چند صفحهی سفید روبهروی من بود. مدتها بود میخواستم بنویسم، درس بخوانم و کاری برای آیندهام انجام بدهم، اما هر بار خستگی، ترس یا حرف مردم دستم را نگه میداشت. با خودم گفتم: «بلند شو! نه چون همهچیز خوب شده بود، نه چون راه آسان شده بود؛ فقط چون اگر قرار بود زندگیام تغییر کند، باید از همین جایی شروع میشد که ایستاده بودم.»
لباسم را پوشیدم و از خانه بیرون شدم. کوچههای برچی مثل همیشه پر از داستان بودند؛ پیرمردی جلوی دکان نشسته بود، کودکی با توپ کوچکش میدوید و زنی از پشت دروازه، خریدهایش را به خانه میبرد. زندگی در این کوچهها همیشه با تمام سختیهایش ادامه داشت؛ انگار مردم یاد گرفته بودند حتی وقتی روزگار چیزی برای خندیدن باقی نمیگذارد، باز برای فردا جایی در دلشان نگه دارند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2294-2/
156
در جامعهای بزرگ شدیم که زن را از همان کودکی طوری برای ما تعریف کردند تا باور ما شود که زن حق درسخواندن، کارکردن، انتخاب، پوشش و حضور در جامعه را ندارد؛ بهجز اینکه در خانه مادر خوبی برای فرزندانش باشد، همسر خوبی برای شوهرش باشد و شخصی که کارهای خانه را به درستی انجام دهد.
من به شدت مخالف این باور و عقاید هستم، اما میدانم که تمام مردم این جامعه مقصر شکلگیری این باور و افکار نیستند؛ چون آنها هیچ نقشی نداشتند. آنها ناخواسته در یک جامعهی سنتی با اذهان عقبمانده بزرگ شدند و دیدگاهشان در همین فضا شکل گرفت. اما آنچه امروز به آن نیاز داریم، خاتمه دادن به این باور نادرست است. چیزی که من میخواهم این است که در جامعهای که در آن زندگی میکنیم، نفس میکشیم و تلاش میکنیم، باید با آیندهای روبهرو شویم که دیگر این عقاید پوسیده و کلیشهای باعث پسرفت یک نسل دیگر نشود. اگر امروز ما در این جامعهی زنستیز زندگی میکنیم و مجبوریم بر اساس عقاید و باورهای بیاساس گذشتگان عمل کنیم، مقصر ما نیستیم؛ مقصر کسانیاند که گذاشتند این باور در ذهن جامعه رشد کند. شاید آنها کسانی نبودند جز پدران و مادران خود ما...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2293-2/
138
اول، مرد جوانی با لباسهای افغانی و کیفی به دست از آنجا عبور کرد؛ معلوم بود کارمند یک شرکت یا اداره است، چون خیلی منظم و آراسته بود. بعد از آن مرد، پیرمرد کراچیبهدستی با کمر خمیده و دستهای چروکیده از کوچه گذشت. صورتش غمگین به نظر میرسید، اما وقتی پیرمرد دیگری را با لباسهای منظم و چهرهی بشاش دید، لبخند زد و از پهلویش گذشت.
سپس پسر خردسالی با یونیفورم مکتب، موهای شانهشده و کیف مکتبی به پشت، روانهی مکتب بود. او خیلی خوشحال بود؛ نمیدانستم دلیل خوشحالیاش چیست، اما چنان شاد و خندان گذشت که من نیز برای لحظهای از دیدنش لذت بردم و با خودم لبخند زدم.
یک دقیقه گذشت، دو دقیقه گذشت، پنج دقیقه گذشت، اما کسی از آنجا عبور نکرد. منتظر نشستم تا چند زندگی مختلف دیگر را نیز ببینم. درست بعد از پنج دقیقه، سروصدایی از کوچه بلند شد:
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2292-2/
115
یکی از رویاهایی که همیشه در گوشهی قلبم زنده است، این است که روزی داکتر شوم؛ داکتر چشم. شاید خیلیها بگویند: «فقط یک شغل است!» اما برای من، نه... برای من این رویا، بخشی از آیندهای است که همیشه در ذهنم ساختهام.
من میخواهم داکتر چشم شوم؛ چون دلم میخواهد به آدمهایی کمک کنم که برای دیدن دنیای اطرافشان با مشکل روبهرو هستند. گاهی با خودم فکر میکنم چقدر زیباست اگر روزی بتوانم کاری کنم که یک انسان دوباره چهرهی مادرش را واضح ببیند، دوباره لبخند پدرش را ببیند... دوباره بتواند زیبایی آسمان، طبیعت و آدمهایی را که دوستشان دارد، با چشمهای خودش تماشا کند! شاید برای من فقط چند لحظه باشد، اما برای یک انسان، شاید تمام دنیا باشد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2295-2/
109
داوود هلمندی؛
از مهاجرت در نوجوانی تا رقابت در اسکار با «پیکار»
#جوانان
#داوود_هلمندی
#سینما
#شیشه_میدیا
1
120
راحله، یکی از همین دختران پرتلاش و بااستعداد بود. او در منطقهی تاریخی و کهن «شهرزایده جاغوری» ولایت غزنی به دنیا آمد و در محیطی سرشار از محبت خانواده رشد کرد. راحله از دوران کودکی به درس و آموزش علاقه فراوان داشت. او با پشتکار و ارادهی مثالزدنی درس میخواند و همواره آرزو داشت تحصیلات عالی خود را ادامه دهد. وی شاگرد صنف دوازدهم لیسه ابوریحان البیرونی ولسوالی قرهباغ غزنی بود و آیندهی روشنی را در ذهن خود ترسیم میکرد.
راحله مانند هزاران دختر و پسر دیگر افغانستان باور داشت که علم میتواند زندگی انسان را تغییر دهد. او میدانست که راه پیشرفت از مسیر آموزش میگذرد؛ به همین دلیل با تمام توان برای موفقیت در امتحان کانکور آماده میشد. خانوادهاش نیز به او افتخار میکردند و امیدوار بودند که روزی شاهد موفقیتهای بزرگ او باشند.
صبح روز جمعه، هشتم میزان سال ۱۴۰۱، راحله برای شرکت در امتحان آزمایشی کانکور به کورس آموزشی کاج رفت. آن روز برای او روزی عادی نبود؛ روزی بود که میخواست تواناییهای خود را بیازماید و یک گام دیگر به آرزوهایش نزدیک شود. او با امید و انگیزه فراوان وارد صنف درسی شد؛ اما سرنوشت تلخ دیگری در انتظار او و دهها دانشآموز دیگر بود...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2291-2/
139
آن روز کورس انگلیسی رفته بودم. وقتی صنف ما تمام شد، از کورس خارج شدم. گوشیهایم در گوشم بودند و آهنگی گوش میدادم. در راه برگشت به خانه، سوار یک موتر شدم؛ نزدیک شیشهی موتر نشسته بودم و به مردمان دیگر نگاه میکردم. هر کدام مصروف کاری بودند و همه مشغول رفتوآمد که ناگهان با دیدن موتر سفید امر به معروف، تنم یخ کرد! موترشان در یک گوشهی سرک ایستاده بود و ترسناکتر از همه چیز، چند تا از محتسبین امر به معروف، روبهروی دختری همسنوسال خودم ایستاده بودند.
با ترس، گوشکیهایم را از گوشم بیرون کشیدم و آهنگ را قطع کردم. چون ترافیک زیاد بود و سرک راهبندان شده بود، چند دقیقه در موتر منتظر نشستیم. من هم چون پیش کلکین نشسته بودم، واضح هم میتوانستم صدایشان را بشنوم و هم میتوانستم آنها را ببینم. صدایشان را میشنیدم، به دخترک میگفتند: «چرا رنگ لباسات آبی است؟ چرا سیاه نپوشیدی؟ مگر نمیدانی ممکن است یک مرد بهخاطر رنگ لباسات تحریک شود؟»
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2290-2/
165
دختری از کابل هستم؛ شهری که در آن، آدمها خیلی وقتها مجبورند میان چیزی که میخواهند و چیزی که میتوانند، یکی را انتخاب کنند. شهری که صبحهایش با رفتوآمد مردم آغاز میشود و شبهایش گاهی آنقدر ساکت میشود که صدای فکرهای خودت را میشنوی.
من کتاب میخوانم؛ نه فقط برای اینکه چیز تازهای بدانم، بلکه برای اینکه چند ساعت از دیوارهایی که دور زندگیام کشیده شده، عبور کنم. شاید برای همین است که باور دارم یک شعر خوب یا یک رمان خوب، بعد از تمام شدنش واقعاً تمام نمیشود؛ چیزی از آن در آدم میماند، شاید یک جمله، یک احساس، یا یک نگاه تازه به آدمها... شاید هم جرات اینکه یک روز به چیزی که همیشه از آن میترسیدی، طور دیگری نگاه کنی...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2289-2/
1
90
قصهها و خندههای شادیبخش چند لحظهی پیش، ناگهان به سکوت، آشوب و هیاهوی درونی تبدیل شد. همه بغض کرده بودیم و در سکوت نشسته بودیم؛ بعضیها اشکهای پنهانی میریختند و بعضی دیگر فقط به نقطهای خیره مانده بودند. با خودم فکر میکردم: آخر چقدر بیاختیار و بیدستوپا شده بودیم که حتی اجازه نداشتیم برای موفقیتها و تلاشهای خود جشن بگیریم؟ ما چیزی بیشتر از یک لحظه شادی نمیخواستیم؛ میخواستیم پایان یک دورهی سخت را در کنار هم جشن بگیریم و برای تلاشهایی که در این مسیر کرده بودیم، از خود قدردانی کنیم.
اما حتی فرصت همین شادی ساده نیز از ما گرفته شد! پس از آن، همه بیرمق و غمگین راهی خانههای خود شدیم، بیآنکه کسی اعتراضی کند یا صدای مخالفتی بلند شود. شاید همه میدانستیم که اعتراض ما چیزی را تغییر نخواهد داد. با این حال، حسرت آن جشن همچنان در دلمان باقی ماند؛ حسرت جشنی که هرگز برگزار نشد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2288-2/
140
شاید اگر آن زمان اینقدر تجربه داشتم، آن اشتباه را نمیکردم، اما اگر اشتباه نمیکردم، شاید امروز اینقدر خوب نمیفهمیدم چه چیزی برایم مهم است. ما همیشه با دانستن امروز، دیروزِ خود را قضاوت میکنیم؛ در حالی که آدم دیروز با دانستههای همان روز زندگی میکرد. این فکر کمی آرامم کرد. به دستهایم نگاه کردم و با خودم گفتم: قرار نیست تمام عمرت را بابت چیزی که گذشته، مجازات کنی.
بیرون، باد آرامی میوزید. پرده کمی تکان خورد و هوای خنک شب وارد اتاق شد. برای چند لحظه هیچ کاری نکردم؛ نه به آینده فکر کردم، نه به گذشته. فقط همانجا نشستم. شاید خلوت با خود همین باشد؛ اینکه برای چند دقیقه دنیا را کنار بگذاری و به صدای درونت گوش بدهی.
در زندگی ما دخترها، گاهی آنقدر همه چیز را باید تحمل کنیم که فراموش میکنیم خود ما هم نیاز به استراحت داریم. گاهی باید قوی باشیم، درس بخوانیم، مسئولیتهای خود را انجام دهیم، لبخند بزنیم و وانمود کنیم همه چیز خوب است، حتی وقتی درون ما پر از سوال است. اما من فهمیدم قوی بودن همیشه به معنی ادامه دادن نیست؛ گاهی قوی بودن یعنی بنشینی، نفس عمیق بکشی و بگویی: امروز دیگر کافی است...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2287-2/
184
من صالحه امیری هستم؛ دختری از افغانستان، سرزمینی که در آن، گاهی رویاهای دختران پشت درهای بسته میمانند، فرصتهایشان محدود میشوند و صدایشان کمتر از آنچه باید، شنیده میشود. اما من باور دارم که داستان یک دختر را نباید تنها با محدودیتهایی که با آنها روبهروست تعریف کرد؛ بلکه باید از رویاهایی نیز گفت که با وجود تمام دشواریها، هنوز در قلب او زندهاند. من به دنیا نیامدم تا ارزش دختر بودنم را به کسی ثابت کنم، اما میخواهم با آموختن، نوشتن و قدمهایی که برمیدارم، نشان دهم که صدای یک دختر، هرچند جوان، ارزش شنیده شدن دارد.
در این چهارده سال، همهچیز همیشه آسان نبوده است. مسیر من فقط از موفقیتها و لحظههای خوش ساخته نشده؛ روزهایی هم بودهاند که خستگی، نگرانی و مسئولیتها سنگینتر از توانم به نظر میرسیدند. با این حال، هنوز در مسیر یادگیری هستم؛ میان درسهای مکتب، امتحانها، کتابها، نوشتهها و رویاهایی که نمیخواهم فراموششان کنم.
در کنار تحصیلاتم، از فرصتهای گوناگون یادگیری بهره بردهام و گواهینامههایی از دورهها و برنامههای آموزشی مرتبط با نامهایی چون دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه کمبریج، دانشگاه کرنل، دانشکدهی حقوق واشنگتنِ دانشگاه امریکن و گوگل به دست آوردهام...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2286-2/
1
170
هر دختری که در هوای غبارآلود سرزمینم زندگی میکند، داستان متفاوتی دارد که اگر نوشته شود، هر کدام یک کتاب کامل است. در اینجا دختران تنها از حق تحصیل دور نیستند، بلکه هر کدام زندگی سخت دیگری نیز دارند که با وجود همهی آن دشواریها، هنوز ادامه میدهند. سختیهای زندگی آنها از سن کودکی آغاز میشود و تا بزرگسالی ادامه مییابد. دخترانی که با دوازده سال سن، هوش و ذکاوت خیلی خوبی هم دارند، اما تنها به خاطر اینکه دختر هستند، نمیتوانند به مکتب بروند. دیدن آن دختران به من حس خیلی خوبی میدهد؛ چرا که آنها بدون اینکه ذرهای خسته شده باشند، به مسیرشان ادامه میدهند.
چند دختر کوچک را میشناسم که به خاطر نبود امکانِ مکتب رفتن، حالا دنبال راههای دیگری هستند تا بتوانند درس بخوانند. یکی از آنها نیلوفر نام دارد؛ دختری دوازدهساله و باهوش که در بین همه مقام اول را گرفته است و از این موضوع خیلی خوشحال است. در ظاهر، دختری آرام است و زیاد حرف نمیزند، اما ذکاوتش دیگران را متحیر میکند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2285-2/
2
255
من همه را دیدهام؛ دیدهام که چگونه کودکی در کوچهها بزرگ شد و یک روز با چشمانی پر از آرزو از من دور شد. دیدهام که چگونه خانهای پر از خنده، آرامآرام ساکت شد. دیدهام که بعضی دروازهها دیگر برای کسی باز نشدند و بعضی پنجرهها مدتهاست چراغی پشتشان روشن نشده است.
اما من شکایت نمیکنم. من یاد گرفتهام که با درد زندگی کنم، بیآنکه اجازه بدهم درد، تمام هویتم شود. اگر دیوارهایم ترک خوردهاند، به این معنا نیست که فرو ریختهام. اگر کوچههایم خستهاند، هنوز صدای قدمهای زندگی در آنها شنیده میشود. اگر آسمانم روزهایی خاکستری داشته، هنوز گاهی باران میبارد و خاکم بوی زندگی میگیرد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2284-2/
142


















