Pinned Tweet
ーเจ้านั้นคือกษัตริย์ー
จุติจากแสงศุภรสว่างไสวทอประกายเงิน ตัวตนผู้ข้ามผ่านตำนานกาลอันเลื่องลือ ในเรื่องเล่าขาน ประวัติศาสตร์ที่ยังจดจำมาจวบจนถึงปัจจุบัน ภารดรหนุ่มผู้ยาตราไปยังเส้นทางแห่งการต่อสู้ จับดาบกรำศึกเพื่อปวงประชาราษฎร์
“ลอยกระทงหรือครับ , นั่นเป็นเทศกาลของฝั่งตะวันออกสินะครับ”
อัศวินสีเงินครามได้ยินถึงเทศกาลอันไม่คุ้นหู
“ข้าหรือครับ? คิดว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีแล้วจึงไม่คิดอยากลอยอะไรออกไปหรอกครับ” หัวเราะ
แต่นั่นสินะ ถ้าจะให้พูด ก็อยากลอยแม่มดบุปผาดูสักครั้งเหมือนกัน
รอนแรมผ่านการเดินทางอันยาวนาน
รู้สึกตัวอีกหนหนึ่งฤดูก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว
งานเทศกาลเองก็ไม่แคล้วไม่ทันร่วมพิสมัย
เซเบอร์หนุ่มหัวเราะน้อยๆ
“นั่นคงช่วยไม่ได้” หากแต่ก็ยังได้เห็นพวกเขาที่สดใส
แค่นี้ก็พอแล้ว—
คิดเช่นนั้นจากใจ ก่อนจะวางลูกกวาดไว้บนโต๊ะตัวหนึ่งแล้วจึงออกเดินทางอีกครา
1
67
หยาดพิรุณตกกระทบหมวกคลุมศีรษะ
อัศวินสีเงินครามเงยหน้ามองผืนนภา
“ บางครั้งก็มีคำกล่าวว่าหยาดฝนที่ตกลงมาในช่วงเวลาแบบนี้ จะชะล้างวันวานอันหมองหม่นเพื่อส่งต่อวันพรุ่งที่มาดหวัง ”
“ เพราะแบบนั้น ข้าจึงขออวยพรจากที่อันห่างไกล ให้วันพรุ่งของท่านเป็นไปอย่างราบรื่นเช่นกันนะ มาสเตอร์ ”
อัศวินหนุ่มเข้ามาเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ ทิ้งสายตาบนกุหลาบสีน้ำเงินครู่หนึ่งแล้วจึงผละจากไปอีกครา
2
126
“วันวาเลนไทน์?”
กษัตริย์อัศวินทวนคำยามเมื่อเวลาได้พ้นผ่านไปแล้ว
“ดูเหมือนข้าจะมาช้าไปอีกแล้วสินะครับ แต่ว่ากับวันพิเศษที่ผ่านพ้นไปเช่นนั้น ก็หวังว่าเธอจะมีความสุขไปกับมันนะ มาสเตอร์”
5
184
“มาสเตอร์ ดูเหมือนจะมาช้าไปในหลายๆ เรื่องเสียแล้ว สวัสดีปีใหม่ คนในยุคสมัยนี้พูดกันแบบนี้ใช่ไหม”
“ตัวข้านั้นยังคงร่อนเร่เดินทางไปตามกระแสของเวลาในฐานะดาบที่จะปกปักษ์โลกใบนี้ แต่ก็หวังว่าคำกล่าวนี้จะสามารถไปถึงท่านได้ยังช่วงเวลาอันห่างไกล”
“จนกว่าเราได้พบกันอีกครั้ง”
“ผู้เป็นอัศวินนั้นหมายความถึงผู้ที่ต่อสู้เพื่อบางสิ่ง”
“คำปฏิญาณที่มอบไว้ถูกรายยาวเป็นลายลักษณ์ก็จริงอยู่ หากแต่ทุกคนย่อมมีความหมายในการต่อสู้ที่สำคัญเพียงหนึ่งในใจแน่”
“ตัวข้าเองก็เช่นกัน ณ สถานที่และช่วงเวลาอันห่างไกล จะยังคงรอนแรมเดินทางเพื่อปกป้องท่านและโลกใบนี้ตลอดไป”
4
“ครับ นั่นเป็นหน้าที่ของข้า”
อัศวินสีเงินครามหลับตาลงแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“แน่นอนว่าข้าเองก็ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้งมาสเตอร์ แม้จะต้องออกเดินทางแล้ว แต่หากท่านมีภัยขอเพียงเรียกขานนามนี้ ไม่ว่าจะเป็นที่ใดข้าก็จะมาปกป้องท่านอย่างแน่นอนครับ”
ยอมถูกรั้งตาเเรงดึงของเด็กสาว ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ
“ไม่ได้หนีสักหน่อยครับมาสเตอร์ นี่ก็เพียงแวะเวียนมาดูเท่านั้น ยามเห็นท่านแข็งแรงสดใสดีข้าก็วางใจได้”
“ข้าน่ะ ไม่ใช่ราชาอีกต่อไปแล้วครับ จึงไม่คิดที่จะเรียกขานตนเองในฐานะของราชาอัศวิน …ตั้งแต่วันที่เลือกจะคืนดาบศักดิ์สิทธิ์ให้แก่เทพธิดาแห่งหนองน้ำ ตั้งแต่วันที่ได้มอบสัตย์สาบานเอาไว้ สำหรับตอนนี้ —เป็นเพียงอัศวิน เป็นเซเบอร์ที่จะปกป้องท่านและโลกใบนี้”
รวมถึงเธอคนนั้น
1
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ถึงข้าจะปรากฏตัวเอาเวลานี้ ก็ไม่ได้คาดหวังจะเห็นท่านยังคงไม่พักผ่อนหรอกนะครับมาสเตอร์”
อัศวินสีเงินครามขับรอยยิ้มอ่อนใจ
“ขอโทษด้วยนะครับมาสเตอร์ แต่ถ้าหากว่าเป็นทริปเปิลอาเธอร์แล้วล่ะก็อาจจะสับสนกันได้ ต่อจากนี้ขอเปลี่ยนเป็นอาเธอร์ เพนดราก้อนวีทูก็แล้วกันนะครับ”
—ศุกรแสงสว่างไสวเจิดจรัสชั่วนิรันดร์—
ราชาอัศวินจากตำนานอันแสนยาวนาน
ราชาอัศวินผู้ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์ใต้เกราะพิสุทธิ์สีเงินคราม
จุติยาตราลงยังสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ เพื่อไขว่คว้าคำภาวนาหนึ่งเดียวที่พระองค์มี
+
1
3
นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่สามารถกระทำเพื่อมาสเตอร์ของตนเองได้
นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะหยุดยั้งเจ้าเอาไว้ได้
มานากะ 、สีขาวของเจ้าคือศัตรูของโลกใบนี้ สีขาวของเจ้านั้นคือความบ้าคลั่งอันไร้ก้นบึ้ง
+
1


