Hidden Words #FatihTerim

“I love you hocam!” Onu bazen protokol tribününde gol sevinci yaşarken, bazen transfer görüşmelerinde sabahlarken, bazen de bir şampiyonluğun ardından gözyaşlarını tutamazken gördük. Abdürrahim Albayrak’ın Galatasaray hikâyesini farklı kılan şeylerden biri, futbolun yalnızca yönetim masasında yaşanmadığını herkese göstermesiydi. Bir transfer için saatlerce pazarlık yapabiliyordu. Burak Yılmaz’ın Spartak Moskova kampından transfer edilmesini anlatırken, soğuk havada terlikle bekleyen futbolcuyla 100 bin dolar için 11 saat pazarlık ettiklerini söylemişti. Bir başka gün Aydın Yılmaz’ın takımdan ayrılmasını istemedi. Transfer görüşmelerini son dakikaya kadar ağırdan aldı. Aydın’a, “Her işte bir hayır vardır, sen bir yere gitme, Galatasaray’da harikalar yaratacaksın” dediğini anlattı. Ve 12 Mayıs 2012… Galatasaray, Kadıköy’de şampiyonluk kupasını kaldırdı. Soyunma odasının duvarına futbolcular şampiyonluğu yazıp imzalarını attılar. Abdürrahim Albayrak da o duvara kendi imzasını bıraktı: “I love you hocam!” Belki de onu anlatan en güzel şey buydu. Futbolun hesap kitap tarafında da vardı, pazarlığında da… Ama Galatasaray söz konusu olduğunda duygularını hiçbir zaman gizleyemedi. Kimi zaman fazla coşkulu bulundu, kimi zaman açıklamalarıyla gündem oldu. Ama Galatasaray’ın o yıllardaki hikâyesinde kendine has bir yeri vardı. Çünkü bazı insanlar kulübü yalnızca temsil etmez; yaşadıklarıyla kulübün hafızasına da karışır. Abdürrahim Albayrak, Galatasaray’ın renkli hafızasında kendine yer edinmiş isimlerden biri. Selam olsun.

Bir bayrak Bir derbi Bir kupa! 24 Nisan 1996… Kadıköy’de Türkiye Kupası finalini kazanıyoruz. Fenerbahçe’yi kendi sahasında mağlup ederek kupayı kaldırıyoruz. Ama o gecenin hafızalara kazınan anı, bitiş düdüğünden sonra yaşanıyor. Graeme Souness, elinde Galatasaray bayrağıyla sahanın ortasına yürüyor ve bayrağımızı orta sahaya dikiyor! Rakip sahada, rakibin stadında, sarı-kırmızı bir imza… O gün yalnızca bir kupa kazanmadık. Türk futbolunun hafızasına kazınacak bir an bıraktık. Souness’ın o bayrağı diktiği anı kaç kez izlemiş olursak olalım, insanın içindeki heyecan hiç eksilmiyor. Tüyler ürpertici.

Bayern’in Uwe’si olabilirdi. Galatasaray’ın Uğur’u oldu. Bayern Münih’te yetişmişti. Alman vatandaşlığına geçmesi istendi, hatta yeni ismi bile hazırdı: Uwe. Uğur Tütüneker, Bayern’de daha fazla forma giyebilmek için bu teklifi kabul etmeye yaklaşmış, askerlik işlemlerini bile tamamlamıştı. Ancak son anda vazgeçti. Galatasaray ise onun kapısını daha önce çalmıştı. 1985’te gelen teklifi kabul etmemiş, Bayern’de kalmak istemişti. Bir yıl sonra Jupp Derwall yeniden devreye girdi ve Uğur bu kez İstanbul’a geldi. İlk geldiğinde Türkçesi bile çok iyi değildi. Kendini göstermek zorundaydı. Fenerbahçe karşısında 2-0 gerideyken oyuna girdi, golünü attı ve maç 2-2 bitti. On yıl boyunca 7 numarayı taşıdı. 220 lig maçında 42 gol attı. Şampiyonluklar, Avrupa geceleri ve hafızalardan silinmeyen bir mücadele. Galatasaray bazen yalnızca futbolcu transfer etmez; kendi hikâyesini yazacak birini bulur.

Futbolcu Teknik adam Yönetici ve bir gazeteci! Doğan Koloğlu. 1927’de Sürmene’de dünyaya geldi. Galatasaray Lisesi’nde okurken henüz 17 yaşındaydı ama kendisini Galatasaray A takımında buldu. Baba Hakkı, Baba Gündüz, Torik Necmi ve Muhtar gibi dönemin önemli isimleriyle aynı sahayı paylaştı. Santrhaf mevkiinde oynadı, 1948-49 İstanbul Ligi şampiyonluğunu yaşadı. Futbolculuğun ardından teknik adamlığa ve yöneticiliğe yöneldi. 1975’te Galatasaray yönetimine girdi. Jack Mansell’in ayrılmasının ardından takımın başına geçti ve Başbakanlık Kupası’nı kazandı. 1977’de ise Galatasaray’ın futbol şubesini yönetirken Malcolm Allison’la ilginç bir yetki tartışmasının merkezinde yer aldı. Hastalığı nedeniyle bir süre takımın başında bulunamayan Allison, Koloğlu’nun görevlendirilmesine karşı çıkarak gazetelere “Ben daha ölmedim” açıklamasını yaptı. Ancak birkaç gün sonra ikili bir araya geldi. Allison, Koloğlu’nun önerilerini kabul ettiğini ve Galatasaray’ı birlikte yöneteceklerini açıkladı. Koloğlu’nun hayatındaki en çarpıcı olaylardan biri ise gazetecilik yıllarında yaşandı. Akşam gazetesinde yazı işleri müdürlüğü yaptığı dönemde yayımlanan yazılar nedeniyle yargılandı. 1972’de cezaevine girdi ve 21 ay hapis yattı. Sonrasında spor gazeteciliğine ağırlık verdi. Üstelik Galatasaray’a olan bağlılığı yalnızca futbol ve yöneticilikle sınırlı değildi. 1980’de Galatasaray Adası’nın yıkılmak istenmesine karşı kalemini kullandı ve kulübün değerlerini savundu. Futbolcu, teknik adam, yönetici ve gazeteci… Galatasaray tarihinde bazı isimler attıkları gollerle, bazıları kazandırdıkları kupalarla hatırlanır. Doğan Koloğlu ise bu kulübe bir ömür boyunca farklı cephelerden emek verenlerden biriydi. İyi ki bu kulübün tarihinden geçmişsin Doğan Koloğlu.

Juventus İstanbul’a gelmek istemedi! 2 Aralık 1998… Avrupa’nın devlerinden Juventus’u İstanbul’da ağırlamamız gerekiyordu. Ancak bu kez mesele yalnızca futbol değildi. Abdullah Öcalan’ın yakalanması sonrası Türkiye ile İtalya arasında yaşanan diplomatik kriz, Juventus’un İstanbul’a gelmek istememesine kadar uzandı. Güvenlik gerekçeleri öne sürüldü, tarafsız saha talep edildi. UEFA bu talebi kabul etmedi ve maç ertelendi. Sonunda o gece geldi. Ali Sami Yen’de Juventus karşımızdaydı. Dakikalar ilerledi, 77’de Amoruso Juventus’u öne geçirdi. Maç bitiyordu. Tribünlerde umutlar tükenmek üzereydi ama Galatasaray son düdüğe kadar mücadeleyi bırakmadı. Ve uzatmalara doğru Hagi’nin kullandığı serbest vuruş… Ceza sahasında karambol, yükselen Suat Kaya ve ağlarla buluşan top! 1-1! Juventus’un bütün itirazlarına, erteleme çabalarına rağmen maç İstanbul’da oynandı. Biz de son ana kadar pes etmeyerek o dev rakibin karşısında ayakta kaldık. Juve kendisini bekleyen sondan kaçamamıştı.

Dokuz gol, Bol heyecan ve kazanan yine Galatasaray! 16 Ekim 1993… Kocaelispor’u ağırlıyoruz. İlk yarı 1-0 öndeyiz. İkinci yarıda ise ortalık karışıyor. Kocaelispor iki gol bulup öne geçiyor ama bizim de söyleyecek sözümüz var! Tugay sahneye çıkıyor, Götz atıyor, Hakan Şükür ağları buluyor. Kocaelispor da boş durmuyor. Son düdüğe kadar gol sesi kesilmiyor. Ve bütün bu hengâmenin sonunda tabelada 5-4! Dokuz gol atılmış, Ali Sami Yen yine bildiğimiz gibi… Ben eski maçları izlerken en çok bu heyecanı seviyorum. Bir bakıyorsun öndesin, bir bakıyorsun geriye düşmüşsün ama Galatasaray’ın gol aramaktan vazgeçtiği yok.

Berlin’de tek gol, Kazanan Galatasaray! 6 Kasım 2008… UEFA Kupası’nda yolumuza devam ediyoruz. Rakip Almanya’nın güçlü ekibi Hertha Berlin. Deplasmandayız ve önümüzde hiç kolay olmayan bir 90 dakika var. Maç boyunca golü arıyoruz ama ağları bulmak için 68. dakikayı bekliyoruz. Kewell’ın pozisyonunda kazanılan penaltıda topun başına Milan Baroš geçiyor. Soğukkanlı bir vuruş ve 1-0! Kalan dakikalarda skor üstünlüğümüzü koruyor, Berlin’den çok değerli üç puanla dönüyoruz. Bu galibiyetle Grubu 9 puanla tamamlayıp üçüncü tura yükseldik. Üstelik gruptaki son maçımızda deplasmanda kazanarak işi kendi ellerimizle bitirdik. Berlin’de bir Baroš penaltısı, üç puan ve Avrupa’da yoluna devam eden Galatasaray!