Soapy

Skończyłem drugi sezon Edgerunners i cóż... jestem po prostu rozczarowany :( Nie rozumiem motywacji głównych bohaterów, nie czuję do końca postaci i nie nadążam za wielką intrygą. No ale od początku. Sezon 1 po prostu kocham. Historia Davida Martineza jest dość prosta - widzimy jak Night City najpierw odbiera mu dosłownie wszystko i wpycha go na drogę bez odwrotu, w której całkowicie się zatraca i doprowadza do autodestrukcji. Serial na tyle zręcznie pokazuje nam jego motywacje, że pomimo brnięcia w tragiczną sytuację rozumiemy, dlaczego nie może już się cofnąć. A finał to czyste emocje, które potrafią złamać każdego. Do dziś piosenka "I Really Want to Stay At Your House" wzrusza mnie do łez. W drugim sezonie natomiast twórcy chcieli opowiedzieć całkowicie inną historię skupioną na dwóch filarach - próbie odzyskania kontroli nad własnym ciałem przez Talię oraz ogromnej traumie, potrzebie przynależności oraz chęci zemsty D. Do tego mamy jeszcze postać Kinga, która według mnie została całkowicie zmarnowana i postać Romana, który z kolei jest raczej biernym obserwatorem, niż pełnoprawną postacią z własnymi motywacjami. I z postacią D mam ogromny problem, ponieważ zupełnie nie rozumiem jego drogi oraz przemiany. Najpierw szuka zemsty, ponieważ mierzy się z ogromną traumą utracenia swojego klanu. Jest nawet motyw, w którym każdej nocy widzi zamordowanych bliskich i nie może sobie z tym poradzić. Ok. Po znalezieniu Capri jest zafascynowany jej potęgą i traktuje to jako szansę na dokonanie zemsty. W pewnym momencie jednak zemsta przestaje mieć dla niego znaczenie i aby odzyskać dla siebie Capri nie liczy się zupełnie z życiem Talii. Czyli finalnie stał się negatywną postacią? Po prostu tego nie rozumiem i zupełnie nie kupuję tej przemiany. Wątek Talii natomiast jest według mnie jedynym naprawdę dobrym wątkiem. Poznajemy ją jako bananowe dziecko, które na złość mamie chce sobie odmrozić uszy, czyli wspólnie ze świrami z Maelstromu zmodyfikować swoje ciało do stopnia, w którym praktycznie zatraci człowieczeństwo. Ale z biegiem odcinków dowiadujemy się, że jej historia jest o wiele bardziej tragiczna, a motywacje o wiele bardziej złożone. Fajnie wybrzmiewa tutaj też kontrast do postaci D. Talia za wszelką cenę chce wyrwać się spod kontroli swojej rodziny, podczas gdy D oddałby wszystko aby swoją rodzinę odzyskać. Ważną postacią w wątku Talii jest King, upadły Edgerunner, który otarł się o cyberpsychozę, w wyniku czego utracił swoje wszczepy i upadł przez to na samo dno, ale jednocześnie dostał szansę na zbudowanie relacji z najbliższymi. Niestety, postać Talii nie ratuje całego sezonu, w którym naprawdę brakuje emocji i chwytających za gardło momentów. Tempo jest wolniejsze, serial niby stara się być bardziej kameralny i skupiony na bohaterach, ale mimo to finał jest dla mnie niezrozumiały. No i ta cholernie irytująca Kyoko...