Sohrab Dibazar

آنچه این روزها در جنوب ایران می‌گذرد، تکرار نسخه‌ای است که آمریکا یک بار پیش از حمله به عراق آن را با ظرافت هر چه تمام‌تر اجرا کرد. در عراق هم مثل همین روزهای ایران، حملات «محدود» و «دفاعی» خوانده می‌شدند اما اهداف آن حملات، چیزی فراتر از یک دفاع محدود بود. آمریکا آرام و بی‌صدا برای جنگی بزرگ آماده میشد اما صحنه را به گونه‌ای طراحی کرد که کمترین شکی را ایجاد نکند. ژوئن ۲۰۰۲، عملیات تمرکز جنوبی(Operation Southern Focus) ۸ ماه پیش از جنگ عراق، آمریکا عملیاتی محرمانه را در برابر توان آفندی و پدافندی عراق آغاز کرد. جالب‌تر می‌شود اگر بدانید زمان شروع این عملیات حتی ۵ ماه پیش از قطعنامه شورای امنیت علیه عراق بود. هدف کاملا روشن بود. سرنگونی صدام. اما در عین حال که آمریکا نیازمند ویران کردن کردن توان نظامی عراق، پیش از شروع عملیات بود، برای ایجاد همگرایی سیاسی در شورای امنیت، نیازمند مخفی کردن آن هم بود. روایت رسمی آمریکا این بود که عراق منطقه پرواز ممنوع را نقض می‌کند و به هواپیماهای ائتلاف شلیک می‌کند پس هر حمله را دفاع از خود نشان می‌داد. دروغی در کار نبود، عراق عملا شلیک می‌کرد اما اهدافی که نابود می‌شد ارتباط واضحی با شلیک‌های عراق نداشت. حملات آمریکا پس از تصویب قطعنامه شورای امنیت شدت گرفت. هر چه نیاز آمریکا به همراهی سیاسی دیگر کشورها کاهش می‌یافت، شدت حملات بیشتر می‌شد. آمریکایی‌ها همه‌چیز را نابود می‌کردند. تاسیسات ارتباطی، مراکز فرماندهی و کنترل، سایت‌های موشکی، رادار، پدافند، سامانه موشک‌های زمین به هوا و …. زمانی که جنگ آغاز شد، بخش عظیمی از توان رزمی عراق نابود شده بود. این عملیات تا سه ماه پس از سقوط صدام علنی نشد. در ژوئیه ۲۰۰۳ ژنرال مایکل موزلی، فرمانده نیروی هوایی آمریکا در جنگ، برای نخستین بار نام این عملیات مخفی را فاش کرد و گفت این حملات تعمدا برای آماده‌سازی تهاجم نهایی تشدید شد و قرار بود ضمن نابودی شبکه فیبر نوری ارتباطات نظامی و مراکز فرماندهی، پیش از شروع جنگ، پدافند عراق کاملا کور شود. ایران ۱۴۰۵ جنگ ۴۰ روزه بخش عظیمی از توان رزمی جمهوری اسلامی را ویران کرد. اما تمام کنندگی این جنگ، به چیزی بیشتر از موشکهای تاماهاوک و بمب‌های سنگرشکن نیاز داشت. ج.ا. درس عراق را به خوبی فرا گرفته بود و برای چنین روزی آماده بود. تفاهم‌نامه که نقض شد ترامپ دقیقا همان راهی را آغاز کرد که پیش‌تر بوش در برابر عراق اجرا کرده بود. طرح به روز شده ترامپ، ابتدا فروش نفت تهران را به صفر رساند. این بار حتی در برابر غذا و دارو هم نفتی فروخته نمی‌شود. حملات باز هم دفاعی و محدود معرفی می‌شوند و باز هم تمرکز بر جنوب است. هدف باز هم توافق و به تسلیم کشاندن دشمن اعلام می‌شود اما اهداف همان است. سد دفاعی جنوب که بشکند، کار تمام است. در تمام مناطق جنوبی، از چابهار، جاسک، قشم، کنارک، ابوموسی گرفته تا دزفول و اندیشمک، در ماه‌های گذشته هدف حمله قرار گرفتند. سامانه‌های پدافند هوایی، رادار، انبارهای موشک، مراکز فرماندهی، تاسیسات ارتباطی و … نابود شدند. کسی جز ارتش آمریکا نمی‌داند که این نابودسازی تا کجا ادامه می‌یابد. آیا پیش از حمله نهایی، به جنگ دیگری شبیه جنگ ۱۳ روزه یا چهل روزه نیاز است یا خیر اما آنچه عیان است این است که آمریکا در حال فراهم آوردن زیرساخت یک جنگ تمام عیار است. این بار نیازی هم به ورود ارتشی بزرگ برای فتح تهران نبست. تلفیقی از اوضاع رقت‌بار اسد و صدام، در روزهای پایانی، کار را به مراتب راحت‌تر کرده است. این بار عملیات نظامی، با بزرگ‌ترین محاصره اقتصادی تاریخ توام شده و تورم چندصد درصدی را هم به این حکومت تحمیل کرده. هدف احتمالی نابودی زنجیره دفاعی در جنوب، اشغال چند منطقه و پس از آن اجرای پروژه سقوط اسد، با پشتیبانی هوایی آمریکاست. علی خامنه‌ای ۲۵ سال تجربه سقوط صدام را شبیه‌سازی کرد تا سرانجام دیگری نصیب حکومتش گردد، اما بازماندگانش سرانجام به همان سو می‌روند. با پایانی دردناک‌تر از صدام.