Ali

قبل‌تر با شنیدن خبر مهاجرت دوست‌هام، طوری خوشحال می‌شدم که انگار برای خودم اتفاق افتاده. الان خوف می‌کنم.

باغ آلبالو رو تموم کردم. آخرین اثر نمایشی چخوف قبل از مرگش. اثری که از نظر خود چخوف کمد‌ی‌، از نظر استانیسلاوسکی تراژدی و از نظر من که مهم‌تره، تراژدی‌ایست‌ با لایه‌های عمیق تمثیلی :))) شیفته‌ی قلم چخوفم اما همچنان دایی وانیا نمایشنامه‌ی محبوبم از چخوف مونده.

روانم داره فرسوده می‌شه از خوندن اخبارِ الان جنگ می‌شه، زیرساخت‌ها رو می‌زنن، گاز فلانه، برق اِل می‌شه. هرچقدرم می‌خوام خبر نخونم و از تمام کانال‌های کوفتی خبری لفت دادم، بازم از یه سوراخ‌سنبه‌ای خودشون رو می‌رسونن بهم. عقل نارس اینطوریه که وسط خاورمیانه می‌خواد سوئیسی نفس بکشه.

قبل اینکه نمایشنامه‌ی جدیدی رو از چخوف شروع کنم رفتنم سراغ نامه‌های چخوف و همسرش. یه جا اولگا در جواب شکاک‌بازی‌های چخوف بهش اینطور جواب داد: «مزخرف نگو که من عاشق شده‌ام و تو را از یاد برده‌ام. حتی اگر هم قصد چنین کاری داشته باشم وقتش را ندارم ای آنتوان پیر و فرزانه‌ی خُل خودم.»

بعد از زجری که از خوندن رومولا کشیدم، به شدت از خوندن سبیلِ کارر دارم لذت می‌برم. طوری که بتونم بگم تا همینجاشم شُست، بُرد.

آدم الکلاسیکو رو نگاه می‌کنه میگه خدایا این سیرکی که تو لیگ خودمون می‌بینیم هم اسمش فوتباله؟

از این پیج «آن» تو توییتر خوشم نمیاد. یهو یه مشت جملهٔ پرزرق‌و‌برق از داستایفسکی تا وحشی بافقی رو توییت می‌کنه بقیه هم ریت پشت ریت. اصلاً یکی از آیتم‌های جذابیت یک انسان واسه من اینه که وقتی کتابی رو می‌خونه خودش از یه جمله‌ی ظاهراً معمولی یه چیز شگرفی دراره و نورافکن بندازه روش.

تابلویی که قرار بود ۸۰۰ تومن بابتش پول بدم، گفته حالا درمیاد یک میلیارد تومن ناقابل. دوز اِزی‌پم منو بکنید ۲۰ میلی‌گرم.

اینترنت‌ها که قطع می‌شه، اولین چیزی که دلم واسش تنگ می‌شه شماهایین. خوندن روزمرگی‌ها و شریک دغدغه و غم و شادی‌هاتون بودن، اونم تو یه مدت زمان طولانی، یه وابستگی شدیدی رو تو آدم به وجود میاره. 🤷🏻‍♂️

صفحات آخر این کتاب رو دارم می‌خونم و تو فصل‌های آخرش، پر شده از جملاتِ «نه برای فلان، بلکه برای بیسار». کاملاً الگوی aiیی داره، نه؟ به نظر من که اگه مترجمی از ai استفاده کنه، خودش و کتابش رو باید انداخت تو سطل آشغال، درشم گذاشت.

اگه اجازه بدید چکیده‌ی مهر رو اینجا ثبت کنم چون با گرفتن تصمیم‌های ریسکی و راه‌اندازی بیزینس جدید سپری شد.

من خسته و کوفته نمیام خونه که جورج الیوت ناامیدم کنه.

اگه زدی غر نزن.

یه جایی یه کسی، رومولا رو صدا زد «مادونّا ا‌ورگولئیوزا». به ایتالیایی یعنی «بانوی غرور». خیلی زیباست.

این نخه هست که می‌گن ما رو به زندگی متصل نگه داشته؟ اگه آقای منصوری یکی دو روز دیگه هم نیاد کامل پاره میشه. بیا مرد، من دلم به صدای موتور تو خوشه.

خوندن کتاب رومولای جورج الیوت تجربه‌ی خیلی خفنیه. تلفیقی از تاریخ و داستانه با جزییات ریز. و خیلی جدی هر شب به محض باز کردن لای کتاب، حس می‌کنم سفر در زمان کردم به اون دوره‌ی پر تب‌وتاب فلورانس. امیدوارم پونصد صفحه‌ی باقی‌‌مونده هم همینقدر بچسبه بهم.

وقتی با این همکارهام که متأهلن و بچه‌ی ۱۴،۱۵ ساله هم دارن حرف می‌زنم و از حجم دغدغه‌های مالی و غیرمالی‌شون تو این اوضاع باخبر می‌شم، یه نگاهی به مجرد بودن خودم می‌اندازم و یه نفس عمیق می‌کشم. 🧘🏻‍♂️