ไถมือถือได้เป็นชั่วโมง แต่พอจะอ่านหนังสือ 10 นาทีกลับไม่มีสมาธิ ใครเป็นแบบนี้ลองฝึก 7 อย่างนี้ดู!!
มีคนรวบรวมวิธีฝึกสมองจากศาสตร์โบราณ ที่ช่วยให้เรามีสมาธิขึ้น รู้ทันอารมณ์ตัวเอง และเลิกใช้ชีวิตแบบ Autopilot แต่ละข้อทำตามได้ง่ายมาก
1. ฝึกให้ตัวเองรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
บางทีเราอาบน้ำ กินข้าว หรือเดินกลับบ้าน แต่ในหัวคิดเรื่องอื่นตลอดเวลา จนแทบไม่รู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง ลองฝึกดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน เช่น ตอนกินข้าวก็รับรู้รสชาติอาหาร ตอนเดินก็สังเกตสิ่งรอบตัว ระหว่างวันลองหยุดแล้วถามตัวเองบ้างว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่?
2. ฝึกสมาธิด้วยดินสอ 5 นาที
หยิบดินสอหรือสิ่งของธรรมดามาหนึ่งชิ้น แล้วลองจดจ่อกับมัน 5 นาที สังเกตรูปร่าง สี หรือรายละเอียดต่าง ๆ ถ้าสมองเริ่มคิดเรื่องอื่น ก็ดึงความสนใจกลับมา ลองทำก่อนเริ่มงานหรืออ่านหนังสือ เพื่อฝึกให้สมองชินกับการโฟกัสสิ่งเดียวโดยไม่ต้องหยิบมือถือขึ้นมาดูตลอดเวลา
3. ใช้ลมหายใจช่วยให้ตัวเองใจเย็นลง
เวลาที่เครียดหรือโมโห เรามักจะหายใจเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลองหยุดสิ่งที่กำลังทำ หายใจเข้าช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ทำสักสองสามรอบก่อนตอบโต้หรือตัดสินใจอะไร บางทีแค่ให้เวลาตัวเองสงบลงนิดเดียว ก็ช่วยให้เรารับมือกับสถานการณ์ได้ดีขึ้นแล้ว
4. เปลี่ยนอารมณ์ลบให้เป็นแรงผลักดัน
แทนที่จะปล่อยให้อารมณ์เสียไปกับการคิดวน ลองเอาความรู้สึกนั้นไปใช้ทำอะไรที่มีประโยชน์กับตัวเอง เช่น อิจฉาคนที่เก่งกว่า ก็ลองศึกษาว่าเขาทำอะไรถึงเก่งขนาดนั้น หรือกำลังโมโหมาก ก็ลองไปออกกำลังกายแทนการพิมพ์ข้อความไปทะเลาะกับใคร ไม่ใช่การเก็บกดอารมณ์ แต่เป็นการเลือกว่าจะจัดการกับมันยังไง
5. ฝึกความจำด้วย Memory Palace
อันนี้สนุกมาก หลักการคือเอาสิ่งที่อยากจำไปผูกกับสถานที่ที่เราคุ้นเคย สมมติต้องจำรายการซื้อของ 3 อย่าง คือไข่ นม และกล้วย
นึกภาพไข่ยักษ์วางขวางประตูบ้าน
เปิดประตูเข้าไปเจอนมไหลเต็มห้อง
เดินไปที่โซฟาแล้วเจอกล้วยยักษ์นั่งอยู่
พอจะนึกว่าต้องซื้ออะไร ก็แค่เดินผ่านบ้านตัวเองในจินตนาการ ยิ่งภาพแปลกและเวอร์เท่าไหร่ ก็ยิ่งจำง่ายขึ้น เอาไปใช้จำบทเรียนหรือเตรียมพรีเซนต์งานได้ด้วย
6. ก่อนนอนถามตัวเอง 3 คำถาม
แทนที่จะไถมือถือจนหลับ ลองใช้เวลา 5 นาทีทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
วันนี้ทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง?
วันนี้ทำอะไรสำเร็จแล้วบ้าง?
มีอะไรที่ควรทำแต่ยังไม่ได้ทำ?
พอทำทุกวัน เราจะเริ่มเห็นว่าตัวเองมีพฤติกรรมอะไรที่ทำซ้ำ ๆ และควรปรับตรงไหน
7. จดความฝันทันทีที่ตื่น
เคยไหม ตื่นมาจำความฝันได้ทั้งเรื่อง แต่ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ลืมหมดแล้ว ลองวางสมุดไว้ข้างเตียง พอตื่นมาก็จดสิ่งที่จำได้ทันที ทั้งเหตุการณ์ คนที่อยู่ในฝัน และความรู้สึกตอนนั้น พอจดไปเรื่อย ๆ แล้วกลับมาอ่าน อาจเริ่มสังเกตเห็นว่าตัวเองฝันถึงเรื่องอะไรบ่อย ๆ หรือช่วงนี้กำลังกังวลกับอะไรเป็นพิเศษ
ทั้งหมดนี้ไม่ต้องทำพร้อมกันทั้ง 7 ข้อก็ได้ ลองเลือกสักข้อที่รู้สึกว่าตัวเองอยากพัฒนามากที่สุด แล้วเริ่มทำวันละ 5 นาทีก่อน
#มินนี่แปลให้
มิซาเอะ retweeted
กฎแรงดึงดูดบอกว่า
“ everything we do comes back to us ”
ทุกสิ่งที่เราทำ จะย้อนกลับมาหาเราเสมอ หากเราคิดบวก เรื่องดี ๆ ก็จะย้อนกลับมาหาเรา หากเรารักตัวเอง ผู้คนที่เป็นที่มิตรก็จะถูกดึงดูดเข้ามาในชีวิตของเรา
มิซาเอะ retweeted
เมื่อก่อนเราเคยมองว่าการลาออกคือการยอมแพ้เหมือนกัน โดยเฉพาะถ้างานนั้นมั่นคง เงินดี หรือเป็นงานที่คนอื่นมองว่าน่าเสียดาย แต่พอทำงานมานานขึ้น รู้สึกว่าคำว่าเสียดาย บางทีก็ทำให้คนอยู่กับสิ่งที่ไม่เหมาะกับตัวเองนานเกินไป งานบางที่ไม่ได้แย่เลย แค่ไม่เหมาะกับเราแล้วก็ได้ การเลือกเดินออกมาเลยไม่จำเป็นต้องมีคนผิด ไม่ต้องรอให้ถึงวันที่ทนไม่ไหว และไม่ต้องมีเหตุผลที่ทุกคนเข้าใจ บางครั้งแค่รู้ว่าชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ชีวิตที่เราอยากอยู่ต่อ ก็เป็นเหตุผลที่มากพอแล้ว
เราว่าต้องแยกให้ออกว่ากำลังอดทนเพื่อเติบโต หรืออดทนกับอะไรที่ค่อยๆทำให้เราแย่ลง งานยากยังเรียนรู้ได้ ปัญหายังแก้ได้ แต่ถ้าทุกเช้าตื่นมาแล้วไม่อยากไปทำงาน วันหยุดก็ยังคิดเรื่องงานจนไม่มีความสุข อันนี้ก็น่ากลับมาถามตัวเองจริงๆ
การลาออกไม่ใช่คำตอบของทุกปัญหา แต่การอยู่ต่อเพียงเพราะคิดว่าต้องทน ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคำตอบเสมอไปเหมือนกัน
มิซาเอะ retweeted
การอ่าน (Reading for pleasure) มันมีประโยชน์ต่อทั้งสมองและสุขภาพจิตของเราขนาดนี้เลยนะ
“Reading is like a cognitive workout”
📖 หลายการศึกษาพบว่าการอ่านมีผลช่วยเพิ่ม grey matter ซึ่งเป็นส่วนของสมองที่ช่วยเรื่องการคิด ความจำ และการสื่อสารระหว่างส่วนต่างๆ ของสมองที่แข็งแรงขึ้น นักวิจัยเชื่อว่านี่น่าจะเป็นวิธีที่การอ่านช่วยสร้าง cognitive reserve หรือ "ทุนสำรองทางปัญญา" ให้กับเราค่ะ
🧠Cognitive reserve คือความสามารถของสมองในการรับมือกับความเสื่อมตามวัยและปรับตัวเวลาเกิดความเสียหาย (หรือพูดง่ายๆก็คือ เป็นการสร้างพลังสำรองทางการรู้คิด เปรียบเทียบคล้ายๆกับพลังงานสำรองของสมองที่เราสร้างเก็บไว้ใช้ตอนอายุมากขึ้นนั่นเองค่ะ)
📖 การอ่านเพื่อความเพลิดเพลินช่วยลดระดับความเครียด มีความเห็นอกเห็นใจมากขึ้น ความเหงาลดลง สุขภาวะโดยรวมที่ดีขึ้น
🧠ในวัยเด็ก การอ่านช่วยเสริมเรื่องสมาธิ ความจำ ทักษะการบริหารจัดการของสมอง (executive function) รวมถึงปัญหาสุขภาพจิตที่น้อยลง มีงานวิจัยหนึ่งที่เขาพบว่า เด็กที่เริ่มอ่านหนังสือเพื่อความเพลิดเพลินตั้งแต่ยังเล็ก มีพื้นที่ผิวและปริมาตรของสมองในบริเวณที่เกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์ใหญ่ขึ้นด้วย
สรุป การอ่านดีต่อสมองและสุขภาพจิตของคนทุกวัย มาอ่านหนังสือกันเถอะ ออกกำลังกายสมองกันทุกวัน
🧠 สมองมันมีการเสื่อมถอยตามอายุที่มากขึ้นอยู่แล้ว แต่สมองของเราก็ยังมีคุณสมบัติพิเศษที่เรียกว่า Neuroplasticity นั่นคือมันสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดชีวิตของเรา หากเรารู้สึกว่าที่ผ่านมาดูแลสมองได้ไม่ดีเท่าที่ควร นั่นก็แปลว่าเรายังสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีให้กับสมองของเราได้เช่นกันค่ะ
🧠 ในตอนท้ายของวิดีโอคุณเขาได้พูดถึงแนวทางในการป้องกันและเสริมสร้างความแข็งแร็งให้กับสมองด้วยค่ะ (ส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว เช่น นอนหลับให้เพียงพอ, ออกกำลังกายสม่ำเสมอ, ทานอาหารที่มีประโยชน์, etc.)
🧠 แล้วมันมีหัวข้อหนึ่งที่น่าสนใจมากนั่นก็คือการสร้าง Cognitive reserve หรือการสร้างพลังสำรองทางการรู้คิด (เปรียบเทียบคล้ายๆกับพลังงานสำรองของสมองที่เราสร้างเก็บไว้ใช้ตอนอายุมากขึ้นนั่นเองค่ะ)
🧠 แล้วเราจะสามารถสร้าง cognitive reserve ได้อย่างไร – ทุกครั้งที่มีการเรียนรู้อะไรใหม่ๆ สมองของเราจะมีการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพโดยการสร้างการเชื่อมต่อระหว่างเซลล์ประสาทค่ะ หรือที่เรียกว่า synapses ยิ่งเราเรียนรู้มากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมีจุดเชื่อมต่อเหล่านี้สะสมไว้มากเท่านั้น
มิซาเอะ retweeted
วิธีแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุดคือเราก็บอก scope การทำงานครับ
อย่าใช้วิธีให้น้องเรียนรู้เองเหมือนตอนที่เราเป็นเพราะคิดว่าเด็กมันต้องโตด้วยตัวเอง คือบางทีประสบการณ์ทำงานมันมีไว้เพื่อเหตุผลบางอย่าง การสอนงานไม่ใช่แค่ต้องสอนว่างานทำยังไง การที่เราบอกทั้ง scope เลยน้องจะเห็นภาพรวม
- งานนี้ต้องทำยังไง
- ทำอะไรบ้าง
- ติดต่อใครได้ เวลาติดจะ reach หาใครได้บ้าง (เพื่อฝึก leadership และการแก้ปัญหา) ถ้าติดอีกก็ reach หาพี่ก็ได้
- ทำเสร็จแล้วส่งที่ไหน
- deadline และ priority งานอันไหนมาก่อนหลัง อันไหนสำคัญ
- สิ่งที่ต้องการในเนื้องานมีอะไรบ้าง เป็นยังไง
ฯลฯ
เด็กเขาไม่รู้หรอก คิดภาพว่าเราไปทำงานวันแรกอยู่ๆ หัวหน้าโยนงานมาให้ทำแล้วไม่บอกอะไรเลยอะ เคว้งปะล่ะ?
แล้วก็มาสรุปงานกันเพื่อเพิ่มความเป็น ownership
- ถ้าทำครบลูปแล้วครั้งต่อไปถ้ามีมาอีกต้องทำยังไง
- เริ่มปล่อยให้คิดต่อเอง ว่าถ้าเจอปัญหาจะดีลยังไง แต่เราก็ดูอยู่ห่างๆ
- ติดตามผลเสมอ จะ daily, weekly catch up ก็ได้
- ให้น้องจดไว้ว่าทำอะไรไปบ้าง ปลายปีจะได้มีเรื่องมาเล่า (และบางทีสามารถมองหาจุดบอดได้ว่าแผนกหรือบริษัทสนับสนุนอะไรได้บ้าง)
- ถ้าน้องทำผิดก็บอกดีๆ ยกเว้นจะไม่มีพัฒนาการอะไรเลยอันนี้ก็ต้องให้เป็นเรื่องของทีมอื่น น้องอาจจะยังไม่เหมาะ
- ให้เวลา
จะเห็นว่าการทำอะไรพวกนี้มันคือ orientation แล้วต่อด้วยสอนงานพร้อมประกบเสมอ ถ้าเราสอนครบหมด ให้น้องจดเก็บไว้ คำถามที่ว่าทำอะไรต่อมักจะไม่ค่อยเกิดละ บางมีผู้ใหญ่ก่อนจะโทษเด็กลองถามตัวเองก่อนว่าทำครบรึยัง โยนงานให้แล้วให้เด็กมาเดาใจแล้วบอกไม่ผ่านโปรแบบนี้ก็ไม่เอา หรือถ้าสอนครบแล้วติดตามผลแล้วยังไม่โอเค น้องก็อาจจะแค่ไม่เหมาะกับทีมเราเฉยๆ ครับ ก็ให้น้องไปเจองานที่เหมาะกับเขาดีกว่า นี่คิดว่าช่วงทดลองงานมันเห็น commitment นะ ถ้าจะชัดกว่านี้ก็หลักปีอะ
นี่ยังคิดว่าทำงานมาปีนึงยังมีเรื่องให้เรียนรู้เสมอ หรืออาจจะเป็นเพราะอยู่ agency ก็ไม่รู้ มีเรื่องใหม่ทุกวัน 😂
มิซาเอะ retweeted
ใช้ Reminders ใน iPhone เตือนทุกอย่าง ทั้งสิ่งที่ต้องทำเป็นประจำ หรือครั้งเดียวจบ ถึงเวลามันจะเด้งเตือนมาเอง ไม่ต้องจำ
ตัวอย่างที่ตั้งเตือน
🧼 Weekly — ซักเครื่องนอน, ซื้อของเข้าบ้าน
🗓️ Monthly — จ่ายบัตรเครดิต, หนี้, บิลต่าง ๆ, ลงทุน, ซื้ออาหารแมว ฯลฯ
🫧 Quarterly — ตรวจสุขภาพแมว, ล้างแอร์, ทำความสะอาดโซฟา, เปลี่ยนไส้กรองอากาศ
📮 Yearly — ทำฟัน, ตรวจสุขภาพ, ประกันรถ, พรบ, วางแผนภาษี, ใช้คะแนนในบัตรต่าง ๆ, เช็กวันหมดอายุบัตรประชาชน ใบขับขี่ ฯลฯ
📥 Reminders — พวก task ที่ทำครั้งเดียวจบ เช่น โทรหาธนาคาร, ซื้อของ เป็นต้น
มันจะไปโผล่ใน Calendar ให้ด้วย ดูได้ว่าวันนั้นมี task อะไรบ้าง หรือจะทำเป็น widget ไว้หน้าจอเลยก็ได้คับ
มิซาเอะ retweeted
MBC 이재은 아나운서의 성실한 커리어 뒷면에 숨겨진 치열한 삶
그냥 커리어를 이어가는 것처럼 보이지만
그 이면엔 조용히, 꾸준히, 치열하게 공부하고 쌓아올린 과정이 있다.
재능만으로 버티는 자리가 아니라,
부족함을 인정하고 공부로 채우고.
화려한 스포트라이트보다 성실함을 무기로 삼아 주어진 일에 최선을 다하는 태도가 정말 중요한 것 같다
มิซาเอะ retweeted
ส่วนตัวจะทำแบบนี้ไว้หลังยื่นสมัครงานไปแล้ว เวลาเขาโทรมา Screening ก็แบบกลับมาเปิดดูว่าคืองานไหน หัวข้อที่ทำไว้ก็จะมีแบบ ชื่อบริษัท ตำแหน่ง ลิ้งค์(เอาไว้กลับไปอ่านJD) สถานะการสมัคร สมัครไปช่องทางไหน เงินเดือน ที่ตั้ง วันที่สมัคร ช่องทางติดต่อ(ชื่อ/เบอร์โทร/อีเมล์ที่เขามีแจ้งไว้) หลักๆก็ประมาณนี้
มาช่วยเตือนคนที่กำลังสมัครงานช่วงนี้ค่ะ (โดยเฉพาะคนที่หว่านเรซูเม่สมัครหลายที่) ใครที่สมัครงานอะไรไป แนะนำให้จำชื่อตำแหน่ง ชื่อบริษัท และช่องทางที่ตัวเองสมัครไปดี ๆ น้า ล่าสุดเราเพิ่งโดน hr จากบริษัทนึงแอบอ้างชื่อตำแหน่งกับชื่อบริษัทที่เราสมัครไปทางอีเมลแล้วจะเรียกเราไปสัมภาษณ์ ดีที่เอ๊ะใจก่อน ไม่งั้นเกือบไปสัมภาษณ์จริง ๆ แล้ว 🥹
มิซาเอะ retweeted
เลิกเป็นมนุษย์เดือนชนเดือนได้ด้วยสิ่งนี้ ชีวางแผนให้หมด สภาพอากาศแบบนี้ใช้ชีวิตยังไงไม่ให้เสียเงินเยอะ สอน “ใช้หัวคิดก่อนใช้เงิน” เปลี่ยนนิสัยเปลี่ยนมายเซ็ตในการการใช้เงินแบบอะไรไม่จำเป็นตัดหมด ไม่ยึดติดไม่ติดลบ พอตัวเบาเงินก็คล่อง เออเริ่ด👍
มิซาเอะ retweeted
ไม่มีใครที่ "ทำงานที่ไหนก็ได้"
และ "ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง"
อย่าด่วนตัดสินคุณค่าทั้งหมดของตัวเองจากผลการประเมินในที่ทำงานปัจจุบัน
และอย่าเพิ่งถอดใจกับตัวเองไปเสียก่อนนะครับ
มิซาเอะ retweeted
พูดเรื่องเรียนภาษาจีน ถ้ามีคนถามว่าเริ่มเรียนยังไงดี!? จะแนะนำเวปพี่จิ๋วเลย คือเข้าไปเรียนได้เลย แบบเริ่มจาก 0 สอนตั้งแต่ทำสมาธิก่อนเรียนอ่ะแม่😆สอนดี แล้วฟรี!!!!ด้วยน้า >> jiewfudao.com/%E0%B8%84%E0%B…
มิซาเอะ retweeted
ออฟฟิศ 0.4 ไปอ่านเจอบทความที่ชื่อว่า ‘5 career-changing mindsets to help you win at work’ พบว่ามีความน่าสนใจที่ชวนให้เรามองว่างานที่ทำอยู่ คือ ทรัพย์สินในชีวิตที่กำลังสะสมสร้างมูลค่าให้เราโตขึ้นและเก่งขึ้น
แต่การจะทำให้สิ่งเหล่านี้เป็นทรัพย์สินได้ เราจำเป็นต้องมี 5 Mindset นี้อยู่ด้วย จะตรงใจใครบ้างลองไปสำรวจด้วยกัน
1. คิดแบบ Company of One
- ให้คิดว่าตัวเราคือ CEO ของตัวเอง ทักษะที่มีคือ "สินค้า" และแบรนด์ส่วนตัวคือ "แผนกการตลาด" ที่อยากให้หัวหน้าหรือคนอื่นทำงานด้วย
- เปลี่ยนคำถามจาก "บริษัทจะให้อะไรฉัน" เป็น "วันนี้ฉันมอบ Value อะไรไปแล้วบ้าง" และ "มันเสริม Portfolio ฉันได้ยังไง"
- ไม่ต้องรอบริษัทโปรโมทหรือส่งไปเรียน เราอยากทำอะไร เรียนรู้อะไรลุยเลย ให้เหนือ Average คนในองค์กรไปเลย อย่าไปรอเสียเวลา
2. คิดแบบ Permanent Beta ทดลองไปเรื่อยๆ
- ระวังความคิดที่อันตรายที่สุดคือ ฉันเก่งพอแล้ว
- ความรู้มีวันหมดอายุนะ ดังนั้นควรมีโหมด อัปเกรดตัวเองด้วย
- เศรษฐกิจแบบนี้ยังไม่ต้องลาออกมาเรียนต่อ แค่ Micro-learning เช่น ฟังพอดแคสต์เทรนด์ใหม่, ลงคอร์สสั้นๆ ก็พอ
- ความสามารถในการปรับตัวและเติบโต คือมูลค่าของชีวิต
3. คิดแบบ Philosophy for Career คือ มีจุดยืน
- อย่าลืมคำถามว่าคุณค่าของงานที่ทำคืออะไร ไม่เช่นนั้นเราอาจตามหาเงินเดือนก้อนต่อไป แล้วก็ Burnout
4. คิดแบบ Investor
- สกิลของเรา คือ "พอร์ตโฟลิโอ" อย่ามีแค่สกิลเดียว เพราะความเสี่ยงจาก AI กำลังมา
- การเรียนรู้คือ "ดอกเบี้ยทบต้น" ที่ต้อง reinvest อย่างสม่ำเสมอ
- ระหว่างทางลองสร้างทางเลือกเผื่อไว้บ้าง อาจสบายใจกว่าการมี 10 ใบเซอร์ฯ แต่ไม่มีแผนสำรองอะไรไว้เลย
5. คิดแบบ Owner
- หยุดแก้ตัวและโทษคนอื่น เช่น ถ้าหัวหน้าไม่ให้โอกาส ก็ลองหาโอกาสเองดูจากต้นทุนที่มี
- เมื่อเรามองงานที่เราทำแบบสายตาเจ้าของ เราจะปกป้อง ลงทุน และดูแลมัน ถ้ามองว่าเส้นทางอาชีพมีความเสี่ยง เราจะหาทางปรับตัว และหาตำแหน่งหรือจุดที่คนอื่นทำแทนเราได้ยาก เพราะงานคือทรัพย์สินและลิขสิทธิ์ของเราที่คนอื่นทำได้ไม่ง่าย
เออ..บางบรรทัดอาจแล้วก็ฮึกเฮิม บางบรรทัดอ่านแล้วก็คิดว่าเหนื่อยหน่อย แต่ก็คุ้มที่จะลงทุนกับการปรับวิธีคิดตามนี้ อาจไม่ต้องเริ่มพร้อมกันทั้งหมด แต่ถ้าไม่เริ่มเลย ความลำบากน่าจะกำลังกวักมือเรียกเราอยู่..
#ออฟฟิศศูนย์จุดสี่
มิซาเอะ retweeted
Replying to @yoxrgravity
ขับรถให้ได้ว่ายน้ำให้เป็น ตรวจสุขภาพภายทุกปี ฉีดHPV/HBV เริ่ม35+คัดกรองมะเต้านมสักครั้ง มีบัญชีแยกเป็นของตัวเองเกิดเหตุฉุกเฉินมีเงิน+มีรถ ทุกอย่างจะเบาลง แกจะออกจากจุดนั้นได้ไวโดยไม่ต้องเดินให้เหนื่อย 'ผัวไม่ใช่ทุกอย่าง ครั้งหนึ่งเคยเป็นไม่ได้แปลว่าจะเป็นตลอดไป' รักตัวเองมากๆ
มิซาเอะ retweeted
- ฝึกนิสัยการนอนให้นอนและตื่นเวลาเดิมๆ
- ควบคุมน้ำหนักให้คงที่
- ออกกำลังกายสม่ำเสมอไม่ต้องหนักมาก
- ทาครีมกันแดดทุกวัน
- ตรวจรักษาฟันเสมอ
- ดูแลเส้นผม หาสาเหตุ+รักษาเมื่อผมเริ่มบาง
- วัคซีน HPV และตรวจภายในทุกปี
สุขภาพดี ส่องกระจกแล้วรู้สึกสวย อะไรดีๆก็จะตามมาค่ะ 🫶
มิซาเอะ retweeted
เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนเก่งในชีวิตการทำงานจริงๆ นะครับ น้องๆ เด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งเรียนจบเข้าสู่สังคมการทำงานอย่าหลงตัวติดกับดัก Prestige Trap
ระบบการศึกษาออกแบบมาเพื่อวัด academic performance ในสภาพแวดล้อมที่ controlled มากๆ...
- จำและสอบผ่าน..
- ทำตามเกณฑ์การให้คะแนนที่กำหนด
- compete แบบ individual
ส่งงานตรงเวลา deadline ชัดเจน..
- ตอบถูก..
- etc.,
เวลาทำงานจริงๆ..
- แก้ปัญหาที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัว..
- สร้าง framework ขึ้นมาเอง..
- บริหารจัดการความไม่แน่นอนโดยไม่มีกรอบเวลาชัดเจน
- collaborate และ navigate politics ภายในองค์กร..
- ถามคำถามที่ถูก..
.
.
ที่เคยเจอมาหลายๆ กรณีด้วยตัวเอง (ซึ่งก็สอดคล้องกับที่ได้ยินคนอื่นๆ จากบริษัทอื่นๆ เล่าให้ฟังเช่นกัน)..
้เด็ก 4.0 ที่เข้าสู่สังคมการทำงาน (not all) บางทียังคงติดกับดัก optimization trap อยู่.. คือเล่นเกมที่เก่งในระบบที่มีกติกาตายตัว.. รู้ว่าอาจารย์ชอบอะไร.. exam pattern เป็นยังไง.. ต้องเขียน essay แบบไหนถึงได้ A..
แต่ในองค์กร... ถึงจะมี KPI อยู่ แต่ก็ไม่มีสูตรสำเร็จให้ทำตามแบบชัดเจน.. KPI บอกแค่ว่าต้องไปถึงไหน แต่ไม่มีใครมานั่งบอกว่าต้องเดินยังไง.. ต้อง prioritize อะไรก่อน หรือต้องทำอะไรกันแน่ถึงจะผ่าน
งานจริงคือการหาทางไปให้ถึง goal ที่บางทียังมองไม่เห็นชัดด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นทักษะคนละชุดกับการเดินตามแผนที่ที่มีอยู่แล้ว
ต่อให้ได้ B+ แต่ถ้าชอบ experiment, ลองผิดลองถูก, รู้จักล้มเลิกสิ่งที่ไม่ work... มักจะ navigate การทำงานในองค์กรได้ดี
.
.
และงานจริงมี human complexity สูงมาก.. เช่นการ negotiate กับเพื่อนร่วมงานที่ไม่เห็นด้วยกับเรา.. การ managing up ดูแลความสัมพันธ์กับ boss.. การ read the room ในห้องประชุม.. การรับ feedback โดยไม่ defensive.. การแจ้งข่าวร้ายให้ลูกค้าโดยไม่เสียความสัมพันธ์..
EQ พวกนี้ไม่มีในหลักสูตร และ GPA ก็ไม่มีความสัมพันธ์กับ EQ เลย.. ด็กที่ขึ้น dean's list ตลอด 4 ปีอาจไม่เคยเจอ conflict จริงๆ ในชีวิตเลยก็ได้ เพราะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับหนังสือ
.
.
ยังมีเรื่อง Risk Tolerance กับการรับมือกับความล้มเหลวอีก.. เด็กเกียรตินิยมบางทีกลัวความล้มเหลวสุดๆ เพราะทั้งชีวิตถูก define ด้วย academic success.. พอเจองานแล้วต้อง take risks.. propose ideas ที่อาจโดน reject.. หรือล้มเหลวต่อหน้าสาธารณะ... จนเกร็งไปหมดเหมือนเป็นอัมพาตไปเลย
ในขณะที่คนที่เคยล้มเหลวในมหาลัย หรือมี non-linear path จะ chill กับความไม่แน่นอนกว่า.. เพราะเคยแพ้แล้วลุกขึ้นมาได้
.
.
ความต่างอีกอย่างคือมหาลัยวัด comprehension เป็นหลัก.. แต่ทำงานต้องการ execution ซึ่งต่างกันมาก
รู้ว่า project management framework คืออะไร ≠ ส่ง project ตรงเวลาจริงๆ ได้
เข้าใจ financial model ≠ เอา model นั้นไป pitch นักลงทุนแล้วปิด deal ได้
อ่าน case study เรื่อง leadership ≠ เป็น leader จริงๆ ที่คนอยากตาม
Gap ระหว่าง knowing กับ doing คือจุดที่เด็กเกียรตินิยมหลายคนสะดุดอยู่...
.
.
ไหนจะเรื่องเวลาอีก.. มหาลัยให้เวลาเป็น semester ในการเรียนเรื่องนึง แต่งานจริงบางทีให้เวลา 3 วันในการเข้าใจ industry ใหม่ทั้งหมดและ present ให้ C-suite ฟัง..
ความสามารถในการเรียนรู้เร็วภายใต้แรงกดดัน.. ในสถานการณ์ที่วุ่นวายไม่มีระเบียบ.. โดยไม่มีอาจารย์มาชี้นำ เป็นทักษะที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
และบางทีเด็กที่ต้องทำงาน part-time ตลอด 4 ปีเพื่อหาเงินเรียนเองจนไม่ได้ 4.0 (not all.. เพราะบางคนก็ทำงานไปด้วยและยังได้ 4.0 ก็มี) มีทักษะพวกนี้มากกว่าเด็กที่อ่านหนังสือทั้งวัน...
.
.
และเรื่อง Prestige Trap ที่ผมเกริ่นในตอนแรก.. หลายคนที่ได้จบจากทั้งมหาลัยระดับ Top U และยังได้เกียรตินิยม บางทีมี identity ที่ผูกพันกับชื่อเสียงมหาลัยมากเกินไป..
- จนรู้สึก entitled รู้สึกว่าตัวเองสมควรได้ดีโดยอัตโนมัติทั้งที่ยังไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย
- ไม่อยากที่จะทำงานให้คนที่「ด้อยกว่า」ทางการศึกษา
- อาจ dismiss ความรู้ที่มาจากประสบการณ์ของคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ
- บางคนคิดเยอะไป และ over-engineer ทุกอย่างเพราะถูก trained ให้คิดแบบ academic
คนที่ไม่มี pedigree มักจะขวนขวายกว่า.. ปรับตัวยืดหยุ่นในองค์กรกว่า.. และ savvy ด้านการเมืองในองค์กรกว่า
.
.
⚠️แต่เกียรตินิยมจากมหาลัยดังๆ ก็มีคุณค่าเช่นกันครับ..
- Baseline discipline อย่างน้อยก็มี signal ทำให้เรารู้ว่าคนนี้ทุ่มเทในตอนเรียน..
- Ceiling ของความสามารถทางวิชาการ มีประโยชน์ใน technical roles
- Network มหาลัยดังให้ alumni network ที่มีมูลค่าจริงๆ อยู่..
- ช่วยผ่าน HR screening ในบริษัทใหญ่
แต่มันก็คือ entry ticket ขั้นแรก.. ไม่ใช่ guarantee ความสำเร็จ...
สรุป..
เกียรตินิยมบอกว่าคนๆ นึง เล่นเกมระบบการศึกษาได้เก่ง.. งานจริงต้องการคนที่เล่นเกมที่ไม่มีกติกาชัดเจน, เปลี่ยนได้ตลอด, และมี human stakes สูง ได้เก่ง.. สองเกมนี้มี overlap บ้าง แต่ไม่ได้ overlap กันมาก.. เพราะฉะนั้นภูมิใจกับเกียรตินิยมได้ครับ แต่ก็อย่าลืมถามตัวเองด้วยว่าเล่นเกมที่สองเป็นหรือยัง? มันไม่เหมือนกับตอนเรียนครับ อย่าสำคัญผิดไป
จากที่ผ่านมา.. คนที่ทำงานได้จริงในมุมมองผมไม่ได้พิสูจน์ตัวเองด้วย GPA.. แต่พิสูจน์ด้วยสิ่งที่ทำตอนที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัวให้เลือก
เคยมี quant ที่ืทำ model แล้ว overfit อย่างหนักช่วง out-of-sample.. drawdown ออกมาเกิน threshold ที่คุยกันไว้.. แทนที่จะรอให้ผมเห็นตัวเลขเอง เค้าก็โทรมาก่อนเลยเพื่ออธิบาย signal ที่พัง.. walk through ให้ดูว่า regime เปลี่ยนตรงไหน.. และมาพร้อม fallback position ที่ปรับ parameter ใหม่แล้ว.. ไม่รอให้ถูกถาม ไม่โยนให้ market conditions.. ซึ่ง GPA ของเค้าผมไม่เคยรู้เลย.. และก็ไม่ได้สำคัญ.. เพราะสิ่งที่ทำมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเคยได้ 4.0 หรือเปล่า.. แต่ขึ้นอยู่กับว่าเค้าปฎิบัติตัวในการทำงานยังไง
และที่พูดมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้แปลว่าเด็กเกียรตินิยมทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้นะครับ.. หลายคนทำได้ดีมาก.. แต่ถ้าทำได้ มันก็ไม่ได้มาจากเกียรตินิยม.. มันมาจากสิ่งที่สะสมมาจากนอกห้องเรียน.. จากการเคยล้มเหลว เคยรับผิดชอบอะไรบางอย่างที่ไม่มีในตำรา เคยอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครมาบอกว่าต้องทำอะไร.. ระบบการศึกษาไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสอนสิ่งเหล่านี้.. GPA ก็ไม่ได้วัดมัน




















































