ภรรยาบอกกับผมว่า “คุณทำงานที่บ้านก็น่าจะซักผ้าหน่อยสิ แค่นี้ก็น่าจะทำได้นะ” เรามีลูกสาววัย 4 ขวบอยู่หนึ่งคน ภรรยาของผมต้องนั่งรถไฟไปทำงานทุกวัน ส่วนผม Work from Home สัปดาห์ละ 4 วัน ภรรยา: “ผ้ายังไม่ได้ตากเหรอ?” สามี: “ขอโทษนะ ช่วงเช้ามีประชุมตลอดเลย” ภรรยา: “แต่คุณก็อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ?” สามี: “อยู่บ้านก็จริง แต่กำลังทำงานอยู่น่ะ” ภรรยา: “ตากผ้าก็แค่ 10 นาทีเอง” สามี: “แต่แค่ 10 นาทีก็ไม่ว่างเลยน่ะสิ” ภรรยา: “ฉันเดินทางไปกลับก็ปาไป 2 ชั่วโมงแล้ว คุณไม่ต้องเสียเวลาเดินทางซะหน่อย” ผมเถียงไม่ออก จริงๆ แล้วพอไม่มีเวลาเดินทาง ผมก็มีเวลาว่างมากกว่าจริงๆ หน้าที่ไปรับลูกที่โรงเรียนอนุบาล, คอยรับพัสดุ หรือแม้แต่การออกไปซื้อของเข้าบ้านในวันธรรมดา ส่วนใหญ่จึงตกเป็นหน้าที่ของผม แต่เมื่อวานเกิดเรื่องเล็กๆ ขึ้น 15:50 น. ตอนประชุมออนไลน์กับลูกค้า ทางโรงเรียนอนุบาลก็โทรมาหา ลูกสาวมีไข้ 38.4 องศา อีกแค่ 20 นาทีประชุมก็จะเสร็จแล้ว แต่ผมออกไปทันทีไม่ได้ ทางโรงเรียนจึงติดต่อไปหาภรรยา เธอจึงลางานออกไปรับลูก พอภรรยากลับถึงบ้าน เธอก็ดูหงุดหงิด ภรรยา: “ทำไมถึงไปรับไม่ได้ล่ะ?” สามี: “พอดีติดประชุมสำคัญน่ะ” ภรรยา: “ฉันก็ต้องออกจากที่ประชุมกลางคันเหมือนกันนะ” สามี: “ขอโทษจริงๆ แต่ผมก็กำลังทำงานอยู่เหมือนกัน” ภรรยา: “คุณอยู่บ้านแท้ๆ นึกว่าจะยืดหยุ่นเวลาได้มากกว่า” สามี: “ยืดหยุ่นได้บ้างก็จริง แต่ช่วงหลังทุกอย่างกลายเป็นหน้าที่ผมหมดเลยใช่ไหม?” ภรรยา: “ทุกอย่างคืออะไร? ฉันก็ทำงานนะ” สามี: “ผมเองก็ทำงานเหมือนกัน” ภรรยา: “รู้อยู่แล้วนี่ อย่าโมโหสิ” ตอนนั้นลูกสาวที่นอนอยู่บนโซฟาพูดขึ้น ลูกสาว: “คุณแม่คะ เมื่อวานคุณพ่อก็ทำงานจนดึกเลยนะ” ภรรยา: “เอ๊ะ?” ลูกสาว: “ตอนลุกไปดื่มน้ำ เห็นคุณพ่อยังนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่เลย” ภรรยามองฉัน ภรรยา: “คุณทำงานถึงกี่โมงเนี่ย?” สามี: “เมื่อคืนก็น่าจะประมาณตี 1 ได้” ภรรยา: “ตีหนึ่งเลยหรอ” สามี: “ไม่ใช่ทุกวันนะ บางวัน4-5ทุ่มก็เสร็จแล้ว” ภรรยา: “ทำไมต้องทำถึงดึกขนาดนั้น?” สามี: “ก็ตอนเย็นผมต้องหยุดงานเพื่อไปรับลูกใช่ไหมล่ะ กลับมาก็ต้องทำข้าวเย็น พาลูกอาบน้ำ พาลูกเข้านอน” ภรรยา: “อือ” สามี: “งานที่ทำไม่เสร็จในช่วงนั้น ผมเลยทำต่อหลังจากลูกหลับ” ภรรยา: “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” สามี: “ประมาณครึ่งปีที่แล้วมั้ง” ภรรยา: “ฉันไม่รู้เลย” สามี: “เพราะผมไม่ได้บอก” ภรรยา: “ทำไมไม่บอกหละ?” สามี: “ก็เห็นว่าคุณเองก็ต้องเดินทางไปทำงานทุกวันจนเหนื่อยแล้ว ผมอยู่บ้าน อะไรที่ช่วยทำได้ก็อยากจะช่วยทำน่ะ” ภรรยาเงียบไปครู่หนึ่ง ภรรยา: “แต่ฉันทำงานต่อไปได้ก็เพราะคุณไปรับลูกตอนเย็นได้ตลอดนะ” สามี: “อือ” ภรรยา: “ฉันรู้สึกขอบคุณและได้คุณช่วยไว้มากจริงๆ แต่ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะต้องทำงานจนดึกดื่นขนาดนี้” สามี: “ตอนแรกผมก็คิดว่าไม่เป็นไรเหมือนกัน” ภรรยา: “ขอโทษนะ เรื่องผ้าก็ด้วย” สามี: “ไม่เป็นไร เรื่องซักผ้าผมลืมเองแหละ ความผิดผมเอง” ภรรยายิ้มเล็กน้อย แล้วกลับมาทำหน้าจริงจังทันที ภรรยา: “งั้นเราควรทำยังไงดี?” สามี: “ผมไม่อยากเป็นคนไปรับลูกทุกวันน่ะ โดยเฉพาะวันพุธช่วงเย็นผมจะมีประชุมเยอะมาก” ภรรยา: “วันพุธเหรอ ฉันมีระบบเข้างานเช้าแล้วกลับเร็วได้นะ” สามี: “ได้ใช่ไหม?” ภรรยา: “เดี๋ยวลองคุยกับหัวหน้าดู” สุดสัปดาห์นั้น เราสองคนเปิดตารางงานขึ้นมาดูด้วยกัน วันจันทร์และวันพฤหัสบดีจะเป็นหน้าที่ของผม วันพุธภรรยาจะปรับเวลาเข้างานเพื่อเลิกเร็วและไปรับลูกแทน ส่วนวันอื่นๆ ก็จะดูตามตารางประชุมของแต่ละคนแล้วค่อยตกลงกัน หากลูกมีไข้กะทันหัน ฝ่ายที่ได้รับการติดต่อก่อนจะเช็กตารางงานของตัวเองแล้วโทรมาปรึกษาพูดคุยกันทันที วันพุธสัปดาห์ถัดไป 16:20 น. ภรรยาส่งข้อความมา “เดี๋ยวไปรับลูกนะ” “โอเค ขอบคุณนะ” สักพักมีแจ้งเตือนอีกครั้ง “วันนี้ฉันทำอาหารเย็นเอง ทำงานให้เสร็จได้เลยนะ” ผมตอบว่า “ช่วยได้มากเลย” แล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ หลัง 18:00 น. หลังประชุมเสร็จ ผมเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น เห็นภรรยากับลูกสาวกำลังห่อเกี๊ยวด้วยกัน ลูกสาว: “คุณพ่อ! วันนี้คุณแม่เป็นคนไปรับหนูแหละ” สามี: “รู้แล้ว” ลูกสาว: “วันพรุ่งนี้ขอให้คุณแม่ไปรับอีกได้ไหม” ภรรยา: “พรุ่งนี้เป็นคิวของคุณพ่อนะ” ลูกสาว: “เอ๋~” ทั้งผมและภรรยาต่างหัวเราะออกมา เป็นวันพุธในรอบสัปดาห์ที่ยาวนาน ที่ผมสามารถเคลียร์งานเสร็จได้ก่อนมื้อเย็นสักที