Anthony Swolfs

🤣! Pre-market -5.66% NVIDIA. Zeer benieuwd naar komende dagen.

“Miljardairs zouden niet mogen bestaan.” Je hoort het steeds vaker, ook in België. Deze week zag ik een grafiek die precies de andere kant op wijst. Horizontaal staat het aantal miljardairs per 10 miljoen inwoners. Verticaal het deel van de bevolking dat moet rondkomen met minder dan $30 per dag. Er staan 64 landen op. In Nigeria, India en de Filipijnen leeft bijna iedereen onder die grens, en miljardairs zijn er amper. Zwitserland heeft de meeste miljardairs per inwoner, en daar zit minder dan 10% onder die grens. Hoe meer miljardairs, hoe minder armoede. Een verband is geen bewijs, dat weet ik ook. Rijke landen hebben ook sterkere instellingen en een rechtssysteem dat werkt. Alleen ontstaan miljardairs net in die landen: waar je mag ondernemen en succes niet verdacht is. Datzelfde klimaat haalt miljoenen mensen uit de armoede. Wie miljardairs wegjaagt, jaagt meestal ook het klimaat weg dat armoede doet dalen.

Drie miljoen mensen stonden deze week voor een bankautomaat die niks meer gaf. Paraguay. De grootste digitale bank van het land, Ueno, op slot gezet door de centrale bank. Zestig procent van de volwassenen kan niet meer aan zijn geld. De overheid had er zelf 800 miljoen dollar staan, mét pensioengeld. En iedereen vond het vijf jaar lang een topbank. Snelste groeier van het land. Overal reclame, iedereen een app. Ondertussen, achter de schermen: 146 miljoen dollar aan leningen aan bedrijven van de eigen aandeelhouders. Uitgaven die als bezittingen in de boeken stonden. Van het verplichte kapitaal was minder dan de helft over toen de toezichthouder eindelijk binnenviel. Acht bankiers opgepakt. President afgezet. Mensen op straat. Nu zou je kunnen denken: ja, dat is Zuid-Amerika... Dit is Europa ook al overkomen. 2008: Fortis, de grootste bank van België, in één weekend gered met jouw belastinggeld, anders ging ze die maandag gewoon niet meer open. Of in 2013: spaarders in Cyprus werden op een maandagochtend wakker met een dichte bank, en van elke rekening boven de 100.000 euro was bijna de helft weg. Of in 2015: Grieken mochten nog 60 euro per dag afhalen. Midden in de Europese Unie. Ook bij ons stopt de depositogarantie bij 100.000 euro per bank. Spreiding blijft dus belangrijk: tussen verschillende banken, maar ook tussen verschillende assets. En als je écht zeker wilt zijn, is Bitcoin the way to go.

Donderdag verdween er op één dag 2.800 miljard dollar van de Amerikaanse beurs. De S&P 500 zakte 4,4%, de slechtste dag sinds april 2025. De Nasdaq verloor 5,5% en staat nu officieel in correctie, meer dan 10% onder zijn top. Nvidia, het gezicht van de AI-hype, ging 9,3% lager. Trump wees meteen naar de verkiezingen. Analisten wijzen vooral naar AI: de vrees dat er minder datacenters gebouwd worden dan beloofd. De Democratische overwinning bij de midterms kwam daar bovenop. Ik heb dit scenario al eens gezien: Het was toen November 2018. Ook toen verloor Trumps partij het Huis bij de midterms. Ook toen zat de beurs al wekenlang in een techdip. Wat volgde, was de slechtste decembermaand sinds 1931. Op kerstavond stond de S&P 500 bijna 20% onder zijn top van september. Het nieuws ging over de handelsoorlog met China, de renteverhogingen van de Fed en een Amerikaanse overheid die sinds 22 december stillag. Twee dagen later, op 26 december, kende Wall Street zijn beste dag in tien jaar. In 2019 steeg de S&P 500 met bijna 30%. Ik weet niet of 2026 hetzelfde pad volgt. Niemand weet dat. De omstandigheden zijn anders: de waarderingen van AI-bedrijven liggen hoger dan die van techbedrijven in 2018, en de inflatie is hardnekkiger. Wat ik wel weet: wie op kerstavond 2018 verkocht, verkocht vlak bij de bodem. Vaak is blijven zitten de beste strategie!

Afgelopen weekend trokken Bjorn en ik drie dagen door de Franse bossen. Zo'n 25 kilometer per dag, met de rugzak. Eten en drinken vulden we onderweg aan. Kaart en kompas mee, gsm uit. Dus geen meldingen of geen beurskoersen. De eerste dag grijp je nog om de tien minuten naar een broekzak waar niets in zit. De tweede dag merk je hoe stil je hoofd wordt. Zaterdag liepen we wel 4 kilometer fout. Zure kilometers want dat werden er dus 8 extra. Achteraf besefte ik dat we in een bekende val waren getrapt: 'map bending'. Wie ooit met kaart en kompas op pad ging, kent het. Je zit fout, maar in plaats van je positie in vraag te stellen, buig je de kaart tot ze past bij wat je ziet. Hoe langer je doorloopt, hoe overtuigender je jezelf voorliegt. Bij beleggers zie ik exact hetzelfde. Een aandeel valt tegen, en in plaats van het plan te herbekijken, buig je onbewust het verhaal. Alles om maar geen verlies te moeten nemen. In het bos kost map bending je een paar extra kilometers. Volgend kwartaal trekken we opnieuw het bos in. Met dezelfde kaart, maar we gaan hem niet meer benden. 😉

Vannacht verloor Donald Trump zijn Congres. De Democraten veroverden zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat. Pas voor de vijfde keer sinds de Tweede Wereldoorlog draait een partij bij tussentijdse verkiezingen beide kamers om. De markten bewogen amper. Een politieke aardverschuiving, en de beurzen haalden hun schouders op. Wat verandert er voor België en Europa? Minder dan de krantenkoppen doen vermoeden. Trump blijft president tot januari 2029, en de importheffingen zijn grotendeels zijn beslissing, niet die van het Congres. Vanaf januari moet hij wel voor elke nieuwe wet, elk budget en elke belastingverlaging onderhandelen met een Congres dat tegen hem stemt. Met andere woorden: Washington wordt trager. En dat is niet per se slecht. Tragere beslissingen betekenen minder volatiliteit en dat was misschien wel eens gewenst. Markten houden van voorspelbaarheid. Twee jaar waarin Washington weinig verandert, geven bedrijven minder verrassingen en meer ruimte om te plannen, te investeren en te groeien. Ook de geschiedenis wijst die kant op. Garanties zijn er niet, maar een trager Washington is zelden slecht nieuws voor wie onderneemt of belegt. Of zoals een oud-mentor me ooit zei: Presidenten en parlementen komen en gaan. Goede bedrijven blijven bestaan.

“Als men naar ons had geluisterd, was er een akkoord geweest.” Frank Vandenbroucke, gisteren. We hebben naar u geluisterd, meneer Vandenbroucke. Al 35 jaar. In 1995 nam u ontslag als minister in de Agusta-affaire. U wist van 2 miljoen frank smeergeld en gaf het advies om het te verbranden. Daarna vertrok u naar Oxford, om er te doctoreren over sociale rechtvaardigheid. Tijdens corona sloot de regering met u als minister van Volksgezondheid de cultuursector. Duizenden mensen zaten van de ene dag op de andere zonder inkomen, tot de Raad van State de maatregel schorste omdat ze “disproportioneel” was. Een krant vroeg uw mails uit die periode op. U weigerde ze vrij te geven, ook nadat de beroepscommissie u ongelijk gaf. De pandemie was volgens u nog niet voorbij. In 2024 wilde u voor meer dan 200 miljoen euro aan vaccins en testmateriaal laten vernietigen. Een rechter verbood het, om te vermijden dat cruciaal bewijsmateriaal zou verdwijnen in de zaak rond het omstreden contract voor de opslag van die voorraad. In 2025 gingen de artsen voor het eerst in bijna 25 jaar in staking tegen uw hervorming. En deze week weigerde uw partij in te stemmen met een begroting die €10 miljard moet vinden. U wilde minder besparen in uw eigen departement en meer halen bij wie onderneemt en spaart. De premier bood zijn ontslag aan. Geld dat verbrand moest worden, vaccins die vernietigd moesten worden. Bij u verdwijnt opvallend vaak iets op het moment dat iemand vragen begint te stellen. Ondertussen dragen wij allemaal de hoogste lasten op arbeid van de hele OESO. Sinds januari betalen we ook nog eens 10% op elke euro meerwaarde. Er is naar u geluisterd. En dat is precies het probleem.

Ik denk dat België aan de vooravond staat van een renaissance. Of van het moment waarop we het laatste stukje leven uit onze economie zuigen. Onze industrie draait vandaag 1,8% minder dan eind 2019. In Frankrijk groeide ze in dezelfde periode met 8%, in Nederland met 19%. Bijna drie op de tien machines in onze fabrieken staan stil. Vorige week legde chemiebedrijf Vynova in Tessenderlo-Ham de productie stil omdat de energie te duur is, en voor 600 werknemers is het afwachten. De farma hield ons jarenlang overeind. In tien jaar groeide ze met 145%, terwijl de rest van de industrie met 11% kromp. Nu staan bij GSK in Wallonië meer dan 1.200 jobs op de tocht. Intussen raakte de regering het niet eens over een begroting en bood De Wever zijn ontslag aan. De koning houdt het in beraad. We hebben dit al eens meegemaakt. In de zestiende eeuw was Antwerpen een van de rijkste handelssteden van Europa. Na de val van de stad in 1585 vertrok ongeveer de helft van de bevolking, vooral naar het noorden. Kooplieden, drukkers, schilders en hun geld. Amsterdam telde toen zo'n 30.000 inwoners, in 1622 waren dat er meer dan 100.000. Hun Gouden Eeuw werd gebouwd met Antwerps talent. Welvaart is geen plek. Ze gaat naar waar ze welkom is. Een renaissance begint met een land dat ondernemers en talent opnieuw het gevoel geeft dat ze hier welkom zijn. De andere weg kennen we al: nog een belasting en nog een uitstel, tot de fabrieken die vandaag stilliggen gewoon niet meer opstarten. L'histoire se répète: oui ou non?

Nog geen 2 weken later…. Het zou grappig zijn moest het niet extreem zorgwekkend zijn. Diep triest.

Er bestaat in België geen wet die zegt wat een managementvennootschap is. Toch wil de regering ze aanpakken. Omdat je iets dat juridisch niet bestaat moeilijk kan viseren, ligt er nu een simpele regel op tafel: heb je geen personeel, dan betaal je voortaan 25% belastingen op je eerste €100.000 winst, in plaats van 20%. Om één constructie aan te pakken, straf je zo ruim 360.000 vennootschappen zonder personeel. Voor kleine vennootschappen zou het de vijfde belastingverhoging onder deze regering zijn: 1. Dividenden via VVPR-bis: van 15% naar 18% 2. Nieuwe liquidatiereserves: van 6,5% naar 9,8% bij uitkering 3. Minimumloon voor de bedrijfsleider: van €45.000 naar €50.000 4. Bedrijfswagen en andere voordelen: maximaal 20% van je loon 5. Geen personeel: 25% vennootschapsbelasting in plaats van 20% Ook een plafond op dat dividendtarief van 18% ligt op tafel. Ik zie elke week ondernemers die dromen van hun eerste aanwerving. Een bedrijf zonder personeel is meestal een bedrijf dat nog geen personeel kan betalen, en tot €5.000 extra belastingen per jaar brengt die eerste job geen stap dichterbij. Vijf keer in anderhalf jaar kiezen ze voor dezelfde oplossing: meer halen bij de kleine ondernemer. Een plan om het land echt te hervormen heb ik nog niet gezien. Mijn vraag: moet België nu eerst écht failliet gaan? Zodat Europa en de ECB de regels opleggen die onze politici vandaag zelf niet durven te nemen?

De generatie die lui wordt genoemd, is meer dan ooit bezig met haar financiële toekomst. Jongeren zien hun huur en hun boodschappen elk jaar duurder worden. De inflatie stond in september op 4,69% en hun spaarboekje haalt dat nooit in. Over hun pensioen horen ze in het nieuws vooral wat er straks niet meer betaald kan worden, dus nemen ze het zelf in handen. Wat vroeger een afspraak op het bankkantoor vroeg, leren zij nu in één minuut op hun telefoon. Dat is tegelijk fantastisch en een gevaar. Op diezelfde telefoon belooft iemand hen dat ze met één munt binnen het jaar rijk zijn. Echt vermogen bouw je op over jaren, en dat is meestal saai. Op school krijgen ze daar bijna niets over mee. Dat gat willen we met Archer vullen. Mensen financieel geletterd maken, zodat ze betere keuzes maken voor zichzelf en voor hun naasten. De stelling van Pythagoras heb ik nul keer nodig gehad. Terwijl ik toen al het effect van rente op rente had willen kennen.

33 bedrijven. Zoveel gaan er in België gemiddeld elke dag failliet. Ook vandaag. UNIZO rekende het uit op de cijfers van Statbel: dit jaar stevenen we af op 12.000 kmo-faillissementen, het hoogste aantal sinds minstens 2017. In september alleen gingen 1.063 bedrijven over de kop, met het grootste jobverlies voor een septembermaand sinds 2013. Het cijfer dat mij het meest zegt, gaat over bedrijven met 10 tot 49 werknemers. Daar klimt de faillissementsgraad naar 1,25%, het hoogste peil in tien jaar. Dat zijn zaken waar elke maand twintig, dertig mensen een loonbrief krijgen. Als die beginnen om te vallen, is dat meer dan wat marktzuivering. Intussen zoekt de Wetstraat €10 miljard. Vorige week raakte het kernkabinet er opnieuw niet uit, en 3 november is de zoveelste deadline. Ik zit wekelijks met ondernemers aan tafel. Vroeg of laat maakt daar iemand dezelfde rekensom: elke euro van die €10 miljard moet eerst verdiend worden in een bedrijf. Een kmo die omvalt, betaalt geen belastingen meer, en de bedrijfsvoorheffing van zijn mensen stopt mee. Wie wil dat de sterke schouders blijven dragen, zorgt er eerst voor dat ze blijven staan. In de Wetstraat telt men af naar 3 november. Terwijl telt men in de ondernemingsrechtbank gewoon door.

Vrijdagavond kreeg België zijn rapport: AA min. Wat betekent dat voor je leningen en beleggingen? Een kredietrating is een soort rapport voor landen. Drie grote bureaus: S&P, Moody's en Fitch, beoordelen hoe zeker het is dat een land zijn schulden terugbetaalt. De beste score is AAA. België staat met AA min op de vierde trede. Een degelijke score, alleen zakten we enkele maanden terug nog een trede, van AA naar AA min. Waarom dat ertoe doet, zit in de rente. Hoe lager je rating, hoe meer beleggers vragen om je geld te lenen. België leent vandaag al duurder dan Griekenland. Met een schuld van €719 miljard kost elke 0,1% extra rente de schatkist op termijn €0,7 miljard per jaar. En dat blijft niet bij de overheid. Veel grote beleggers, zoals pensioenfondsen, mogen alleen obligaties kopen boven een bepaalde rating. Zakt een land eronder, dan moeten ze verkopen, en stijgt de rente nog verder. Ook Belgische banken en bedrijven lenen zelden goedkoper dan hun eigen land. Een slechtere rating voor België maakt dus ook krediet voor ondernemers en gezinnen op termijn duurder. Hoe snel het kan gaan, toonde Griekenland. Eind 2009 had het land nog een BBB+. Amper twee jaar later stond het op 'selective default', de laagste score die bestaat, nadat daadkrachtige beslissingen te lang uitbleven. Een rating zakt zelden in één keer. Aan de beleidsmakers om het tij te keren zolang het nog kan, te beginnen met een begroting die er eindelijk komt.

Wie de geschiedenis van geld bekijkt, komt vroeg of laat bij bitcoin uit. Op onze Masterclasses probeer ik dat zo objectief mogelijk uit te leggen. Dit is de korte versie, in 10 zinnen: 1. Om bitcoin te snappen, moet je eerst weten welk probleem het oplost: geld dat in handen is van een paar mensen. 2. Wie de macht heeft over het geld, kan die macht ook misbruiken. 3. Elke vorm van geld vóór bitcoin had iemand aan het stuur, en vroeg of laat werd dat misbruikt. Ook vandaag kunnen overheden en centrale banken geld bijmaken, waardoor jouw geld minder waard wordt. 4. Bitcoin is een geldsysteem zonder iemand aan het stuur. 5. Satoshi Nakamoto, de bedenker van bitcoin, zag het als een probleem van vertrouwen. We moeten erop vertrouwen dat banken en overheden niet met het geld knoeien, en de geschiedenis toont hoe vaak dat misloopt. 6.Zijn oplossing was eenvoudig: vervang vertrouwen door bewijs. 7. Duizenden computers over de hele wereld houden samen de boekhouding bij. Wie meedoet, moet bewijzen dat hij de regels volgt, en elke computer controleert dat zelf. Wat niet klopt, wordt geweigerd. 8. Zo kan geen enkele persoon, overheid of bank het geld nog naar zijn hand zetten. Een persconferentie geven om te zeggen dat alles in orde is, volstaat niet. Je moet het bewijzen, en het hele netwerk kijkt mee. 9. Duizenden jaren lang konden wie het geld beheerden de regels in hun eigen voordeel aanpassen. De rest droeg de gevolgen. 10. Bitcoin is geld waarbij iedereen zich aan dezelfde regels moet houden, ook wie aan de macht is.

Griekenland moest drie keer gered worden door Europa. Vandaag leent het goedkoper dan België. De Griekse tienjaarsrente staat op 4,40%, de onze op 4,41%. Dat is sinds 2008 niet meer gebeurd. Ierland, Portugal en Spanje lenen al een tijd goedkoper dan wij, en nu dus ook het land dat in 2015 bijna uit de euro viel. Het verschil zit in het huiswerk. Griekenland boekt een begrotingsoverschot van zowat 2%, en zijn schuld zakte op één jaar met ruim 11 procentpunt. Wij hebben een tekort van zowat 5%, op Frankrijk na het grootste van de eurozone, en onze schuld steeg in diezelfde periode naar 110% van het bbp. De begroting voor 2027 hebben we niet eens op tijd bij de Europese Commissie ingediend. Blijft dat tempo duren, dan heeft België over twee jaar een hogere schuld dan Griekenland. Elke stijging van de rente kost ons op termijn miljarden. Tegen 2029 lopen de jaarlijkse rentelasten van de federale overheid op tot €18,8 miljard. Dat is geld dat niet naar zorg, onderwijs of lagere lasten op arbeid gaat. De markten hebben geen mening over links, rechts of het centrum. Ze kijken gewoon of een land zijn rekeningen op orde krijgt. Wie zijn huiswerk niet maakt, krijgt een slechter rapport. Ook als je België heet.

Nog nooit vertrouwden Belgen zoveel geld toe aan hun private bankier: €623 miljard. Het is al het derde recordjaar op rij voor de private banken en vermogensbeheerders. Dat vind ik grotendeels goed nieuws. Steeds meer mensen beseffen dat geld op een spaarboekje stilstaat, en dat het ergens moet werken. Een deel van die groei komt ook van ondernemers die hun zaak of hun vermogen aan de volgende generatie willen doorgeven, en daar hulp bij zoeken. Alleen zie ik in gesprekken met ondernemers vaak hetzelfde. Ze hebben een mooi vermogen opgebouwd, maar weten zelf te weinig over beleggen om de voorstellen van hun bankier echt te beoordelen. Dan rest er niets anders dan volledig vertrouwen op één persoon, en op je buikgevoel. Daarom bestaat Archer. Onze missie is mensen financieel geletterd maken, zodat ze betere keuzes maken voor zichzelf en voor hun naasten. Soms hoor ik dat we tegen private banken zouden zijn. Integendeel: Het enige waar we tegen zijn, is onwetendheid. Steeds vaker werken we daarvoor samen met de sector zelf. Archer werkt intussen met meerdere vermogensbeheerders samen. Ook zij merken dat een klant die weet waarover hij praat, een betere klant is. Het gesprek gaat dan over strategie in plaats van over basisbegrippen, en het vertrouwen is sterker. Hoe groter je vermogen, hoe duurder het wordt om er niets van te snappen.