Tej Binod

गोमा जस्ती आमा,लक्ष्मी जस्ती बहिनी, सरस्वती जस्ती भाउजु र पार्वती जस्ती श्रीमती त मेरो घरमै हुनुहुन्छ, म कुन देवी खोज्दै मन्दिर जानुपर्यो र?

बालेनले तँ हिचडा, तेरो स्तन खोइ, बच्चा कहाँबाट जन्माउँछस भनेर सडकमा र्याप हान्दा गीत हुने। शंकरले सरकारी ठग्ने जीबि राई खोइ भनेर देउसी गाउँदा आपत्ति हुने?

रमाइलो कोपनहेगनको रात। शुक्रबार र शनिबार रात हामी कोपेनहेगनको डाउनटाउनमा घण्टौं बस्यौं। हातमा वियर लियौं, नेपालमा चलेको - Tuborg, अनि हेरिरह्यौ, बिहान सम्म। सडकभरि युवायुवती: सबै झुमेका, हातमा बियर लिएर बिन्दास हिँड्दै। रातभर, बिहानसम्म। जति रमाए पनि थाकेको कोही देखिएन। सबैभन्दा बढी म युवतीहरूको आत्मविश्वास देख्दा अचम्म परेँ। दुई हातमा बियर, अनुहारमा न डर, न लाज, न "अरूले के भन्लान्" भन्ने चिन्ता। युवतीहरु पनि साह्रै राम्रा। दिउँसो कसैले कसैको मुख हेर्दैनन्, रातमा आफ्नै खुसीमा बाँचिरहेका। रेलमा पनि त्यस्तै। अरु दिन १० बजे बन्द हुने रेल शुक्र र शनिबार रातै भरी चल्दो रहेछ, र रेलभित्र काँधमा स्पीकर, हातमा बियरको बोतल लिएर झुम्दै हिँडिरहेका युवा। कोही कसैलाई रोक्दैन, कसैले नराम्रो नजरले हेर्दैन। यो रक्सीको कुरा होइन, वातावरणको कुरा हो। त्यो वातानरण मलाई औधी मन पर्यो। हाम्रोमा कति रात र कति हाँसो "अरूले के भन्लान्" भन्ने डरले रोकिएका छन्। २४ घन्टा आफू भएर स्वतन्त्रपुर्बक हयबाँच्न डेनमार्कबाट सोच्नुपर्ने रहेछ। तपाईंलाई कुनचाहिँ खुसी साँचो लाग्छ, खिस्स देखाइने हाँसो कि कसैले नजाँच्ने स्वतन्त्रता?

राजनीति बुझे देखि प्रजातन्त्र मानियो, प्रजातन्त्रको पछि लाइयो, लेखियो पनि गाली खाइयो। तर यो शेर बहादुर देउवाको पक्षमा अहिले सम्म एक शब्द खर्च गरिएको छैन। पद र पैसाको लागि देश र कांग्रेसलाई खाल्डोमा हाल्ने यहि हो।

हामी दुई हप्ता युरोप घुमेर फर्कियौं। डेनमार्क, स्विट्जरल्यान्ड, लन्डन, जर्मनी। 🇩🇰 डेनमार्क सधैँ संसारका सबैभन्दा खुसी देशहरूको सूचीमा पर्ने ठाउँ। तर बाटोमा हिँड्दा मैले मान्छेका अनुहारमा हाँसो भेटिनँ। कसैले कसैको मुख हेर्दैन, कोही कसैसँग बोल्दैन, सबै आफ्नै संसारमा। कोहि मान्छे नाङ्गै हिडेपनि तिनीहरुलाई बाल रहेनछ। कसैलाई कसैको मतलब छैन। मलाई एउटा प्रश्न मनमा आयो: खुसी भनेको हाँसो देखाउनु हो कि कसैको वास्ता नगर्नु? सायद उनीहरूको खुसी मौनता र स्वतन्त्रतामा रहेछ। हाम्रो खुसी "खाना खायौ?" सोध्नुमा। 🇨🇭 स्विट्जरल्यान्ड यहाँको विकास देखेर चकित परेँ। हाम्रोजस्तो डाँडापाखा डोजरले जथाभावी खनेको देखिएन। रेल सरर चल्छ, सबै कुरा समयमै ठ्याक्कै। तर मैले भेटेका कतिपय मान्छेको व्यवहार रुखो लाग्यो, र एकदुई ठाउँमा भेदभावजस्तै पनि महसुस भयो। 🇬🇧 लन्डन पुरानो सहर, सफा, अलि खानदानी चाल। तर एउटा घटनाले मेरो मन खिन्न बनायो। एयरपोर्टमा म, विन्दु र नानीहरू Uber कुरिरहेका थियौं। एकजना बस ड्राइभर आएर सोध्यो, "कहाँ जाने?" मैले भनेँ, Terminal 5 को Hilton। उसले भन्यो, "बिचरा बच्चासँग किन Uber कुर्छौ? Terminal 5 जाने बस छ, ७ पाउन्ड प्रतिव्यक्ति। Uber आउन १० मिनेट लाग्छ।" बच्चाहरूको माया गरेझैँ गरेर उसले हामीलाई बसमा चढायो। त्यसपछि ४५ मिनेट हामी टर्मिनल–टर्मिनल घुमिरह्यौं, र उसले हामीलाई Terminal 5 मा झार्‍यो, होटलमा होइन। अन्ततः हामीले फेरी Uber बुक गरेर होटल पुग्यौं। उनीहरुले हाँसीहाँसी बस भर्दा रहेछन्। युरोपका मान्छे चाहिँ सुन्दर। साइकल र पैदलयात्रा धेरै भएर होला, जीउ ठिक्क। कोपेनहेगनको रात? मैले जीवनमा भुल्न नसक्ने रात। बिहान ५ बजेसम्म सडकभरि मान्छे। खचाखच बार। यो कुरा अर्को पोस्टमा। तपाईंले विदेशमा कहिल्यै यस्तो अनुभव गर्नुभएको छ? कमेन्टमा लेख्नुहोस् है।

राणा शासनले देशमा बिजुली ल्यायो, राजा शासनले पन्च बर्षिय योजना ल्यायो, गाँजा शासनले के ल्यायो?