บางคนก็มิได้ต่างจากจันทราที่มิมีดวงดาวดวงเดือนบนท้องฟ้า
.
.
จันทราเอ๋ยช่างเหงาหงอย
ลอยละล่องอย่างโดดเดี่ยว
เหตุไฉนถึงทิ้งข้าอยู่คนเดียว
มันช่างเปลี่ยวสุดเกินทน
.
.
บางคนเขาแค่อาจต้องการใครสักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาในวันที่เขาโดดเดี่ยวก็เท่านั้นเอง
「 ความตายเป็นสิ่งที่ถึงจะเป็นใครก็หลีกเลี่ยงมิได้ 」
「 ถึงจะมีสิ่งที่ล้ำค่าขนาดไหนแต่ถ้าหากตายไปก็เอาไปด้วยมิได้ 」
「 ถึงจะมีอำนาจถึงจะทรงอำนาจขนาดไหนสุดท้ายก็หนีมิพ้นความตายอยู่ดี 」
「 และความตายอาจอยู่ใกล้ตัวเรากว่าที่คิด ขอให้จงใช้ชีวิตอย่างมิประมาทด้วยเถิด 」
ที่ๆ เขาจะถูกผนึก และลืมเลือนไปตลอดกาล กระทั่งวันหนึ่ง กองทัพของ อาดูอิน เข้ามาบุกดินแดน devil's lair ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับนี้ โอเมน ถูกปลุกขึ้นจากการปิดผนึกอันยาวนาน
เขาปลดปล่อยความกะหายเลือดที่สั่งสมมานานนับปี สมรภูมิถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ย้อมด้วยเลือด
+
1
152
แม้แต่ปีศาจจากขุมนรกเดียวกันยังมิอาจหาญเผชิญหน้ากับเขา ผู้เปรียบดั่งฝันร้าย การฆ่า คือสิ่งเดียวที่ โอเมน รู้จัก และมิใช่เพียงแค่ศัตรูแต่ทว่าเหล่าปีศาจที่ร่วมรบต่างตกเป็นเหยื่อของคมดาบแห่งความวิปลาสนี้
ท้ายที่สุดจ้าวปีศาจ มาลอช ทำได้เพียงเก็บซ่อนเข้าไว้ในขุมนรกชั้นที่ลึกที่สุด
+









