Alek Wierzejski

I to był właśnie sprawdzian tej nocy. To to jest właśnie sprawdzian! Nie dla Prezydenta, dla reszty! Pod tym namiotem stali ci sami, co od lat pierdolą kocopoły i formują koalicje, które padają, zanim wyschnie farba na transparentach. Pokłóceni, rozdrobnieni, wiecznie w trybie “najpierw ustalmy, kto tu jest pierwszy”. A on po prostu poszedł i sprząta. Nie czeka na ich zgodę, nie pyta o ich zdanie. Robi i bierze to, co jest do wzięcia jako Pierwszy. Dlatego każde środowisko, które chce mieć przyszłość, powinno się budować wokół niego. Bo on jest sigmą. Samcem alfa. Centrum i epicentrum. Pierwszy ryzykuje majestat, wizerunek, nietykalność i idzie fizycznie w coś, co może go zranić, ośmieszyć, albo zabić. Krasomówcy ryzykują tylko miejsce na liście. I dlatego ta noc pokazała, kto jest sigmą, a kto jest szumem. Centrum to on. Epicentrum to on. Reszta to tło, które może się schować i czyścić mu buty, albo zniknąć. ¡Viva el Presidente! 🇵🇱❤️

Pierwszy Obywatel. Poszedł nie dywanem, tylko murkiem przy płocie, cienkim, śliskim i postawionym po to, żeby żeby rozdzielać. Szedł bokiem, przy płocie, wśród psów w białych kaskach, którzy stali i nie wiedzieli, czy mają go zatrzymać, czy przepuścić, bo nie dostali rozkazu na taki scenariusz, a nikt nie przewidział, że prezydent nie będzie prosił. Nie żal mi ich, mają wolną wolę, wiedzą co robią. To tak, jak nie żałuję byłych nazistów, którzy „niby nie wiedzieli”. Pierwszy Obywatel schował majestat i wizerunek do kieszeni, bo nie szedł tam jako symbol przed ludźmi, tylko jako Egzekutor porządku konstytucyjnego. Szedł jak czołg wśród krasomówców i oratorów okrągłych zdań w rurkach, spod namiotu, którzy w tej samej chwili pisali oświadczenia, ważyli słowa i czekali na lepszy moment - jak na zawodowe płaczki pogrzebowe przystało. On nie czekał. Postawił wszystko na jedną kartę. Gdyby nie poszedł, za chwilę ktoś powiedziałby, że wszystko odbyło się zgodnie z procedurą, że kordon był konieczny, że drzwi zamknięto ze względów bezpieczeństwa, i zostałoby tylko nagranie, na którym prezydent stoi grzecznie za barierką i czeka na pozwolenie. Ale to nie Karol. Karol jest chłopakiem „stąd”, i swój urząd traktuje jako misję, mając wszystkie atrybuty w porównaniu do „krasomówców spod namiotu”, żeby w chwili próby po prostu komuś przypierdolić. I takiego Prezydenta chce mieć. Sigmę, Samca Alfę. Za dwadzieścia lat, jak jakiś gówniarz będzie to oglądał i się śmiał, że jego prezydent musiał iść przy płocie jak zwykły człowiek, ukradkiem, bo własne państwo go nie wpuściło, to będzie miał rację, ale tylko pod warunkiem, że Polska przetrwa te dwadzieścia lat. A przetrwa wtedy, kiedy ktoś od czasu do czasu schowa majestat do kieszeni i pójdzie murkiem, bokiem, wśród białych kasków, tam gdzie dzieje się krzywda, bo pierwszy obywatel nie pierdoli się w tańcu, tylko działa. ¡Adelante, Presidente! 🇵🇱❤️