براونیِ شیرینی فرانسه

زندگی شبیه یه فیلم فرانسوی قشنگ شده بود، اما برام مشخص نبود من بازیگرم یا تماشاچی.🍀

امشب داشتم به مامانم نگاه میکردم و همش فکر میکردم چی میشد نصف این موها مال من بود؟

واقعا نگهداری از سگ مگه چقدر میتونه سخت باشه!

تو این دو روز حدود ۶،۷ تا پیج کاری از دوستا و اشناهام دیدم و نمیدونم چه نظری راجع به اسن مسئله دارم.

واقعا عجیبه که یک روز عادی دیگه از خواب بیدار میشی و این بار احساس می‌کنی که رنگ از زندگیت رفته.

حس میکنم همه بعد فارغ‌التحصیلیشون موفق و هدفمند شدن و پله های ترقی رو طی کردن اما من هنوز بعد یک و اندی سال در کالبد دانشجو موندم.

احساس میکنم گوش شنوا ندارم. گوش شنوا نه اینکه به آدم گوش داده بشه، شنوااااااا.

از این که احساس میکنم پیش آدما مزاحمم و تا یکم از خودم میگم بعدش اینطوریم که «خب بسه خودت چه خبر» متنفرممممممم.

نقاشی داره باعث میشه بخوام زندگی کنم.

حتی پخش شدن آهنگایی که اوایل طرحم گوش میدادم بهم تپش قلب و اضطراب میده.

متاسفانه اونقدر پر مشغله نيستم الان كه نتونم گريه كنم و اصلا نميدونم چمه، چه چيزی تغییر کرده که من اینطوری شدم.

خيلی احساس تنهایی میکنم، در همه چیز.

خداياااا بامزه ترينه

بعد از شيفت داشتم جون ميدادم از دلشوره(چرا؟) كه آقاي اسنپي شبمو چرخوند.

٢٠٠ تومن هزينه ارسال اسنپ فود برای حداقل من يكی که غیر عادیه!

اینکه «حوصله» زندگی‌ کردن نداری کافی نیست واقعا؟

پتانسیلی که مامانم در دادن اضطراب بهم داره واقعا بی‌رقیبه، هیچکس نمیتونه به این زیبایی و تمیزی کارو در بیاره:)

گوشواره های کریسمسی گرفتم. همین برای زنده بودن کافیه فعلا.

یه حس آشنای خیلی خیلی بدی دارم. مطمئنم این حسو یه بازه‌ای تجربه کردم ولی یادم نمیاد کی بوده.

عین اسکلا اومدم همون داروخونه‌ای که دو سال پیش بلک لیستش کرده بودم، چرا به اسما دقت نمی‌کنم!!