هذیانِ شراب

که دستانت بوی بادامِ بکر می‌دهد، بوی باغِ سیب و گردو بوی گیلاسِ رسیده..

تو را که بوسیدم، تمام تاکستان‌های جهان در دهانم مست شدند.

«خونه» گفتن به این چهاردیواری هنوز برام سخته. می‌پرسی کجام؟ اسم ساختمون رو می‌گم، نه خونه؛ چون خونه دیوار و سقف نیست، گره‌خوردن صداها و نفس‌هاست، عطر قهوه‌ی صبح و ردِ زندگی روی وسایل. یه روتین تکراری با جادوی جزئیات معمولی.

«برایم شیرینی و نصیحت و سیگار می‌آورد.»

شبیه نخ باریکی که از روی شعله رد شده باشد.

من؛ تمام دل‌شوره‌های جهانم، همه‌ی پلک‌پریدن‌های لحظه‌های آخر.

آدم در این سن‌وسال نباید سراغ کشوهای قدیمی برود، بعضی چیزها را که بیرون می‌کشی دیگر نمی‌دانی کجا باید دفنشان کنی.

«و احساس می‌کردم که روحم از لای تشک به پایین می‌چکد.»

اداره، اول صبح: نگهبان اسپند دود کرده و بعدش عطر مشهد زده؛ انگار قراره با معجزه‌ی دود و عطر، تعفن اوضاع رو قابل‌ تحمل کنه!

گره‌به‌گره، کورتر.

من او را چونان عطر قهوه در روشنای مردد شنبه‌های پاییز دوست دارم.

این‌روزها به نامه‌ی ویتا سکویل وست به ویرجینیا وولف در ۲۱ ژانویه‌ی ۱۹۲۶ فکر می‌کنم؛ آن‌جا که می‌نویسد: «به چیزی تقلیل یافته‌ام که فقط ویرجینیا را می‌خواهد. به ساده‌ترین، نومیدانه‌ترین و انسانی‌ترین شکل ممکن، دلم برایت تنگ شده است.»

بعضی روزها طعم دارن؛ امروز مزه‌ی آخرین لقمه‌ای رو می‌ده که زندانی، پیش از اعدام نیمه‌کاره رها کرده.

«Passion has wings»

صبا گوش می‌دهم؛ ابوالحسن‌خان. گوشه‌ی راکِ کشمیر در دستگاه ماهور. صدای چکه‌های قهوه لابه‌لای زخمه‌های سه‌تار گم می‌شود و من آن‌سوی صداها به گیره‌های گم‌شده‌ی گیسوان دخترکان دشت، پای درختان، فکر می‌کنم.

سرشاخه‌ها را دیده‌ای؟ چطور تمام بهار ذره‌ذره قد می‌کشند، چنگ می‌زنند به هوا، می‌پیچند دورِ نور و میلی‌متر به میلی‌متر خودشان را تا تو می‌کشند. سرشاخه‌ها را دیده‌ای؟

امروز اشتباهی شماره‌ی دوستِ مُرده‌ام رو گرفتم؛ بُهت.