Pinned Tweet
Serdar Tuncer Bey ile güzel bir program icra ettik. Tıklayıp izler, siz de muhabbete misafir olur musunuz?
youtube.com/watch?v=I4oIaAGh…
❤️ ELAZIĞ, GELİYORUZ! ❤️
**Elazığ ❤️ Elazığ ❤️ Elazığ!**
Dijital dünyanın çocuklarımız ve ailemiz üzerindeki etkilerini konuşmak, bilinçlenmek ve geleceğimize birlikte ışık tutmak için Elazığ'da buluşuyoruz!
🎤 21 Kasım | Saat 15.30
📌 Konferans:
Dijital Dünya, Çocuklarımız ve Ailemiz
📚 21-22 Kasım | İmza Günleri ⚘️
Çocuklarımızın dijital dünyada güvenle büyümesi, ailelerimizin bu süreçte doğru adımlar atabilmesi ve geleceğimizi birlikte şekillendirebilmek için sizleri de aramızda görmekten büyük mutluluk duyacağız.
Sevgiyle, bilgiyle ve güzel paylaşımlarla buluşmak dileğiyle...
Haydi Elazığ! Bu güzel buluşmada hep birlikte olalım! ❤️
Zekeriya EFİLOĞLU retweeted
Oysa ruhun mukaddes gıdası süslü vitrinlerde, fani pazarlarda satılmaz; o gıda ancak alnın toprakla buluştuğu secdenin o derin sessizliğinde ve ilahi mizanla yıkanmış vicdanın dupduru berraklığında bulunur." 🌼🌿
@Z_Efiloglu
🩵 💦
#mazeretkütüphamesi 📕📖
Zekeriya EFİLOĞLU retweeted
Replying to @VuslattaVuslat @Z_Efiloglu
Aşk ve zikir, o pası söken
en kuvvetli cevherdir;
sayılarak takılmadan,
sayısız kere hem de..." 📿🤲🏻
Zekeriya Efiloglu 🩵💦 #mazeretkütüphanesi📕📖
Zekeriya EFİLOĞLU retweeted
Çünkü rahmet, insanı sarmak için gelir; fakat insan yürümüyorsa sarılacak bir bahane oluşmaz. Zira vuslat ancak yolda olanın nasibidir; bekleyenin değil."🤍🌺
@Z_Efiloglu
🩵 #mazeretkütüphanesi📕📖
Komşum, 38 yıl yaşadığı evi satışa çıkarmıştı.
Ona nereye taşındığını sordum. “Daha küçük bir yere…” dedi. 74 yaşındaydı, emekli olmuştu ve çocukları yıllar önce evden taşınmıştı. Bir hafta sonra onu arabasının yolunda durmuş, eve bakarken gördüm. Taşınmakla
ilgili fikrini değiştirip değiştirmediğini sordum.
Dedi ki: “Buranın en son
ne zaman gürültülü olduğunu hatırlamaya çalışıyorum.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Ön bahçeyi işaret etti. “Çocuklarım tam şurada top oynardı.” Sonra üst kattaki pencereyi gösterdi.
“Kızım o odada gitar çalışırdı. Kötü çalardı,
yaklaşık altı yıl boyunca.”
Güldü. “Beni çıldırtırdı.”
Sonra dönüp garaja baktı.
“Bu evin sessiz olmasını dileyerek yıllarımı harcadım.”
Duraksadı. “Komik, değil mi?” Birkaç gün sonra toplanmasına yardım ettim. Her odanın bir hikâyesi vardı. Bisiklet kazasından kalma, koridor duvarındaki bir göçük; çocukların boyunu ölçen kapı pervazındaki kurşun kalem izleri; bir doğum günü gecesi yaşanan bir felaketten kalma, mutfak tavanındaki bir leke.
Bana kapı pervazını gösterdi.
En küçük oğlunun son
boy işareti 2009'dandı.
Parmaklarını üzerinde gezdirdi.
“Buranın üzerini hep boyamayı düşünmüştüm.” dedi.
Sonra garaja geldik. Kancalara asılı üç eski bisiklet vardı.
Patlak lastikler.
Paslı zincirler.
Birinde hâlâ küçük pembe bir sepet vardı.
Onları atmamı isteyip istemediğini sordum.
Başını salladı. “Henüz değil.”
Bir süre orada öylece durdu.
Sonra dedi ki: “Tuhaf olan ne biliyor musun?
Her hafta sonu bunları
tamir etmekten şikâyet ettiğimi hatırlıyorum.”
Gülümsedi. “Bir patlak lastiği daha tamir etmek için
her şeyimi verirdim.”
Nakliye kamyonu gelmeden önceki sabah çocukları yardıma geldi. Üçü de artık büyümüşlerdi; işleri, aileleri ve yoğun hayatları vardı.
Bir saat içinde ev bambaşka hissettirdi. Biri pizza yüzünden tartışıyordu.
Biri bandı bulamıyordu.
Kızı mutfakta gülüyordu.
En küçük oğlu bağırdı:
“Baba, tornavida nerede?”
Hemen cevap vermedi. Öylece durup gülümsedi. Sonra garaja gitti, tornavidayı bulup uzattı.
O akşam pizza söyleyip salonun zemininde oturdular, çünkü mobilyalar çoktan gitmişti.
Merdiveni iade etmek için uğradım. Çocuklarının arasında oturmuş gülüyordu. Beni görünce, “Şunu dinle.” dedi.
Sordum: “Neyi?”
“Gürültüyü…” dedi.
Ve onun yüz ifadesinin değişmesini izledim.
Yere dağılmış oyuncaklar. Kimsenin kaldırmadığı bulaşıklar. Başka odadan gelen müzik. Odaklanmaya çalışırken sorulan sorular. Hep bir şeye ihtiyacı varmış gibi görünen insanlar. Günlük hayat biraz daha sessiz olsun diye ne kadar çok zaman harcıyoruz. Ve bazen, bıktığımız gürültünün, ömrümüzün geri kalanını yeniden duyabilmeyi dileyerek geçireceğimiz bir hayatın sesi olduğunu fark etmiyoruz.
En son söylediği daha da canımı yaktı. "Yaslanacak bir yürek varsa yaşlanmaktan korkma evlat." dedi. O günden beri bunu düşünüyorum. Yıllar önce vefat eden eşini hürmetle yad ediyordu. Yaşım ilerlemişti ve hala yalnız yaşıyordum. Ertesi gün sevdiğim kıza evlenme teklif etmek için kuyumcuya gittim… Ve ona "Gürültümüz eksik olmasın…" diyecektim.
Değilim ki
Üstüme geliyor hayatın yükü
Kederime derman olmuyor türkü
Çaresiz sonunda bitecek öykü
Ön sözün içinde yıl değilim ki
Anılar elimde beyaz bir gelin
Önünden kurtuldum çağlayan selin
Eğer unutursam n’olur ahvalim
Sonsuza uzayan yol değilim ki
Fikrim ateşlerde pişti de yandım
Ecelim önüme düştü de yandım
Aklımca şirazem şaştı da yandım
Rabbine sevdalı kul değilim ki
İçimde fırtına isyanlar gizli
Sevgiler yeşermez buğday benizli
Sözcükler söyledim türkülü sazlı
Fazlayı diyecek dil değilim ki
Kaybolur içimde aşkın telvesi
Bir kahve molası hayat nefesi
İçtim tek yudumda doğan güneşi
Yalana dolanmış fal değilim ki
Hüzünler yağıyor dört mevsim serde
Tabipler çaresiz bendeki derde
Alazlanır sevdam öptüğüm yerde
Tenine savrulan kül değilim ki
Sırrımı vermişim kurşun kaleme
Artık o duyursun beni âleme
Baykuşlar tünemiş gönül kaleme
Ben isli toprağım kil değilim ki
Zekeriya gitti sevenler bir bir
Bir tek bedenime açıldı kabir
Kuyumda kayboldum eyleme tabir
Yusuf’a uzanan el değilim ki
Kadın kainatın özü, yüreğimizin sözü, gecenin en aydınlık yüzüdür.
Kadın, bazen bir silah, bazen derin bir ah, bazen de felahtır.
Kadın sapasağlam bir kapı, yıkılmayan bir yapı, kadın kalbimizde tapudur.
Kadın, kadim bir arkadaş, bulunmaz bir sırdaş, dertlerimize hâldaştır.
Kadın, tek başına ev, kusursuz bir dev, kadın içimizde bir alevdir.
Kadın, cennetin bir bahçesi, hayatın pür neşesi, her yolun bir köşesidir.
Kadın bitmeyen zaman, en mükemmel an, kadın kocaman bir vatandır.
Kadın yazılmayan şiir, coşkun akan nehir, kadın eşsiz bir sihirdir.
Kadın hayatın anlamı, mutluluğun tamamıdır.
Kendine Bir İyilik Yap kitabımdan...





