ㅤㅤ
ㅤㅤแปลกหูแปลกตาไปเสียหมด — ทุรชนกล่าวว่ากำลังย่างเข้าสู่ เทศกาลของวิญญาณ มิแปลกหากพึงเห็นสิ่งประหลาดตา แต่เหตุไฉนสัตว์น้อยใหญ่จึงเพ่นพ่านเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง
ㅤㅤช่างพิลึกพิลั่น. . . วันอัปมงคลโดยแท้
ㅤㅤ
ㅤㅤ
ㅤㅤเพลิดเพลินมักรบเร้าให้รู้จักเริงเล่น ทว่าหมู่ทุรชนเหล่านั้นไซร้ น่าสังเวชนัก มีสิ่งใดควรยี่หระ. . .
ㅤㅤกระนั้นเมื่อสดับวาจาเพ้อพก ก็ยังพอมีถ้อยคำหนึ่งที่เข้าหูอยู่บ้าง — “ อาหารที่ดี ”
ㅤㅤ# จะเสวนากับผู้ที่มาเมนชั่น
ㅤㅤ
ㅤㅤแม้จะเกลียดชัง แต่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงมิได้ ท่านผู้นั้นเองก็คลุกคลีกับพวกมนุษย์เพื่อสืบเสาะเบาะแส
ㅤㅤ“ ข้าเองก็ยังมิเจอผู้อื่น และไม่จำเป็นต้องพบปะ ”
ㅤㅤ“ ช่างเถอะ อย่างไรเสียพวกมันก็ตกเป็นอาหารภายหลัง ”
ㅤㅤㅤㅤ
ㅤㅤแม้เพลิงบรรลัยกัลป์สะบั้นคอ、 อสุราตนนี้หาครั่นคร้ามไม่ เพราะแท้จริงกายากลวงเปล่าดุจภาชนะบรรจุความชิงชัง
ㅤㅤศีรษะร่วงหล่นสู่พสุธา แต่มิมลายสิ้นไป
ㅤ
ㅤ— ตัวเป็นอสูรมิพอ มโนคิดคด เบียดเบียนหาผิดเป็นถูก เกินเยียวยา หากเป็นมนุษย์ใจกว้างดั่งสินธุ เรื่องเพียงนี้คงแล้วต่อกัน
ㅤจักเสียเวลายืดเยื้อให้มากความก็หามีประโยชน์อันใดไม่ เช่นนั้นคงจักต้องปราบด้วยใบดาบแดงฉานดั่งอสุเรศเสียให้สิ้น
ㅤ
3
134
ㅤㅤอันตัวเขามิเคยละภาระหน้าที่ แลจดจำสิ่งใดสลักสำคัญ
ㅤㅤอนิจจา ฮิกังบานะสีน้ำเงินนั้นดุจม่านหมอกพลางตา แม้ปรารถนาจะพบพานก็จนปัญหา
“ ขออภัยที่ข้าไร้ความสามารถ ท่านมุซัน ”
ㅤㅤ
ㅤㅤนยตาฉายแววขุ่นเคือง มิรู้ตื่นบางก็กล่าวหาผู้อื่นเสียแล้ว มนุษย์เอ๋ย เป็นเฉกเช่นเดียวกัน
ㅤㅤ“ จักกล่าวว่าข้ามิรู้ผิดชอบฤา หากข้ากล่าวว่าหุบปาก นางกระทำตามข้าจักเอาเรื่องไปไย ”
ㅤㅤ“ แต่นางต่ำช้ามิประมาณตน ยังหัวเราะข้าซ้ำ เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าเอ็นดู? ”
ㅤㅤ. . . . .
ㅤㅤทุรชนอีกตน ผู้ใช้ปราณสุริยันเป็นผู้เอนเอียงเช่นนี้ฤา
ㅤㅤ“ นางต่ำช้านั่นหัวเราะเยาะข้า แกสอดมือเพื่ออันใด ”
ㅤㅤเพลาผันผ่านนับศตวรรษ ลำดับที่สองก็คงเกลือกกลั้วกับทุรชนมิเปลี่ยน
ㅤㅤ“ มิเจอกันเสียนาน ยังเสวนาเล่นกับพวกมนุษย์อยู่รึ ท่านโดมะ ”
ㅤㅤ
ㅤㅤ. . . . .
ㅤㅤมนุษย์ผู้ใช้ปราณสุริยันช่างต่ำช้ายิ่ง ทั้งที่เป็นผู้มีพรสวรรค์แต่กลับรุมรังแกนายเหนือหัวข้าฤา ให้อภัยมิได้. . .
ㅤㅤ(OOC)
ㅤㅤแต่แข็งแกร่งนัก ข้าสู้มิได้
ㅤㅤ
ㅤㅤㅤเนื่องจากตัวละคร โซฮาคุเท็น ได้สิ้นบทบาทไปแล้ว การโรลเพลย์ของแอคเคาท์ @_THEHATRED จะอ้างอิงเหตุการณ์ในช่วงเวลาที่ยังมีชีวิตอยู่
1
11

































