ᵉʰ⁻ᵒᵛᵒคนดีของหม่ามี๊

รู้สึกแย่จนอยากให้แทยงมาจัดคอนเดี่ยวหรือมีงานเดี่ยวที่ไทยอีก อยากให้เขาได้อยู่ท่ามกลางคนที่รักเขาแบบ 100% และชั้นก็ไม่ต้องมานั่งซูมนั่งหาด้วยว่าจะมีคนถือป้ายเมนชั้นไหม หรือจะต้องมานั่งกังวลว่าจะมีใครชูอะไรที่ไม่เห็นหัวเมนชั้นอีกหรือเปล่า เพราะกับคอนเดี่ยวงานเดี่ยวมันจะไม่มีอะไรแบบนั้นอยู่แล้วอะ ทั้งที่คอนเพิ่งจบไปยังไม่ถึงวีคกุควรจะมีความสุขแบบสุด ๆ นะ แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ และที่แย่คือเป็นประเทศกุเอง แต่กุไม่ได้เป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นและกุทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกเหี้ยนี่แม่งน่าอึดอัดฉิบหาย

ใครจะด่าว่าป้าพือโอเวอร์รีแอคหรือใด ๆ บลา ๆ เชิญเลยตามสบาย แต่กับเมนกุที่ชอบมาส่องฟีดแบคน่ะ บางทวีตคนรียังไม่ถึงร้อย แฮชแท็กไม่ติด ไม่มีคีย์เวิร์ดอะไร บางครั้งก็เป็นแอคเล็ก ๆ แถมไม่ใช่คนเกาหลีน้องก็ยังเห็น ฉะนั้นไม่ต้องแค่มานั่งแอสซูมว่าเห็นหรอก แต่ให้คิดไปเลยว่ายังไงก็เห็นแน่ ๆ และปมใหญ่ที่สุดของคนตามแทยงคืออะไรล่ะ คือการที่น้องมันเคยพูดออกมาจากปากว่าการรักผมมันยาก คนที่เคยหลบอยู่ตามมุม ไม่มั่นใจในตัวเอง คนที่ชอบที่ได้เห็นคนอื่นมีความสุขได้เพราะตัวเองแล้วตัวเองถึงจะมีความสุขได้ วันที่แทยงพิมพ์มาในบบว่าฉลามในใจหายไปแล้วทำกุร้องไห้จนจมูกตัน คนที่ทุ่มเทถวายหัวให้กับวงจนร่างกายพังเคยต้องพักงานเป็นเดือน ๆ นี่อะเหรอสิ่งที่เขาได้รับในประเทศที่เขาพูดเสมอว่าชอบ จะยังไงชั้นก็ให้อภัยไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องทะเลาะกันในเน็ตไร้สาระ ที่ผ่านมาว่าแอนตี้ในทวิตแรงแล้วอันนี้แรงยิ่งกว่าอะ ความรู้สึกที่เสียไปแล้วใครชดใช้ตรงนี้ให้ได้บ้าง เพิ่งไปดูคอนเสิร์ตจบมาทั้งทีทำไมกุถึงต้องมารู้สึกแบบนี้ แย่มาก ๆ ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกพวกนี้ยังไง พิมพ์ยังไงก็ไม่พอ