هَبیط retweeted
به حرمت نان و نمکی که باهم خوردیم نان را تو ببر،که راهت بلند است و طاقتت کوتاه،نمک را بگذار برای من میخواهم این زخم همیشه تازه بماند.
《شمس لنگرودی》
۹۰٪ معاشرتهام به « ببخشید جواب ندادم» و « ببخشید دیر جواب دادم» و « ببخشید نو دیسترب بودم زنگ نخورد» میگذره.
یه جایی توی کتاب سیر عشق آقای آلن دوباتن میگن که : « شناختِ درست ما از یک انسان دقیقا از لحظهای آغاز میشود که او به شکل اساسی ناامیدمان کرده باشد.»










