โฮจิฉะคั่วไหม้

asrk aakub

บางครั้งร่างเล็กก็แกล้งเงยมองไปทางอื่น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เพราะไม่อยากสบตา แต่เพราะรู้ดี ว่าทุกครั้งที่ตัวเองหันหนี สายตาของอีกฝ่ายจะตามมาหยุดอยู่บนใบหน้าของตัวเองนานกว่าปกติ “มองอะไร” ร่างสูงถามเสียงเรียบ เมื่อคนตรงหน้าหันกลับมาพอดี “เปล่า” คนตัวเล็กตอบสั้นๆพร้อมทำเป็นมองท้องฟ้าอีกครั้ง ทั้งที่มุมปากกำลังแอบยิ้ม เขาไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่แกล้งมองไปทางอื่น หัวใจกลับกำลังนับวินาทีว่าอีกฝ่ายจะมองตัวเองนานแค่ไหน จนสุดท้าย ร่างสูงยกมือขึ้นจับคางคนตัวเล็กเบาๆแล้วหันกลับมาให้สบตากัน “เมื่อกี้มองฟ้า” “แต่ตอนนี้ขอมองคนที่น่ารักกว่าฟ้าหน่อย” ร่างเล็กเม้มปากแน่น แก้มแดงหลบสายตาหนีไม่ทัน แผนที่ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายแอบมอง กลับกลายเป็นว่าตัวเองเป็นฝ่ายเขินจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะแทนซะงั้น

“โลกแม่งอย่างห่วย” ร่างเล็กบ่นพลางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหน้าคณะ สีหน้าเหนื่อยล้าจนคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอดมองไม่ได้ “งาน?” “ทุกอย่าง” คำตอบสั้นๆทำให้ร่างสูงหัวเราะ ก่อนยื่นชานมแก้วโปรดให้ “กิน” ร่างเล็กรับมาเงียบๆแล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้า แปลกดี ทั้งวันที่เจอแต่เรื่องแย่ๆ แต่พอเห็นหน้าเขา ความอึดอัดที่แบกมาทั้งวันกลับเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ “รู้อะไรไหม” “หืม?” ร่างเล็กยิ้มมุมปาก ก่อนพูดเสียงค่อย “โลกแม่งอย่างห่วย” ร่างเล็กงักไป มองใบหน้าคนตรงหน้าเหมือนกำลังเก็บภาพนั้นไว้ “แต่พอเจอหน้าเธอ เออ ช่างเถอะ” “วันนี้ยังอยากอยู่ต่อว่ะ” ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือมาดีดหน้าผากอีกคน “งั้นพรุ่งนี้ก็มาเจอหน้าเราอีก” “จะได้มีเหตุผลให้อยากอยู่ต่อ ทุกวัน” ร่างเล็กหลุดหัวเราะทั้งที่แก้มยังคงขึ้นสี บางที เหตุผลที่ทำให้โลกใบนี้ยังน่าอยู่ อาจไม่ใช่เพราะโลกใจดีกับเรา แต่อาจเป็นเพราะมีใครสักคน ยืนอยู่ในโลกใบนี้ก็ได้

“หนูจะตั้งใจวิ่ง” “น่ารักค่ะ”

หลังงานสีดำผ่านไปได้ไม่กี่สัปดาห์ กล่องของขวัญใบหนึ่งก็มาส่งถึงหน้าบ้าน หน้ากล่องเขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้ขึ้นใจ “สุขสันต์วันเกิดนะ” ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ก่อนจะค่อยๆทรุดลงกับพื้น ทั้งที่เจ้าของลายมือนั้นจากไปแล้ว ปีแรกเป็นนาฬิกาข้อมือ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก “จะได้ไม่ไปสายอีกนะ” ปีที่สองเป็นผ้าพันคอ “ดูแลตัวเองด้วย เราไม่ได้อยู่คอยบ่นแล้ว” ปีที่สาม เป็นหนังสือเล่มโปรด “คิดถึงเมื่อไหร่ก็เปิดอ่านแทนความคิดถึงเรานะ” ของขวัญเดินทางมาหาเขาตรงเวลาทุกปี เหมือนเจ้าของมันยังรักษาสัญญาเสมอ จนถึงปีที่สิบ ไม่มีของขวัญ มีเพียงซองจดหมายสีครีมวางอยู่หน้าบ้าน เขารีบเปิดมันทั้งมือที่สั่นเทา ข้างในมีเพียงข้อความสั้น ๆ “สุขสันต์วันเกิดนะ” “ปีนี้ไม่มีของขวัญแล้ว…” “เพราะเรากลัวว่า ถ้ายังส่งต่อไป นายจะเอาแต่เฝ้ารอเรา” “ถึงเวลาที่นายต้องมีความสุข โดยไม่ต้องมีเราอยู่ในชีวิตทุกปีแล้ว” “ไม่ต้องรู้สึกผิดเวลายิ้ม ไม่ต้องร้องไห้เวลาหัวเราะ และไม่ต้องกลัวว่าจะลืมเรา” “เพราะคนที่จากไป ไม่ได้กลัวการถูกลืม” “แต่กลัวคนที่ยังอยู่ ใช้เวลาทั้งชีวิตจมอยู่กับความคิดถึง” “ถ้าวันหนึ่งนายมีใครสักคน จับมือเขาไว้แทนเราด้วยนะ” “แค่นายยังมีความสุข ของขวัญทุกชิ้นที่เราเตรียมไว้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว” ท้ายจดหมายมีเพียงชื่อสั้นๆ “จาก คนที่รักนายที่สุด” ร่างสูงยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายปี เขามองกล่องของขวัญทั้งสิบใบที่เรียงอยู่บนชั้น ก่อนจะกระซิบเบาๆ “ขอบคุณนะ” “ต่อจากนี้ จะมีความสุขให้สมกับที่เธอตั้งใจเก็บของขวัญไว้รอ” ลมอ่อนๆพัดผ่านหน้าต่าง ราวกับมีใครบางคนลูบหัวเขาแผ่วเบา ดั่งกำลังบอกกันว่า “สุขสันต์วันเกิดนะ”

ปากจะถึงหูละ

“มึงช่วยกูจีบคนที่ชอบหน่อยดิ” ประโยคแรกของเช้าวันจันทร์ ทำให้ร่างสูงที่กำลังดูดกาแฟในแก้วแทบสำลัก “อะไรนะ?” “ก็กูกลัวเขาไม่ชอบ กูพูดไม่เก่ง มึงช่วยเป็นที่ปรึกษาให้หน่อย” “…” ร่างสูงถอนหายใจ “ก็ได้” — “วันนี้กูแต่งตัวเป็นไง” “ก็โอเค” “ถ้าจะซื้อขนมไปให้เขา เอารสอะไรดี” “อะไรก็ได้” “ถ้าเขายิ้มให้ กูควรยิ้มกลับใช่ไหม” “อือ” ร่างสูงตอบทุกคำถาม ทั้งที่ทุกคำตอบกำลังทำให้ตัวเองอกหัก — หลายวันผ่านไป ร่างเล็กยังคงรายงานความคืบหน้าตลอด “วันนี้เขาบอกว่ากูน่ารักด้วย” ร่างสูงเงียบ “ดีแล้ว” “มึงไม่อยากรู้เหรอว่าเขาพูดตอนไหน” “ไม่” “ใจร้าย” ร่างเล็กเบะปาก ก่อนยื่นแก้วชานมมาให้ “ง้อ” ร่างสูงรับมา เจาะดื่มไม่ให้เสียน้ำใจ มึงนี่ใจร้ายจริงๆให้กูช่วยจีบใครก็ไม่รู้ — เย็นวันหนึ่ง ร่างเล็กนั่งถอนหายใจ “กูว่าจะบอกชอบเขาพรุ่งนี้” “…” “มึงคิดว่าไง” มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือชะงัก “ดี” “แต่กูตื่นเต้น” “ก็พูดไป” “ถ้าเขาไม่ชอบล่ะ” ร่างสูงยิ้มบางๆ “งั้นก็กลับมา” “แล้วมึงจะปลอบกูไหม” “ปลอบ” “สัญญา?” “อือ” — วันถัดมา ร่างสูงนั่งรออยู่ใต้ตึกคณะ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ร่างเล็กก็เดินมาหา แต่แทนที่จะดูเศร้า กลับยกยิ้มกว้าง “เป็นไง” “สำเร็จ” หัวใจร่างสูงหล่นวูบ “ดีใจด้วย” “มึงไม่ถามเหรอว่าเขาตอบว่าไง” “ไม่เป็นไร” “แต่กูอยากเล่า” ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้กันอีกก้าว “เขาบอกว่า” “อือ” “เขาก็ชอบกูเหมือนกัน” ร่างสูงฝืนยิ้ม “ดีแล้ว” “แต่แปลกเนอะ” “อะไร” “ทั้งที่กูยังไม่ได้สารภาพเลย” ร่างสูงขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆก่อนเอานิ้วจิ้มหน้าอกอีกฝ่าย “ก็คนที่กูชอบ” “…” “ยืนอยู่ตรงหน้ากูนี่ไง” ร่างสูงนิ่งไปทั้งตัว “เดี๋ยวนะ” “ที่ให้มึงช่วยจีบ ก็เพราะอยากรู้ว่าถ้ามึงเป็นคนโดนจีบ มึงจะชอบแบบไหน” “แล้วที่บอกว่าเขาชมน่ารัก” “มึงเป็นคนพูดเอง” “ขนม?” “ก็ซื้อให้มึง” “ง้อ?” “ก็ง้อมึง” ร่างสูงหลุดหัวเราะออกมา ทั้งโล่ง ทั้งเขิน “แล้วทำไมไม่บอกตรงๆ” ร่างเล็กยักไหล่ “ก็อยากรู้ไง ว่ามึงจะยอมช่วยคนที่ชอบจีบคนอื่นมั้ย” “ผลเป็นไง” “เป็นคนโง่คนนึง” “หือ?” “ยอมแนะนำทุกอย่าง ทั้งที่ตัวเองเป็นพระเอก” ร่างสูงส่ายหน้า ก่อนยื่นมือไปดีดหน้าผากอีกคน “เด็กดื้อ” ร่างเล็กหัวเราะ ก่อนสอดมือเข้าไปจับมืออีกฝ่ายแน่น “งั้น คนที่กูจีบ” “อือ” “ขอเป็นแฟนได้ยัง” ร่างสูงยิ้มจนปิดไม่มิด “จีบมาตั้งนาน” เขากระชับมือที่กุมกันไว้ ก่อนตอบเสียงเบา “อนุมัติตั้งแต่วันแรกที่มาขอให้ช่วยแล้ว”

“พี่ไม่สนใจเค้าเลย☹️” “แล้วใครมันวิ่งไปซื้อขนมให้หนูเมื่อกี้คะ”

What's your type? คนนี้ครับ

“เดี๋ยว! เค้าหยิบผิด” ร่างเล็กเพิ่งรู้ตัวตอนดูดกาแฟเข้าไปคำแรก ก่อนมองแก้วในมือที่ไม่ใช่ของตัวเอง “อันนี้ของปาร์ค” ร่างสูงก้มมองแก้วในมือตัวเอง ก่อนหัวเราะเบาๆ “จริงด้วย” ร่างเล็กรีบยื่นแก้วคืน “สลับกันเถอะ” แต่ร่างสูงกลับยกแก้วที่ร่างเล็กดื่มไปแล้วขึ้นจิบหน้าตาเฉย “ไม่เปลี่ยนเหรอ” “อือ” “คือ เค้าเพิ่งกินไปนะ” “รู้” ร่างเล็กหน้าเริ่มร้อน “ปาร์คไม่รังเกียจเหรอ” ร่างสูงยิ้มมุมปาก ก่อนก้มมองแก้วในมือ “แก้วนี้หวานกว่าของเรา” “ก็มันเป็นเมนูหวาน” “เปล่า” ร่างสูงเงยหน้ามองคนตรงข้าม “เพราะเป็นแก้วที่เธอกิน” “…” “…” ร่างเล็กนิ่งไป ก่อนรีบคว้าแก้วอีกใบขึ้นมาดื่มแก้เขิน “ร้อนเหรอ” “ไม่ได้ร้อน” “แล้วทำไมหน้าแดง” ร่างเล็กเม้มปากไม่ยอมตอบ ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนยื่นแก้วคืนให้ “งั้นเอาแก้วนี้ไป” “ทำไม” “เดี๋ยวเธอไม่มีอะไรดื่ม” “แล้วนายล่ะ” ร่างสูงยักไหล่ “ดื่มแก้วนี้ก็ได้” “แต่มัน” “อือ” เขายกแก้วขึ้นจิบอีกรอบ ก่อนส่งยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนตัวเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ “ได้จูบอ้อมๆตั้งสองครั้ง คุ้มจะตาย” “!!!” ร่างเล็กถึงกับสำลักกาแฟ “ปะ..ปาร์ค!” “หืม” “พูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ยเนี่ย!” ร่างสูงหัวเราะเสียงดัง ก่อนยื่นทิชชูไปเช็ดมุมปากให้คนตัวเล็กอย่างเป็นธรรมชาติ “รู้สิ” นิ้วโป้งปาดคราบกาแฟออกเบาๆ เว้นระยะใบหน้าเพียงนิดก่อนกระซิบ “ถ้าเขินขนาดนี้ ครั้งหน้าจะไม่อ้อมแล้ว” “…” “จูบจริงเลยก็ได้” ร่างเล็กรีบก้มหน้าจนแทบจะมุดโต๊ะ ส่วนร่างสูงก็หัวเราะอย่างคนที่รู้ดีว่าวันนี้คงได้เห็นหน้าแดงๆของคนตรงข้ามไปอีกนาน

ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งบนพื้นพลางขยับมือเรียกเจ้าชิบะตัวอ้วน “มานี่เร็ว มาให้พี่เฌอกอดหน่อย” เจ้าชิบะเงยหน้ามอง ก่อนสะบัดหางวิ่ง วิ่งผ่านร่างเล็กไปน่ะนะ “…” แล้วกระโดดใส่ร่างสูงที่พึ่งเดินมาถึง โฮ่ง! ร่างสูงรับเจ้าตัวกลมไว้ ก่อนหัวเราะ “ไง เจ้าก้อน” ร่างเล็กพองแก้ม ไม่พอใจ ทำไมต้องแย่งความสนใจจากน้องหมาไปทุกทีเลย “ทำไมอะ เฌอเรียกตั้งนานน้องไม่ยอมมา” ร่างสูงลูบหัวหมาตัวกลม ทำหน้าเคลิ้มสบายเชียวนะ “สงสัยมันชอบท่านมั้ง” “ไม่ยุติธรรม” ร่างเล็กนั่งกอดเข่าหน้างอ “เราอุตส่าห์ซื้อขนมมาให้” เจ้าชิบะหันมามองร่างเล็กแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปซบอกคนอุ้ม “เห็นมั้ย?!” ร่างเล็กบ่น “แม้แต่หมายังเลือกนุดที่หน้าตา” ร่างสูงหลุดหัวเราะ “ไม่น่าจะใช่นะ” “แล้วเพราะอะไร?” ร่างสูงอุ้มเจ้าชิบะเดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนยื่นมันให้ร่างเล็กอุ้ม เจ้าตัวกลมยอมซุกอกร่างเล็กง่ายๆ “อ้าว?” ร่างเล็กกะพริบตาปริบ “เมื่อกี้ยังไม่มาเลย” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก “มันไม่ได้เลือกเรา” “หื้อ?” “มันเลือกคนที่เราชอบ” ร่างเล็กชะงัก “…” “ก็หมามันฉลาด” ร่างสูงเอื้อมมือไปเกาหัวเจ้าชิบะแสนรู้ “รู้ว่าถ้ามาซบคนนี้” เขาหันมาสบตาร่างเล็กพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “เดี๋ยวเราก็ต้องเดินมาหาเอง” ร่างเล็กหน้าแดงทันที คนตรงหน้าไม่อายคนเลยรึไงก็ไม่รู้ กล้าหยอดกันทั้งๆที่ในคาเฟ่ก็มีคนประปราย “ท่านนี่นะ” “ว่าไง” “ร้าย” “แต่เดินมาหาเณอจริงนะ” ร่างเล็กก้มมองเจ้าชิบะที่กำลังกระดิกหาง ก่อนยกยิ้ม “งั้น” “หืม?” “วันนี้ยอมให้น้องหมาเป็นพ่อสื่อก็ได้” ร่างสูงหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปลูบหัวทั้งหมาและคนพร้อมกัน “ขอบคุณนะ เจ้าก้อน” เจ้าชิบะเห่า โฮ่ง! หนึ่งทีเหมือนกำลังสื่อว่า ภารกิจจับคนสองคนมาเป็นแฟนกันสำเร็จ!

ไหน