1961’de DP’nin devamı olan AP’nin bir koalisyon ortağı olarak bile hükümette yer almasına onay vermeyen ordu, 1996’da Refah’ın yükselişine karşı ANAP-DYP koalisyonu istiyordu. Türk siyasetinde merkezin 35 yılda nereden nereye geldiğini gösteren çarpıcı bir örnektir bu.
1961 Seçimleri sonrası Ordu’nun yaşadığı tedirginliği şöyle okumak gerek:
Diyorlar ki “biz bu adamları devirdik, Anayasa suçlusu diye yargıladık, üçünü astık, diğerlerini hapsettik. Devrim yaptık diye konuşuyoruz. Bir sene sonra akrabalarının kurduğu parti seçimlerde yüksek oy aldı, iktidar olma aşamasına geldi. Eee biz şimdi
iktidarı bunlara bırakırsak bu sefer bizi o darağaçlarına çıkartırlar”
27 Mayısçılar açısından bakarsanız bunun haklı bir kaygı olduğunu anlarsınız.
İhtilalci adam ihtilalde devirdiğine iktidarı teslim etmek ister mi?
Dolayısıyla askerin 1961 Seçimleri sonrası seçimleri tanımayıp yeniden idareyi ele alması en çok beklenen gelişmeydi.
Burada tek başına bir isim (evet tek bir isim) askerleri durdurdu.
O isim de İsmet İnönü.
Eğer İnönü ağırlığını koyup AP ile koalisyon kurmasaydı askerler sittin sene sivillere iktidarı bırakmazdı.
Bu yüzden en çok o gelenekten gelen siyasi akımların İnönü’ye şükürdar olmaları gerekiyor.
biçimlendirmekle kalmıyor, aynı zamanda muhalefetin sınırlarını da yerliliğin diğer bir kolu olan Türkçülük olarak yeniden üretiyor.
Böyle bir politik spektrumda tarihsel CHP’nin varisi olarak Yeni Parti, yarışa 60’lardaki avantajlı konumu bir yana, 90’lardakinden bile çok

