Obserwuję od kilku dni awanturę w sprawie smsów od Adriana Siemieńca do sędziego Wójcika i chciałem dorzucić swoje nieco długie trzy grosze. Na początek w tej sprawie warto bardzo precyzyjnie oddzielić fakty od ocen i nie przypisywać nikomu odpowiedzialności, której nie stwierdziły właściwe organy. Zacznijmy od faktów. 17 maja 2026 roku, w dniu meczu GKS Katowice - Jagiellonia Białystok, Adrian Siemieniec napisał na WhatsAppie do sędziego Arkadiusza Kamila Wójcika, który przebywał wówczas w Japonii. Rozmowa dotyczyła Pawła Raczkowskiego, wyznaczonego do prowadzenia tego spotkania oraz piłkarzy Jagiellonii zagrożonych zawieszeniem za żółte kartki. Siemieniec pisał, że chciałby, aby Raczkowski w tym temacie „z Nami współpracował”. Zaznaczał, że jeśli kartka będzie ewidentna, nie ma do tego zastrzeżeń, ale pytał o możliwość wcześniejszego uprzedzenia, kiedy któryś z jego zawodników będzie blisko napomnienia, tak aby mógł zareagować. Pisał również o „pewnej rozwadze” w sytuacjach „pół na pół”. Wójcik odpowiedział, sugerując Siemieńcowi, aby przedstawił Raczkowskiemu, którzy zawodnicy są zagrożeni, i powiedział mu, że zależy mu na wcześniejszej informacji, gdy sytuacja zacznie zmierzać w kierunku kartki. Następnie Wójcik przesłał zrzuty tej rozmowy Raczkowskiemu. To jest miejsce w którym dla mnie kończy się przestrzeń do sprowadzania całej historii wyłącznie do „niefortunnej wiadomości”. Jednocześnie trzeba bardzo wyraźnie zaznaczyć coś równie ważnego. Komisja Ligi oficjalnie poinformowała, że sprawa nie ma charakteru korupcyjnego ani nie dotyczy zarzutu manipulowania wynikiem meczu. W ujawnionej korespondencji nie ma również propozycji pieniędzy, korzyści czy jakiegokolwiek świadczenia w zamian za określone zachowanie arbitra. Nie ma więc żadnego powodu, aby na podstawie tego, co dziś wiemy, używać wobec Siemieńca określeń takich jak „korupcja” czy „ustawianie meczu”. Ale to nie oznacza, że nic się nie stało. Sednem tej historii jest standard relacji pomiędzy przedstawicielami klubów a sędziami. Tutaj trener jednej z drużyn jeszcze przed rozpoczęciem spotkania próbował doprowadzić do sytuacji, w której sędzia prowadzący mecz miałby wcześniej sygnalizować mu, że jeden z jego zawodników znajduje się blisko otrzymania żółtej kartki. Taka informacja pozwoliłaby trenerowi zareagować, na przykład poprzez dokonanie zmiany. Ośmiu piłkarzy Jagiellonii było wtedy zagrożonych pauzą w ostatniej kolejce sezonu. To jest fakt, przez który cała sytuacja wymaga dokładnego wyjaśnienia. Konwencja Sędziowska PZPN stanowi, że sędziowie szczebla centralnego mają bezwzględny zakaz „nieuprawnionego kontaktu telefonicznego lub osobistego” z przedstawicielami klubów. Jednocześnie ten sam dokument rozróżnia kontakty nieuprawnione od kontaktów usprawiedliwionych i uprawnionych. Nie przesądzam więc, czy w tym konkretnym przypadku przepis został naruszony. Właśnie to powinny ustalić właściwe organy. Warto również podkreślić, że przepis ten jest skierowany przede wszystkim do sędziów. Sytuację Siemieńca należy zatem oceniać oddzielnie. Według informacji Wirtualnej Polski, PZPN wskazał w sprawie dotyczącej trenera również art. 110 Regulaminu Dyscyplinarnego, odnoszący się między innymi do obowiązków wynikających z prawa związkowego i norm moralno-etycznych obowiązujących w piłce nożnej. To jednak nie oznacza, że naruszenie zostało już stwierdzone. Siemieniec sam podkreślał, że dotychczasowe czynności miały charakter wyjaśniający. Problem tej historii jest zresztą szerszy. Trener Siemieniec zainicjował kontakt. Sędzia Wójcik odpowiedział i udzielił mu konkretnej sugestii. Następnie przekazał rozmowę sędziemu Raczkowskiemu. Według ustaleń Wirtualnej Polski rzecznik dyscyplinarny PZPN otrzymał materiały dopiero 9 lipca, czyli 53 dni po meczu. To również wymaga wyjaśnienia. W profesjonalnych rozgrywkach nie wystarczy, żeby sędzia faktycznie był bezstronny. System powinien ograniczać również sytuacje, które mogą tworzyć wrażenie, że jeden klub posiada dostęp do arbitra lub sposób komunikowania się z nim niedostępny dla innych. Dla uczciwości trzeba odnotować również stanowisko Wójcika. Sędzia twierdzi, że rozmowy trenerów, kierowników czy zawodników z arbitrami dotyczące zagrożenia kartkami zdarzały się wcześniej i postrzegał je jako normalny element funkcjonowania środowiska. Jeżeli rzeczywiście była to szersza praktyka, to problem staje się jeszcze większy. Wtedy pytanie dotyczy już standardów obowiązujących w całym środowisku. Nie przekonuje mnie również argument, że „przecież chodziło tylko o kartki”. Kartki są integralną częścią meczu. Wpływają na zachowanie zawodników, decyzje trenerów i - poprzez zawieszenia - również na kolejne spotkania. Jednocześnie trzeba zachować proporcje. Adrian Siemieniec przyznał później, że wysłanie wiadomości było niepotrzebne i było błędem. Powiedział, że nie miał złych intencji, nazwał całą sytuację lekcją i zapewnił, że podobny kontakt z jego strony się nie powtórzy. Zwraca jednak uwagę jeszcze jeden element jego reakcji. Przyznanie się do błędu nie jest tym samym co przeprosiny. Arkadiusz Kamil Wójcik publicznie przeprosił Siemieńca i wziął na siebie odpowiedzialność za swoją rolę w tej historii. Siemieniec natomiast, zapytany już wprost po meczu z Wisłą Kraków, czy zamierza za tę sytuację przeprosić albo wyrazić żal, odpowiedział, że wszystko, co chciał powiedzieć na temat swojej refleksji, już powiedział i nie zamierza niczego dodawać. Na ten moment publicznego „przepraszam” z jego strony więc nie usłyszeliśmy. Szkoda. Oczywiście nikt nie oczekuje, że trener Siemieniec ma przepraszać za korupcję czy ustawianie meczu. Takich zarzutów Komisja Ligi mu nie stawia. Trener Jagielloni stworzył jednak sytuację, która siłą rzeczy wzbudziła obawy o standard relacji pomiędzy trenerami i sędziami. Siłą rzeczy przywołuje też wspomnienia z najmroczniejszych czasów naszego futbolu. Uważam, że ta historia nie powinna zakończyć się jedynie na przeprosinach Wójcika i deklaracji Siemieńca, że wyciągnął wnioski. Potrzebujemy jasnej odpowiedzi Komisji Ligi oraz właściwych organów PZPN. ➡️Czy taki kontakt mieścił się w granicach dopuszczalnych relacji trener - sędzia? ➡️Jeśli nie to jakie przepisy zostały naruszone? ➡️Jak powinni zachować się sędziowie, kiedy przedstawiciel klubu inicjuje podobną rozmowę? ➡️Dlaczego - według ustaleń Wirtualnej Polski - materiały trafiły do rzecznika dyscyplinarnego dopiero 53 dni po spotkaniu? ➡️Na koniec najważniejsze. Jakie zasady mają obowiązywać na przyszłość? Moim zdaniem granica powinna być bardzo czytelna. Trener nie powinien przed meczem zabiegać o szczególny sposób traktowania lub komunikowania decyzji dotyczących swoich zawodników. Sędzia nie powinien pozostawiać wątpliwości, czy jedna z drużyn posiada w tej kwestii jakąkolwiek przewagę informacyjną. Niezależnie od nazwiska trenera, klubu, miejsca w tabeli i tego, czy ktokolwiek miał złe intencje. Granice muszą być jasne.