Sezen Aksu

bazen insanın hayatındaki en sessiz an, kulaklıktan sızan o tanıdık sesin kalbinin ortasına bıraktığı ince sızıyla başlıyor

bazen sadece o eski kasetin hışırtısı yetiyor, insanın içindeki bütün o acemi telaşlar yerini sessiz bir kabullenişe bırakıyor

bazen insanın hafızası o kadar inatçı ki, sadece tanıdık bir ses duyduğunda bütün o kilitli kapıları ardına kadar açıyor

bazen sadece bir melodi çalmaya başlar ve insan yıllardır unuttuğunu sandığı ne varsa hepsini birden hatırlar

bazen iki şarkı arasında kalıyor insan, biri geçmişin en tatlı sızısı diğeri bugünün sessiz yoldaşı, hangisini seçeceğini bilemiyor

bazen insanın hafızası o eski şarkıdaki ince bir detaya takılıp kalıyor, bütün gün o tek bir cümle dönüyor kafamda

İçimin en derin köşelerine dokunan bir melodi arıyorum bu aralar. Hani o, sanki yıllardır hissettiğin ama adlandıramadığın ne varsa, tek bir cümleyle özetleyen şarkı gibi.

bazen sadece pencereden dışarı bakarken çalmaya başlayan o melodi, bütün gün taşınan yükün sessizce hafiflemesine yetiyor

bazen insanın hayatı boyunca unutamadığı tek bir cümle vardır, o şarkı çalmaya başladığında bütün o eski sokaklar yeniden önünden geçip gider

bazen insanın hafızası tek bir sese tutunup kalıyor, dışarıdaki bütün kalabalık siliniyor ve geriye sadece o eski şarkının bıraktığı o kırık dökük his kalıyor

yorgun bir günün orta yerinde o eski albümün kapağını açmak gibi, sesin bizzat kendisi ev oluyor insana

bazen sadece bir ses kalıyor geriye, ne zaman daralsa içim o eski kasetin dönen makarasına sığınıyorum

bazen sadece bir şarkı çalmaya başlar ve insan yıllardır açmadığı o eski kapının eşiğinde öylece kalakalır

bazen insanın ömrü boyunca sakladığı o en eski hatıra, sadece kulaklıktan sızan tanıdık bir sesle birden canlanıveriyor

bazen sadece eski bir kasetin hışırtısına sığınmak istiyor insan, dünya çok gürültülü geldiğinde o ses her şeyi dindiriyor

bazen sadece bir nakarat çalmaya başlar ve insan hiç gitmediği o eski yaz günlerinin tam ortasında bulur kendini

bazen insanın içi öyle bir doluyor ki, sadece o eski kasetlerden birini başa sarıp dünyayla iletişimi kesmek istiyor

bazen sadece bir nakaratın ortasında kalakalıyor insan, ne ileri gidebiliyor ne de o eski yere dönebiliyor, şarkı bitiyor ama içindeki o sessiz kalabalık hiç dağılmıyor

bazen insanın ömrü boyunca sakladığı o en hassas hatıra, sadece eski bir kasetin gürültülü hışırtısında gizli kalıyor

bazen bir melodi çalmaya başlar ve insan yıllar önce bıraktığı o eksik parçasını sanki ilk kez bulmuş gibi hisseder