แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj) header
แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj) profile picture

Piano, ปน. | Vet | EST. 1995

Thailand
Joined June 2011
Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)Photo by แป้งเน่า 🍞 (@ail_apj)
#สวัสดีสายผลิต ชื่อเปียโนค่ะ นามปากกา Aily ชอบสีแดงมากกก วาดออริเป็นงานอดิเรก รับงานคอมมิชชั่นแล้วแต่โอกาส (แต่ช่วงนี้ไม่ได้รับน้า) ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ 😳
14
113
1
156
อันนี้เป็นคำแนะนำจากป้าเจนY ที่เป็นวุ้นตาเสื่อมนะคะ😭 สายวาดนั่งทำงานไม่ควรยิงยาวทีเดียวหลายๆ ชั่วโมงนะ อย่า ไม่ควร พักบ้าง แบ่งๆเวลาเป็นช่วงๆ ทางนี้ใช้สูตร 20-20-20 ลุกทุกๆ 20 นาที มองไกล 20 ฟุต 20 วินาที และควรออกกำลังกาย อย่างน้อยก็เดินซัก 3000 ก้าวต่อวัน วันเว้นวัน ก็ยังดี
4
1,546
15
1,857
54,243
แป้งเน่า 🍞 retweeted
รอบพอร์ตไม่ควรถูกยกเลิก แต่ต้องสลับรอบไปไว้หลังรอบสอบ รอบ1 Admission (สอบ) รอบ2 Quota (โควต้า) รอบ3 Portfolio (พอร์ต) เหตุผล 1.คะแนนสอบจากรอบแรกจะสามารถใช้ยื่นประกอบการคัดเลือกในเกณฑ์ของรอบโควต้ากับรอบพอร์ต ซึ่งคือรอบที่ 2-3 ต่อได้ เหมือนที่อเมริกา คนจะยื่น Essays ได้ คะแนนสอบ SAT/ACT ต้องผ่านเกณฑ์ด้วย (เป็นอีกทางเลือก ไม่ได้บังคับเป็นเกณฑ์คะแนนหลัก) 2.ลดภาระค่าใช้จ่าย จากที่ต้องใช้แค่ SAT IELTS ในรอบพอร์ต ต่อไปก็ใช้คะแนน A-Level จากรอบแรกได้ด้วย และคือข้อสอบที่ทุกคนเข้าถึงได้ ไม่ได้จำกัดแค่บางชนชั้นที่สามารถผิดพลาดกับการสอบราคา 3-4พันบาท หรือ 7-8พันบาทต่อครั้งได้บ่อยกว่าชนชั้นอื่น 3.ค่านิยมบางอย่างต้องเปลี่ยนใหม่ ต้องเปลี่ยนจาก เน้นกิจกรรมก่อนแล้วค่อยเรียน เปลี่ยนเป็น “เน้นเรียนก่อนแล้วค่อยกิจกรรม” รอบพอร์ตคือรอบที่ไม่สามารถวัดศักยภาพของคนในด้านตรรกะได้ดีเหมือนคะแนนสอบ สุดท้ายมันจะหล่อหลอมให้สังคมนั้นยึดถือเอาแค่ผลงานมากกว่ากระบวนการ วัฒนธรรมรอบพอร์ตส่งผลโดยตรงกับแรงผลักดันในการเรียน เด็กรอบพอร์ตหลายคนไม่รู้ตัวว่าความสามารถของตัวเองไม่ได้เก่งจริงๆ เพราะมันไม่สามารถวัดออกมาให้เห็นชัดๆได้เหมือนคะแนนสอบ แต่มีแค่อีโก้ ผลคือ “พัง” เพราะไม่อ่านหนังสือเตรียมสอบเลย หลายคนคาดหวังว่าตัวเองต้องเข้ารอบพอร์ตเท่านั้น จะไม่สอบเด็ดขาด ผลคือหลายคนจะได้เข้าเรียนในที่ที่ไม่ได้อยากเรียนจริงๆ ยื่นไปแค่เพราะเสียดายผลงานที่เก็บมา ผลที่ตามมาอีก คือเด็กซิ่วเพิ่มทุกปี 4.บริบทสังคมต้องเทียบกับ จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เวียดนาม ประเทศเหล่านี้สาเหตุที่การศึกษาเขาพัฒนาเพราะเด็กมีแรงจูงใจในการแข่งกันเรียน รากมาจากการสอบจอหงวน คือยึดถือระบบความสามารถนิยม (Meritocracy) นี่คือส่วนหนึ่ง อเมริกา ในอดีตก็เน้นระบบสอบเหมือนที่หลายประเทศเอเชียทำ แต่สิ่งที่อเมริกาได้เจอ มันแตกต่างกับที่หลายประเทศเอเชียได้เจอ คือการไหลเข้าของผู้คน อเมริกาเจอคนยิวที่ทำคะแนนสอบได้สูงกว่าคนในชาติตัวเองเยอะมาก ผลคือผู้บริหารมหาวิทยาลัยในยุคนั้นต้องจำกัดจำนวนนักศึกษาชาวยิว ก็เลยยกเลิกระบบสอบเพียวๆไป แล้วก็เริ่มมีการให้เอาจดหมายแนะนำตัว เรียงความ (Essays) มาเป็นเกณฑ์ที่ไม่มีแบบแผนในการพิจารณาอย่างตายตัว แล้วก็อ้างว่าต้องการคัดเลือกคนที่มี “บุคลิกภาพที่ดีและมีความเป็นผู้นำ” ซึ่งตรงนี้นี่แหละที่เป็นจุดกำเนิดของระบบ Holistic Admission ที่ใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน แต่ทุกวันนี้เป็นไง อเมริกาก็ยังต้องกลับไปเอาระบบสอบมาเป็นเกณฑ์ในการช่วยกรองใบสมัครอีกที ยุโรป ในอดีตรากมาจากกรีกเต็มๆ คือเน้นการสร้างผลงานศิลปะ การใช้แฟ้มสะสมผลงานมีรากฐานมาจากการฝึกอาชีพและการสร้างสรรค์ผลงานจริง คือในยุคที่ศิลปะวิทยาการรุ่งเรือง ช่างฝีมือหรือศิลปินที่ต้องการเลื่อนขั้นระดับสูงขึ้น ต้องสร้างผลงานชิ้นเอกเพื่อพิสูจน์ฝีมือต่อสมาคมช่าง ช่วงศตวรรษที่ 18-19 สถาบันศิลปะในยุโรปใช้การตรวจผลงานจริง เป็นเกณฑ์หลักในการรับนักศึกษา แนวคิดนี้ขยายตัวไปสาขาวิชาอื่นๆ ที่ต้องการวัดทักษะการปฏิบัติจริงและความคิดสร้างสรรค์ ระบบการศึกษาของยุโรปจึงได้รับอิทธิพลจากแนวคิดการสร้าง “สุภาพบุรุษ” หรือ “พลเมืองที่สมบูรณ์” ของกรีกโบราณและอังกฤษ มหาวิทยาลัยอย่าง Oxford และ Cambridge เน้นการหล่อหลอมนักศึกษาผ่านการใช้ชีวิตในหอพัก การเล่นกีฬา การทำกิจกรรมชมรม ซึ่งตรงนี้นี่แหละที่มันต่างกันกับที่อเมริกาเจอ คือระบบของยุโรปมันมีความเป็นอัตวิสัย (Subjective) สูง โดยธรรมชาติมันเลยเอื้อประโยชน์ให้คนมีฐานะมากกว่า ทั้งการเล่นกีฬาระดับสูง (เช่น เรือพาย ฟันดาบ ขี่ม้า ลาครอส หรือกอล์ฟ) รวมถึงการเรียนดนตรีคลาสสิก ล้วนมีค่าอุปกรณ์และค่าฝึกซ้อมที่สูง หรือแม้แต่การเข้าค่ายวิชาการหรือการทำอาสาสมัคร สรุปคือในปัจจุบันทั้งอเมริกา ทั้งยุโรปต้องกลับไปเอาระบบการสอบกลับมาใช้ต่ออีก แต่เป็นการผสมของสองระบบด้วยกัน คือยื่นพอร์ตได้แต่คะแนนสอบต้องผ่านเกณฑ์ด้วย ซึ่งประเทศไทยแม่งแปลก เพราะดูเหมือนจะมีสองระบบนี้อยู่ด้วยกัน แต่จริงๆมันแยกกันอยู่ นี่แหละคือเหตุผลที่ต้องสลับรอบ #dek70 #TCAS70
7
10,412
163
11,345
1,123,577
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เวลา = money + บางครั้งมีค่ามากกว่าเงินซะอีก โตขึ้นแล้วพบว่าเวลาน้อยลงและมีค่ามากขึ้นทุกที ในที่นี้รวมทั้ง - เวลาที่น้อยลงจากภาระหน้าที่การงาน - เวลาที่น้อยลงเพราะต้องแบ่งไปดูแลและใช้กับครอบครัว - เวลาในที่เหลือการใช้ชีวิตจน Last day ทุกวันนี้ใครขอเวลา หรือทำอะไรต้องใช้เวลา จะคิดจากค่าตัวของตัวเองในเวลาเงินเดือนว่าคุ้มมั้ย เป็นเกณฑ์เทียบ 555 ต้องเด็กๆ คือโครตว่าง เวลาเหลือเยอะมาก และน่าเสียดายที่หลายครั้งใช้ไม่คุ้มค่า แค่จะปลีกตัวไปเที่ยวตอนวัยทำงานที ทั้งต้องลางาน เคลียร์งาน วันมีจำกัด ถ้าย้อนไปจะเที่ยวมากกว่านี้อีก 🐱🔥 ตัวอย่างการใช้เงินสู้กับเวลา - ประหยัดตั๋วเครื่องบิน บินอ้อม แต่ต้องใช้วันลาเพิ่มขึ้น 1 วัน ประหยัดค่าตั๋วไป 5000 บาท แต่ 1 วันลา อาจจะมีค่ามากกว่า 5000 บาท หารต่อ ชม ไปเลยค่าตัว ต่อ ชม เท่าไหร่ 😹 (เคยมีเหตุที่วันลาหมดแล้วต้องไป unpaid leave -$$$ แม้มี 20 วัน 5555) - ช่วงยุ่งๆ จ้างคนมา big cleaning ดีมั้ยหรือทำเอง ล่าสุดจ้างมาเหมา 240$ แต่คลีนเองก็ได้ แต่...ไม่สามารถจ้างคนมาทำงานตัวเองแทนให้เสร็จ ในราคา ชม 55$ ได้ 😭 AI ก็ช่วยไม่ได้ ต้องเสียสละเวลานอนน้อยลง - จ่ายตังเพิ่มค่า รร คืนนึงตอนรอเครื่องนานๆ vs เมื่อก่อนนอนรอสนามบิน Red eye มาก กลับมาที่คำถาม แล้วเวลานอน/เวลาว่าง ของคุณมีค่าเท่าไหร่? บทสรุปคือก็จ่ายไป 5555 - ค่าเอไอ ถ้ามัน Save เวลาทำงานหรือสิ่งที่อยากทำได้ ก็ยอมจ่ายหมดนะ หารต่อ ชม แล้ว Save ได้จริงก็ไปคับ แต่ถ้าไม่ได้เรื่อง ก็บาย ซึ่งบางทีเราก็อาจจะเอาเวลาที่ Save ไปทำอะไรที่ไร้สาระไม่คุ้มเอาซะเลยเช่น ไถมือถือ เล่น tiktok หลังๆ พยายามจะเอาไปอ่านหนังสือ หาความรู้ก็พบว่าเหนื่ย 5555555 นับๆ ว่าพักผ่อนละกันนะ
มีเรื่องอะไรที่เมื่อก่อนทุกคนไม่เห็นความสำคัญ แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ บ้าง
1
11
15
1,353
แป้งเน่า 🍞 retweeted
ที่ทำงานเคยมีโปรเจกต์ใหญ่ เปิดให้พนักงานเสนอไอเดีย ใครได้รับเลือกจะได้เป็น Project Manager ของแคมเปญนั้น แบ่งพรีเซนต์เป็น 2 วันด้วยการจับสลาก เราได้วันที่ 2 ส่วนเพื่อนร่วมงานที่เราคิดว่าสนิทได้วันแรก ก่อนพรีเซนต์ 3 วัน เพื่อนบอกว่าตัวเองคิดไว้ 2-3 ไอเดีย แต่กลัวไปซ้ำกับคนอื่น เลยมาขอดูไอเดียเราและเอาไอเดียคนอื่นที่รู้มาแชร์ด้วย เราไว้ใจเลยเปิดไฟล์ให้ดูและเล่าให้ฟัง พอถึงวันพรีเซนต์ของเพื่อน เรานั่งหน้าชาเลย เพราะตั้งแต่ Concept, Campaign Structure, Activities, Budget แม้แต่ Revenue Forecast ที่เสนอ มันคือไอเดียของเราแทบทั้งหมด แม้แต่ชื่อแคมเปญก็ไม่ได้คิดใหม่อ่ะ ช่วง Q&A ผู้บริหารถามเจาะเรื่อง Consumer Insight และการจัดสรร Budget เพื่อนตอบได้แค่กว้างๆ พอถามลึกลงไปก็เริ่มอ้ำอึ้ง สุดท้ายผู้บริหารเลยให้กลับไปทำข้อมูลเพิ่มเติม หลังประชุมเราไปคุยกับหัวหน้า เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ตอนแรกเพื่อนไม่ยอมรับ บอกว่าบังเอิญคิดคล้ายกัน แต่เรามีทั้งไฟล์ต้นฉบับและอีเมลที่เคยขอข้อมูลจากแผนกต่างๆ มายืนยันว่าเป็นคนคิดงานนี้มาก่อน หลังพรีเซนต์ครบทั้งสองวันและตรวจสอบเรื่องทั้งหมดแล้ว สุดท้ายแคมเปญของเราได้รับเลือก เราได้เป็น PM ตามที่ตั้งใจไว้ ได้แคมเปญกลับคืนมา แล้วก็เสียเพื่อนที่คิดว่าสนิทไปคนนึง (แต่อาจจะคิดไปเองมั๊ง เพราะคนสนิทกันคงไม่ทำกันแบบนี้)
ใครมีประสบการณ์ “โดนขโมย” กันบ้างคะ? มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันหน่อย
16
319
1
338
38,363
แป้งเน่า 🍞 retweeted
1,645
331
8,406
202,456
แป้งเน่า 🍞 retweeted
นึกถึงเพื่อนสนิทเลย ไปเริ่มงานได้ 3 วันถ้วนแล้วชิ่งหนีเลย นางบอกตั้งแต่วันแรกที่ก้าวขาเข้าแผนก คือสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของหัวหน้าทีมแบบไม่ต้องพึ่งซิกซ์เซนส์ แถมในทีมยังมีลูกรักเบอร์หนึ่งอยู่คนนึง ที่ทุกคนในแผนกต้องคอยประจบเอาใจ ทำอะไรก็ไม่มีใครกล้าขัด เพื่อนเรานั่งดูระบบนิเวศนี้อยู่ 3 วัน แล้วทักไลน์มาบอกว่า “กูไม่น่าใช่สายพันธุ์ที่จะอยู่รอดในป่านี้” เช้าวันที่ 4 คือไปเขียนใบลาออกเลย 😂
ใครเคยทำงานวันแรกแล้วอยากลาออกบ้างไหมค่ะ แบบโคตรไม่ใช่ มีเซ้น 🙂‍↕️🙂‍↕️
12
1,820
6
1,327
63,603
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เพื่อนสนิทเรา 8 คนในวัย 30+ คนที่ 1: เพื่อนที่แต่งงานตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ ตอนนี้ลูก 2 แล้ว ชีบอกว่าอยากไปเที่ยวกับเพื่อนแบบไม่ต้องพาลูกไปสัก 3 วัน ขอแค่ได้นอนตื่นสายโดยไม่มีใครเรียกแม่ก็พอ คนที่ 2: เพื่อนที่ชีวิตดีมาก แต่งงานกับแฟนที่คบกันมานาน บ้านก็มี รถก็มี งานก็ดี สามีดี ครอบครัวอบอุ่น เรียกว่าเป็นชีวิตที่หลายคนใฝ่ฝันเลย คนที่ 3: เพื่อนที่หมกมุ่นกับริ้วรอยบนหน้า เมื่อก่อนคุยเรื่องผู้ชาย เดี๋ยวนี้ส่งแต่รีวิวยกกระชับและดึงหน้ามาในกรุ๊ปไลน์ คนที่ 4: เพื่อนที่บ่นว่าฮอร์โมนเปลี่ยน แค่หายใจก็อ้วน ตอนนี้เข้ายิมอาทิตย์ละ 5 วัน นับแคลอรีทุกมื้อ แต่ยังชวนเพื่อนไปกินบุฟเฟต์ทุกวีค คนที่ 5: เพื่อนที่บริษัทเริ่ม Layoff ตั้งแต่กลางปี ตอนนี้ทำงานไปก็ลุ้นไปว่าสิ้นปีจะรอดไหม Resume พร้อม LinkedIn อัปเดตแล้ว แต่ยังต้องยิ้มเข้าประชุมทุกเช้า คนที่ 6: เพื่อนที่โสดและแฮปปี้มาก อยู่คอนโดคนเดียว มีแมวสองตัว เงินเดือนออกก็จองตั๋วเครื่องบิน ใครถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน ชีถามกลับว่าจะแต่งไปทำไม คนที่ 7: เพื่อนที่เริ่มขายของออนไลน์เล่นๆ หลังเลิกงาน ตอนนี้มีบริษัท มีลูกน้อง มีโกดัง ยอดขายปีละหลายสิบล้าน และกลายเป็นคนที่นัดกินข้าวด้วยยากที่สุดในกลุ่ม คนที่ 8: เพื่อนที่เพิ่งหย่า ตอนแรกทุกคนเป็นห่วงมาก แต่ตอนนี้ชีแต่งตัวสวย ไปเที่ยว เรียนเต้น มีความสุขกับชีวิตโสด จนเพื่อนๆ แซวว่านี่อกหักหรือเกิดใหม่ ส่วนเราตอนนี้ชีวิตเหมือนแข่งกับเวลา ตื่นเช้ามาออกกำลังกาย แต่งตัวไปทำงาน เลิกงานก็อยากมีเวลาให้แฟน ไหนจะซีรีส์ที่ค้างไว้ หนังสือที่ซื้อมาแล้วยังอ่านไม่จบ แล้วก็เรื่องที่อยากทำอีกสารพัด บางวันรู้สึกว่า 24 ชั่วโมงไม่พอจริงๆ ขอเพิ่มวันละสัก 6 ชั่วโมงได้ไหม แต่ขอเป็นเวลาว่างนะ ไม่ใช่เพิ่มเวลาทำงาน 5555
เพื่อนในวัย 30+ - เพื่อนที่แต่งงานในวัย 20s เริ่มหย่า สวย สตรอง - เพื่อนที่ซื้อประกันแต่เนิ่นๆ เคยโพสต์เรื่องใช้ประกันตอนป่วยหนัก เริ่มหยุมหัวประกันเพราะเบิกไม่ได้ - เพื่อนที่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ปทใหม่ งานใหม่ - เพื่อนที่ไม่แชร์เรื่องงานเงิน เน้นปีนเขา วิ่งเทรล เล่นพีลาทีส
11
3,920
42
3,229
330,527
แป้งเน่า 🍞 retweeted
สมัยตอนทำงานใหม่ๆ คนที่เด็กสุดในห้องประชุม จะต้องรับบทจดรายงานการประชุม (MoM - Minute of Meeting) เป็นงานถึกที่น่าเบื่อมาก ไม่ค่อยมีใครอยากทำหรอก ซึ่งจำได้ว่าเคยมีพี่อีกแผนกนึง แกแอบเดินมาชมกับเจ้านายเรา ว่าทีมเราทำ MoM กันดีทุกคน ซึ่งก็เพราะเจ้านายใช้เวลากับการสอนเรื่องนี้จริงจังมาก ว่าต้องจดยังไง สรุปยังไง เดี๋ยวนี้ AI ทำ MoM ได้หมดแล้ว กดปุ่มเดียวได้ออกมาเป็นหน้า แต่ก็เห็นว่า MoM ของแต่ละคนไม่เหมือนกันอยู่ดี เราได้เห็นทั้งคนที่เอาที่ AI เสกมา แปะมาทั้งหน้ากระดาษแทบจะเหมือน transcipt ให้ไปอ่านกันเอง ไปจนถึงคนที่ prompt อย่างละเอียด มีการจัด format อ่านง่าย สรุปประเด็นกระชับจบในหน้าเดียว
12
603
17
676
86,080
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เพื่อนจั้นเป็นเด็กต่างจังหวัด จบปี 4 ไปเวิร์ค 3-4 เดือน ทำ 3 จ็อบ ได้เงินกลับบ้านเกือบล้าน มันเอาไปลง S&P500 บ้าง สลับซื้อหุ้น 7 นางฟ้าตอนราคาตก ขายตอนราคาขึ้นบ้าง จนตอนนี้มันยังอยู่ดีกินดี ไม่มีงานประจำทำ แต่เงินงอกเรื่อย ๆ ถ้าทำที่ไทย 10 ปี จะหาล้านนึงได้หรือเปล่ายังไม่รู้
มันมีสิ่งที่ต้องแลกมา อยากให้คนที่คิดจะทำตามนึกถึงปัจจัยอื่น -เมื่อทำงานเป็นแรงงาน จะไม่ได้พัฒนาสกิลอื่น ทำไปหลายปีจนอายุมากขึ้น จะไปทำอย่างอื่นไม่ได้ หอบเงินเก็บกลับไทยก็ต้องเอามาเป็นทุนค้าขาย ส่วนมากเปิดร้านอาหาร เจ๊งค่ะ -คนที่ทำงานตามวุฒิที่ไทย ถ้าตั้งใจพัฒนาตัวเองก็เงินเดือนเพิ่มได้ อาจจะได้แสนนึงตอน35-40 แต่เงินเดือนแสนนึงที่ไทยยังไงก็ใช้น้อยกว่าแสนนึงที่เมกา ไม่ต้องเป็นแรงงาน แก่ขึ้นก็เป็นหัวหน้าได้ แล้วแต่คนเลือก โชคชะตา+ความสามารถด้วย💪🏻
6
8,075
28
7,742
283,502
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เตือนภัยถึงทุกคนที่จะซื้อบ้านใหม่ แบบใหม่เอี่ยมมือ 1 คือหลังจากที่เราไปสัมมนากลุ่มสร้างบ้านขาย มีคนที่เล่าในสัมมนาว่า เขาลดเกรดเหล็ก ลดเกรดปูน ลดเกรดอุปกรณ์ทุกอย่างในการสร้างบ้านขาย ไส้ในช่างมัน แต่ภายนอกต้องดูแพง เพราะเพิ่งจะเริ่มต้นทำ ยังมีทุนไม่มาก เอากำไรให้มากที่สุดก่อน เฮ้อ
46
5,102
98
2,792
588,682
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เคยอยู่ในยุคหนึ่งที่เรียกว่าหัวหน้าทิ้ง เราเดินสายไปประชุม และ present เองเกือบทุกประชุม คนจำได้จริงๆ (แต่เราทำงานเองด้วยนะ ไม่มีทีมใดๆ) ช่วงนั้นได้โปรโมตรัวๆ แต่เราเป็นคนไม่ชอบ present เท่าไหร่ ไปทุกครั้งคือฝืนสุดๆ บวกกับไปประชุม และเอากลับมาทำเองด้วย หนักหน่วง แทบไม่มีเวลาทำงาน จนช่วงหนึ่งหัวหน้าคนใหม่มา และหนีบลูกน้องคนสนิทมาทำด้วย เราเลยบอกเองว่าการไปประชุมเยอะๆ เสียเวลาทำงาน หัวหน้าใหม่เลยบอก งั้นเดี๋ยวเค้าไปเอง (หนีบลูกน้องคนสนิทไปด้วย) เราก็นั่งทำงานไปยาวๆ สรุปได้นั่งทำงานจริงๆ แสงก็ไม่ส่องเลย 555 ไม่รู้เอาผลงานเราไปคุยแบบไหน แต่จบด้วยลูกน้องคนสนิทได้โปรโมต ทั้งๆที่อยู่มา 1 ปีเอง (ส่วนใหญ่ได้ขึ้นก็ราวๆ 2 ปี) ตอนนั้นแม้จะไม่ชอบ แต่ในโลกความจริง การให้คนเห็นว่าเราทำอะไรอยู่ มันสำคัญจริงๆ ยกเว้นว่าทีมคุณจะน่ารัก แฟร์ๆ หัวหน้ามองเห็นตามความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก" เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า "บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง" แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
1
489
7
342
42,000
แป้งเน่า 🍞 retweeted
อันนี้จริงนะ สังเกตว่าอะไรที่เราอยากได้จริงๆ ทุ่มเทเวลากับมันจริงๆ จะประสบความสำเร็จ หรือบางคนเรียกว่า Grit (ความมุ่งมั่นและความพยายามอย่างต่อเนื่อง) มีส่วนประกอบ 2 อย่าง 1. Passion (ความหลงใหลมั่นคง): มีเป้าหมายที่อยากทำให้สำเร็จในระยะยาว ไม่เปลี่ยนไปมาที่เจอเรื่องยาก 2. Perseverance (ความเพียร): พยายามต่อเนื่อง แต่ถ้าพูดภาษาเราเองเข้าใจก็คือความทรหด ความกัดไม่ปล่อย ความจริงจังเกมมิ่ง มันต้องจริงจังเท่านั้น (สำหรับเรา555) บางคนอาจจะโชคดี ลัคกี้ฟลุ้ค ของเราคือไม่มีเลย ต้องจริงจังเท่านั้น ต้องมีความอยากได้มากพอให้ไม่ท้อและเลิกไปก่อน อย่างสัมภาษณ์หรือสอบ บางอันเราจะฟีลรู้เลย ว่าตกแน่ๆ และมีความอยากความพยายามไม่มากพอ ถ้าเริ่มด้วยการปลอบใจตัวเองว่าไม่ผ่านก็เรื่อยๆไปก่อน ไม่รีบ คือ ตกแน่นอน5555 มันก็ตก ก็ท้อ มาเริ่มใหม่ได้แหละ แต่ตัวเองจะรู้ว่านี่เราจริงจังกับมันมากพอรึยัง มันจะฟีลแบบกัดไม่ปล่อย รอบนี้ไม่ได้ทำไมวะ โครตกาก เราผิดตรงไหน ไม่ดีตรงไหนไปแก้ตรงนั้น รอบหน้าจะผ่านให้ได้ ตามหาทุก Opportunity ทุกจังหวะที่ทำให้มันผ่านให้ได้ ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นคนมีความสนใจหลากหลายเป็นเป็ดมาก ก็ต้องพิจารณาเรื่อง Context switching เยอะเหมือนกันว่าจะจริงจังกับอันไหน เวลามีจำกัด อ่านเรื่อง Grit ได้ที่นี่จ้า teapawt.net/cattodata/status/20810…
"พี่แท็บทำงานหนักมาก เป็นทั้ง CEO ศรีจันทร์ & คนทำสื่อ (Mission to the moon) ต้องแลกอะไรบ้าง" อันนี้ฟังแล้วดีมากจริง ๆ เป็นมุมที่คนไม่ค่อยพูดถึง เห็นแต่ความสำเร็จ แต่ลืมนึกไปว่าไม่มีใครที่จะสำเร็จได้ทุกเรื่อง ทุกคนมีเวลาจำกัด 24 ชั่วโมง 7 วัน และนาฬิกาชีวิตก็เดินไปเรื่อย ๆ พี่แท็บ รวิศ @RawitHanutsaha เล่าให้ฟังแบบเปิดใจว่า - สิ่งที่พี่แท็บต้องแลกมา คือ สุขภาพในช่วงวัยหนุ่ม & เวลาให้ครอบครัว: พี่แท็บเล่าว่าต้องนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่นาน กว่าจะมาถึงจุดนี้ ก็แลกไปกับเวลาที่เราต้องทุ่มเทกับงานเยอะ - แต่สิ่งที่ได้มา ซึ่งพี่แท็บบอกว่าคุ้มมากสำหรับตัวเขา (ไม่ใช่คุ้มกับทุกคน) คือ ความปลอดภัย ความมั่นคงของครอบครัว ทำให้ลูกของพี่แท็บมีความพร้อมด้านทักษะ ความเข้าใจในโลก อีกจุดที่ชอบมาก คือ เค้าแนะนำว่าอยากได้อะไรต้องทำเต็มที่ จะมาทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้ เพราะคนอื่นในโลกเค้าก็ทำเต็มที่ ถ้าคุณทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็จะสู้ได้ยาก --- อันหลังนี่เห็นด้วยมาก ก่อนหน้านี้ ลองพยายามทำโปรเจคเล็ก ๆ หลาย ๆ ตัวพร้อมกัน ทำนู่น 1 ชั่วโมง สลับมาทำนี่อีก 1 ชั่วโมง แล้วก็สลับไปอีกงาน แปป ๆ หมดวัน สมองล้า ทำไม่เสร็จสักอย่าง เพราะต้องคอยสลับงาน (context switching) หรือเสร็จแค่งานเล็ก ๆ งานใหญ่ก็เหมือนเราเลี้ยงไข้ไปเรื่อย ๆ ช่วงนี้ เลยเริ่มเลือกโฟกัสของแต่ละวัน ประมาณ 1-2 อย่าง แล้วอันอื่นที่ไม่ใช้ Focus เราก็ไปใส่ไว้วันอื่นแทน หรือรวบรวมไปไว้เวลาอื่น ปรากฏว่าทำงานใหญ่เสร็จมากขึ้น ก็เลยรู้สึกว่าเริ่มมาถูกทางล่ะ ลองเอาไปใช้ในชีวิตกันดู 🥰
2
756
2
1,152
28,249
สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนหมดศรัทธาในการทำงาน ไม่ใช่ปริมาณงาน แต่คือการเห็นมาตรฐานที่ไม่เท่าเทียมกัน บางคนทำผิดต้องรับผิดชอบเต็ม ๆ บางคนทำผิดกลับมีคนคอยแก้ตัวให้ บางคนทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลา แต่บางคนกลับได้รับเครดิตจากผลงานของคนอื่น คำถามคือ ถ้าองค์กรต้องการความเป็นมืออาชีพ ทำไมถึงไม่เริ่มจากการใช้มาตรฐานเดียวกันกับทุกคน?
8
909
4
543
18,920
HBD ตัวเอง เก่งมากตัวฉัน ผ่านมาอีกปีแล้วนะ 🎂
3
9
302
แป้งเน่า 🍞 retweeted
606
9
9,340
66,908
แป้งเน่า 🍞 retweeted
여기서 담배피시면 안됩니다 #괴담출근
1,731
244
7,260
108,165
อยากได้ไฟล์คมชัดน่ะพี่ ขอหนูทีเถิดดดด หนูจะเอาไปปริ๊นแปะฝาบ้านเติมเต็มชีวิต เกิดมาไม่เสียชาติเกิดเลยจริงๆฉัน สัญญาว่าจะไล่เจาะอ่านให้ครบบบบ
5,000 years of world history on a single timeline. Zoom in. You could spend 30 minutes exploring this.
10
10,349
19
12,774
634,778
แป้งเน่า 🍞 retweeted
เราจบบัญชี ฬ เป็นออดิท1 ปี ไม่สอบ CPA จากนั้นย้ายมาทำสายซอฟต์แวร์ เขียนโปรแกรม (เริ่มเรียนใหม่เลย) ตอนนี้อายุ 30 อยู่ตรงกลางคือเป็น IT consultant โปรแกรมบัญชี งาน corporate เลิกตรงเวลา ไม่ได้ตะกายดาวหาความสำเร็จ เงินเดือนประมาณ 65k รวมโบนัสจะเฉลี่ยอยู่ที่ 75-80k ค่ะ
มีอันนึงที่คุยกันกับแฟนแต่ไม่มีข้อมูลไปดีเฟ้น ถ้าอยากรู้ว่าถ้าจบ ฬ มธ มก ช่วงอายุ 30 เงินเดือนเฉลี่ยอยู่ที่เท่าไหร่ แยกเป็นรายคณะได้จะดีเลย
16
4,491
24
5,673
343,122
แป้งเน่า 🍞 retweeted
<블랙 스완> 12화 업로드되었습니다. ridibooks.com/books/63770000…
2,259
308
10,872
184,379
แป้งเน่า 🍞 retweeted
คือกุเป็นคนที่ไม่เหมาะกับประโยค i love my job เลย เพราะกุไม่ได้รักงาน กุรัก financial stability อะ ทำงานเพื่อแลกเงินล้วน ๆ ไอเหี้ย เงินคือ motivation เดียวที่ขับเคลื่อนชีวิตกุ อย่าถามหาแพชชั่นในการทำงาน กุไม่มี 555555555555
3
23,110
77
10,298
392,901