Alex

Videonun altına bir nokta bırakınız, lütfen. Bu küçük davranışı bir gelenek hâline getirelim ki umudumuz dâim tazelensin. Bir olmak dışında başka seçenek yok! Acıyı yarıştırmak, insanın kendi yarasını iyileştirmek yerine başkasının yüküyle kıyaslayarak hem kendi duygularını geçersiz kılması hem de karşısındakini görmezden gelmesidir. Kimin daha çok kırıldığını, kimin uykusuz gecelerinin daha ağır bastığını ölçmeye çalışmak anlaşılmanın önündeki en büyük engellerden biridir. Oysa her acı, yaşayan kişinin kendi dünyasında gerçektir ve bir başkasının daha derin bir yara taşıması, mevcut sızıyı hafifletmez. İyileşme ancak kendi acımıza şefkâtle alan açtığımızda ve başkasının yükünü tartmadan sadece yanında durabildiğimizde başlar. Mağduriyetlerin sıralamaya tâbi tutulması, acının kutsallığını zedeleyen ve onu bir müsabakaya dönüştüren trajik bir yanılgıdır. Her kırılma, kendi bağlamında biricik ve derindir; ancak acıları birbiriyle yarıştırmak, bireyin uğradığı haksızlığı bir diğerinin gölgesinde unutturmaktan başka bir işe yaramaz. Bu edebî kıyas furyası, her şeyden önce insan haysiyetinin bizzat kendisine yöneltilmiş bir tenkit okudur. Kendi yarasını en derin, feryâdını en haklı bulan her yaklaşım, adaletin evrensel terazisini sarsmakta ve ortak bir vicdanın inşâsını geciktirmektedir. Bu parçalanmışlık ve kendi içine dönük marazî haklılık arayışı, ironik bir biçimde en çok da erkin kurduğu hegemonyanın ekmeğine yağ sürmektedir. Tahakküm odakları, kendi varlıklarını ve meşrûiyetlerini tam da bu çatışma ve bölerek yönetme taktiği üzerine kurarlar. Mağdurlar birbirinin acısına sağırlaştıkça ve adalet talebini bencilce tekelleştirdikçe, gücü elinde bulunduranların kurduğu baskı mekanizması daha da kökleşir. Eleştirel bir gözle bakıldığında, seslerin bu denli kakofoniye dönüşmesi, adaletsizliği görünmez kılan kusursuz bir illüzyondur. Dolayısıyla, mâruz kalınan haksızlıkların niteliği ne olursa olsun, tüm mahzun gönüllerin asgâri insânî müşterekte bir araya gelmesi elzemdir. Bu buluşma, acıların tek tipleştirilmesi değil, aksine her bir sızının birbirini çoğaltarak gür bir itiraz korosuna dönüşmesidir. Kurulacak köprüler, erkin bölen retoriğini boşa çıkaracak yegâne panzehirdir. Yaralarını yarıştırmayı bırakan ve haksızlığın her türüne karşı omuz omuza durabilen bir topluluk, muktedirin gölgesinden sıyrılıp gerçek bir adalet şafağına uyanabilir. Nâzım Hikmet'in ifadesiyle; "Yârin yanağından gayrı her yerde her şeyde hep beraber” diyebilmektedir bütün mesele.