개구리

ป๊ายกโรงงานที่สร้างมา 30 ปี ให้ลูกชายทั้งหมด ลูกสาวไม่ได้สักบาท สามปีต่อมา โรงงานเป็นหนี้ 50 ล้าน ป๊าบอกให้ลูกสาวขายคอนโด ไปช่วยน้องชาย เธอชื่อนุ่น อายุ 38 ป๊าเปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์ที่สมุทรสาคร จากโรงงานห้องแถวที่มีคนงานสิบกว่าคน จนมีพนักงานกว่าร้อยคน นุ่นเข้ามาช่วยงานตั้งแต่อายุ 19 ตอนนั้นน้องชายยังเรียน ม.ปลาย โรงงานขาดคนทำบัญชี เธอไปเรียนบัญชี ขาดลูกค้า เธอตามป๊าออกไปวิ่งหาลูกค้า ปีที่หนักที่สุด โรงงานไม่มีเงินจ่ายค่าแรง เธอเอาเงินที่เก็บไว้แต่งงาน ออกมาจ่ายค่าแรงคนงานก่อน 16 ปีเต็ม จัดซื้อ บัญชี ฝ่ายขาย แทบไม่มีแผนกไหนที่เธอไม่เคยทำ ป๊าชอบพูดกับใครต่อใคร “ลูกสาวอั๊วคนนี้ เก่งกว่าลูกชายอีก” แต่พอถึงวันที่ป๊าวางมือ คำพูดก็เปลี่ยนไป วันนั้นทั้งบ้านกินข้าวพร้อมหน้า ป๊าประกาศว่า โรงงาน เครื่องจักร ลูกค้า หุ้นทั้งหมด ยกให้ต้น นุ่นชะงัก “แล้วหนูล่ะ” ป๊าคีบกับข้าวใส่ชาม “แกแต่งงานออกไปแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก” “ป๊า หนูทำงานที่โรงงานมา 16 ปีนะ” “ป๊ารู้ว่าแกเหนื่อย แต่กิจการมันต้องตกถึงลูกชาย จะให้ไปตกอยู่กับคนนอกแซ่ได้ยังไง” ต้นก้มหน้ากินข้าว ไม่พูดอะไร ม้าพูดกล่อม “แกเป็นพี่ อย่าไปแย่งกับน้องเลย” นุ่นถาม “แล้วที่หนูทำมาทั้งหมด มันคืออะไร” ป๊าเริ่มรำคาญ “ก็ได้เงินเดือนทุกเดือนไม่ใช่เหรอ ทำงานให้บ้านตัวเอง ยังจะมาคิดบัญชีอีก” วันรุ่งขึ้น เธอลาออก ป๊าไม่รั้ง แค่พูดประโยคเดียว “ออกไปลองดูข้างนอกก็ดี จะได้เลิกคิดว่าที่บ้านเอาเปรียบแก” เธอเอาเงินเก็บทั้งหมด ไปหุ้นกับเพื่อนที่เป็นดีไซเนอร์ รับทำเฟอร์นิเจอร์บิวท์อินให้โรงแรมกับคอนโด ปีแรก ไม่มีกำไร ปีที่สอง เริ่มมีลูกค้าประจำ ปีที่สาม บริษัทถึงเริ่มตั้งตัวได้ เธอไม่ได้รวย แค่มีลูกค้าของตัวเอง มีทีมของตัวเอง ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใคร สามปีนั้น ทุกตรุษจีนที่กลับบ้าน ต้นนั่งข้างป๊าคุยเรื่องธุรกิจ ส่วนเธอเข้าครัวช่วยม้าทำกับข้าว นาน ๆ ป๊าจะถามสักที “บริษัทเล็ก ๆ ของแก ยังไม่เจ๊งอีกเหรอ” เธอยิ้ม “ก็พอไปได้ค่ะ” จนคืนหนึ่ง ม้าโทรมาตอนดึก ความดันป๊าพุ่งสูงจนต้องเข้าโรงพยาบาล นุ่นขับรถไปทันทีกลางดึก ป๊านอนอยู่บนเตียง ต้นนั่งอยู่ข้าง ๆ ตาแดงก่ำ ป๊าเห็นเธอ ประโยคแรกที่พูดคือ “ตอนนี้แกมีเงินอยู่เท่าไหร่” นุ่นอึ้งไป ที่แท้ หลังจากต้นรับช่วงต่อ ก็รีบขยายกิจการ กู้เงินซื้อเครื่องจักร เช่าโรงงานใหม่ พอออเดอร์ลด เงินที่ลูกค้าค้างก็เก็บไม่ได้ หนี้ธนาคาร หนี้ซัพพลายเออร์ ค่าแรงคนงาน ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน หนี้รวมเกิน 50 ล้าน ป๊าได้ยินตัวเลขนี้ ถึงกับล้มเข้าโรงพยาบาล “แกมีคอนโดอยู่ในกรุงเทพฯ ไม่ใช่เหรอ ขายไปก่อน ช่วยน้องให้ผ่านช่วงนี้ไปได้” คอนโดห้องนั้น เธอเก็บเงินดาวน์เองหลังออกจากบ้าน ผ่อนธนาคารยังไม่หมดด้วยซ้ำ “ขายคอนโดแล้ว หนูจะอยู่ที่ไหน” “แกก็มีผัวไม่ใช่เหรอ” “แล้วเงินขายคอนโด ถือว่าให้โรงงานยืม หรือถือว่าลงทุน” ป๊าหน้าเปลี่ยนสี “ครอบครัวเดียวกัน ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยอีก” ต้นรีบพูด “เจ๊ พอโรงงานฟื้นเมื่อไหร่ ผมคืนให้แน่นอน” นุ่นหันไปถามเขา “ตอนนี้โรงงานเหลือทรัพย์สินเท่าไหร่ มีรายละเอียดหนี้ไหม ตรวจสอบบัญชีหรือยัง” ต้นโวยขึ้นมา “ป่านนี้แล้ว เจ๊ยังจะมาตรวจบัญชีอีกเหรอ ผมเป็นน้องแท้ ๆ จะโกหกเจ๊ได้ยังไง” ป๊าตะคอก “นุ่น! ตกลงแกจะช่วยหรือไม่ช่วย” ห้องคนไข้เงียบกริบ นุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ป๊า หนูพร้อมจะพิจารณาลงทุน แต่มีสามเงื่อนไข หนึ่ง โรงงานต้องให้ผู้สอบบัญชีตรวจก่อน หนี้ ทรัพย์สิน สัญญาทุกฉบับ หนูต้องได้ดูทั้งหมด สอง ทำสัญญาลงทุนให้เป็นเรื่องเป็นราว ถือหุ้นเท่าไหร่ เขียนให้ชัด สาม เรื่องเงินก้อนใหญ่ ต้นจะตัดสินใจคนเดียวไม่ได้อีกแล้ว” ต้นลุกพรวดขึ้นยืน “พูดง่าย ๆ เจ๊ก็แค่จะฉวยโอกาสตอนน้ำขุ่น ยึดโรงงานผมไป” ป๊าหน้าตึง “แกจะซ้ำเติมตอนน้องลำบาก กลับมาแย่งสมบัติใช่ไหม” นุ่นไม่ได้โกรธ เธอมองหน้าป๊า แล้วพูดช้า ๆ “ป๊า สามปีก่อนตอนแบ่งกิจการ ป๊าบอกว่าหนูแต่งงานออกไปแล้ว เป็นคนนอก วันนี้โรงงานเป็นหนี้ 50 ล้าน ป๊าให้หนูขายคอนโด หนูขอถามแค่ประโยคเดียว ตอนแบ่งสมบัติ หนูเป็นคนนอก ตอนใช้หนี้ ทำไมหนูกลายเป็นคนในครอบครัว” ป๊าอ้าปาก แต่พูดไม่ออก ม้าก้มหน้า ต้นก็เงียบ ผ่านไปนาน ป๊าถึงเค้นออกมาได้ประโยคเดียว “นั่นมันน้องแกนะ!” “หนูรู้ค่ะ” นุ่นตอบ “แต่เขาอายุ 35 แล้ว ตอนโรงงานได้กำไร กำไรเป็นของเขา ตอนโรงงานขาดทุน ทำไมต้องขายคอนโดของหนู” ไม่มีใครตอบ เธอหยิบกระเป๋า ลุกขึ้น ป๊าตะโกนไล่หลัง “วันนี้ถ้าแกเดินออกไป ก็ไม่ต้องกลับมาอีก!” สามปีก่อนตอนออกจากโรงงาน ป๊าก็เคยพูดทำนองนี้ ครั้งนั้นเธอร้องไห้อยู่นาน ครั้งนี้ เธอไม่ร้อง เธอหันกลับมา “ป๊าเลี้ยงหนูมา หนูจะดูแลป๊ายามแก่ พรุ่งนี้หนูจะมาเยี่ยมป๊าที่โรงพยาบาลอีก แต่เรื่องขายคอนโด ไม่ต้องพูดถึงอีกแล้วนะคะ” ต่อมา โรงงานเจรจากับเจ้าหนี้ ขายเครื่องจักรบางส่วน ลดขนาดกิจการลง ป๊าไม่ยอมรับเงื่อนไขของเธอ เธอก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เธอยังไปเยี่ยมป๊าที่โรงพยาบาล ซื้อของมาฝากม้า ตรุษจีนก็ยังกลับบ้านไปกินข้าวเหมือนเดิม เพียงแต่นับจากวันนั้น ไม่มีใครตัดสินแทนเธอได้อีกแล้ว ว่าเธอต้องควักเงินให้บ้านนี้เท่าไหร่ กตัญญู ไม่ได้แปลว่าต้องยอมทุกอย่าง （เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ไม่ใช่เหตุการณ์จริง）