ÁNTRAX

Het is heel simpel; Voor 7 oktober 2023 vermoordde Israel al 16 keer zoveel Palestijnen als andersom, tienduizenden in totaal, gelijk aan tientallen 7 oktobers. In 2023 alleen al, voor 7 oktober 2023, had Israel meer dan 200 Palestijen vermoord, los van de brute illegale bezetting en blokkade waaraan Israel miljoenen Palestijnen onderwierp, een beleid dat de VN deed besluiten Gaza al in 2019 onleefbaar te verklaren. Na 7 oktober 2023 heeft Israel gedurende drie jaar elke dag een klaslokaal vol kinderen vermoord en 80% van Gaza vernietigd/beschadigd. Israel heeft een groter percentage aan kinderen vermoord dan tijdens de Holocaust. Israel heeft na het staakt het vuren al meer Palestijnen vermoord dan Hamas op 7 oktober. Israel heeft alleen al meer Palestijnen die in de rij stonden voor voedselhulp vermoord dan Hamas op 7 oktober. In geen enkel conflict in de 21 eeuw zijn zoveel vrouwen en kinderen direct vermoord als door Israel in Gaza. Israel heeft minimaal ZESTIG 7 oktobers gepleegd na 7 oktober. Als je alleen maar kunt klagen over de 800 civiele doden die door Hamas zijn gepleegd op 7 oktober en de tienduizenden burgers negeert die daarna zijn vermoord door Israel dan is er geen andere conclusie te trekken dan dat je Palestijnen als Untermenschen beschouwt.

👇

Als je naar de Israel/Palestina discussie kijkt op Twitter dan zie je prominente 'pro Palestijnse' accounts die transparant zijn en het debat aangaan met nagenoeg iedereen. De prominente pro Israelische accounts daarentegen mijden het debat en blocken zich het apelazerus. Anonieme accounts met een beperkt volgersaantal, geopereerd door trollen met het verstand van een asbak moeten het vuile werk opknappen van lafbekken als @wierdduk, @bpschut en @Repelsteeltje21 Die trollen hebben totaal geen sjoege van de materie en worden geslacht in elk debat. Waarna ze ook maar gaan blocken. Maar @wierdduk cum suis hebben ook geen poot om op te staan. Ik ben geen publieke bekendheid. Ik zit niet aan talkshow tafels. Ik heb geen column in een landelijk dagblad etc. Maar ik garandeer je dat ik in elk debat de vloer aanveeg met IEDER prominent pro Israel account. Niet dat ik zo fantastisch ben hoor, maar ik heb gewoon mijn onderzoek gedaan. En als je onderzoek doet dan kun je tot geen andere conclusie komen dan dat Israel al decennia lang helemaal fout zit.

Ik dacht, laat ik weer eens de leugens van Oscar fileren. Daar gaan we, Oscar. Het begint al met een leugen. De kop luidt namelijk 'De leugen van de Nakba'. De Nakba is geen leugen, Oscar. Zelfs een virulent Zionistische historicus als Benny Morris erkent dat. Ik citeer hem; 'A Jewish state would not have come into being without the uprooting of 700,000 Palestinians. Therefore it was necessary to uproot them. There was no choice but to expel that population.' haaretz.com/1.5262428 Dus 700,000 Palestijnen werden verdreven maar toch beweer jij dat de Nakba een leugen is. Allereerst schrijf je; 'Palestijnse Nederlanders — wat zijn dat eigenlijk? Nederlanders met een Palestijnse achtergrond? Of een politieke identiteit die inmiddels door het Amsterdamse stadsbestuur als afzonderlijke morele categorie wordt erkend?' Stel je voor dat iemand net zo badinerend over Joodse Nederlanders zou schrijven ... Dan schrijf je; 'Hoe men het ook formuleert: een burgemeester van Amsterdam behoort uiterst voorzichtig te zijn met historische symboliek rond Israël, de Holocaust en de stichting van de Joodse staat. Maar historisch besef is nooit de sterkste eigenschap van mevrouw Halsema geweest.' Oh, de ironie, Oscar die iemand verwijt te weinig 'historisch besef' te bezitten. Dan schrijf je; 'Nooit eerder schaarde een burgemeester van Amsterdam zich zo nadrukkelijk achter de tegenstanders van Israël en — impliciet — achter hen die de Joodse staat als een historische vergissing beschouwen.' Je begaat hier een stroman drogredenering, Oscar. Halsema schaart zich hier achter de 700,000 (bijna uitsluitend) onschuldige Palestijnen die werden verdreven door Israel en die nooit meer terug hebben mogen keren, ondanks het feit dat Israel daartoe verplicht was. Dat is een flagrante schending van hun mensenrechten, meer specifiek het recht op terugkeer. Google 'right of return'. Nergens heeft zij Israel een historische vergissing genoemd, Oscar. Dan schrijf je; 'Juist daarom is het nodig opnieuw enkele feiten in herinnering te brengen. Gewoon feiten — gedocumenteerd, controleerbaar en buitengewoon ongemakkelijk.' Daar ben ik helemaal voor, Oscar. Je schrijft; 'Op 14 mei 1948 riep David Ben-Gurion de staat Israël uit. Nauwelijks was de onafhankelijkheidsverklaring uitgesproken of zes Arabische legers — Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon, Irak en contingenten uit andere Arabische landen; vaak spreekt men van zeven Arabische staten — vielen de nieuwe staat binnen. Zij hadden maar één gemeenschappelijk doel: de vernietiging van de pasgeboren Joodse staat.' Dat ligt iets genuanceerder, Oscar. Op die datum had wat ik gemakshalve maar even 'Israel' noem namelijk al 300,000 Palestijnen verdreven (nogmaals, ik citeer nu oa Benny Morris) en 200 van hun dorpen vernietigd. Dus misschien, zo maar een gedachte, was het idee van die interventie om meer van dit soort ellende te voorkomen ... ? Dan schrijf je; 'De retoriek van die dagen liet weinig ruimte voor misverstand. De Arabische legers zouden, zo werd openlijk verklaard, de Joden “de zee in drijven”, over genocide gesproken. Wat begon was geen defensieve oorlog tegen Israëlische expansie, maar een poging om het bestaan van Israël in de wieg te smoren, drie jaar na Auschwitz. Tegen die achtergrond moet ook Haifa worden begrepen.' Als dat zo is dan vind ik het toch vreemd dat bijvoorbeeld de historicus Zachary Foster (hij heeft een PHD behaald op dit onderwerp) het volgende schrijft; 'In 15 years of searching, during which I read hundreds of propaganda documents from 1947 to 1949, I encountered only one case in which an Arab leader mentioned “sea” and “Jews” in the same sentence; the Egyptian Muslim Brotherhood founder, in a call to expel the Jews from Egypt.' teapawt.net/_ZachFoster/status/200… Dan schrijf je; 'In april 1948 besloot de Arabische leiding van Haifa de stad te evacueren. Niet nadat zij collectief met geweld was verdreven. Niet omdat men geen keuze meer had. Nee: de evacuatie werd aangekondigd als eigen besluit. Wat vervolgens gebeurde behoort tot de best gedocumenteerde — en tegelijk meest zorgvuldig verzwegen — episodes van 1948. De Joodse burgemeester van Haifa, Shabtai Levy, brak in tranen uit en smeekte Arabische inwoners te blijven. De Britse commandant waarschuwde dat vertrek een ernstige fout zou zijn. De hoogste officier van de Haganah garandeerde volledige burgerrechten, veiligheid en gelijkheid voor iedere Arabier die wilde blijven. Het antwoord van het Arabisch Hoger Comité in Beiroet luidde eenvoudig: vertrek!' Ik heb zelden een ergere verdraaiing van de werkelijkheid gelezen, Oscar. WAT was namelijk het geval? Op dat moment was de overgrote meerderheid van de Arabieren in Haifa namelijk al door (dreiging van) terreur verdreven(!) door Zionistische milities. De Zionistische Carmeli Brigade kreeg het bevel om elke volwassen Arabische man die ze tegenkwamen te doden. Dreigementen werden geuit om gifgas en atoomwapens tegen Arabieren te gebruiken. Onschuldige arbeiders van een raffinaderij waren al afgeslacht door de Irgun. Zie ook bijgaand screenshot over de gebeurtenissen in Haifa uit het boek 'Image and Reality of the Israel–Palestine Conflict' van Norman Finkelstein. Het spreekt voor zich, dunkt me. Je schrijft; 'Nog vóór een groot militair offensief Haifa bereikte, hadden reeds tussen de 25.000 en 30.000 Arabieren de stad verlaten. De meeste Arabische wijken waren op dat moment nauwelijks door gevechten geraakt. Wat werkelijk instortte was niet in de eerste plaats de fysieke veiligheid, maar het moreel. En dat moreel stortte in omdat de leiding als eerste vluchtte. De Britse Hoge Commissaris Sir Alan Cunningham legde dit op 26 april 1948 vast in een telegram. Hij beschreef hoe Arabische gemeentebestuurders, militaire leiders en zelfs de belangrijkste Arabische magistraat de stad verlieten. Dat, zo schreef hij, was waarschijnlijk de beslissende factor in het instorten van het Arabische moreel. Wanneer leiders verdwijnen, volgt de bevolking.' Dat kan best maar dat laat onverlet dat 700,000 Palestijnen zijn verdreven door Israel en dat het een fabeltje is dat het vertrek van die mensen tegen de wens van het Zionistische leiderschap was. Integendeel. Je schijft; 'Op 22 april had in het stadhuis van Haifa een bijeenkomst plaats over een wapenstilstand. De voorwaarden waren helder: volledige veiligheid en burgerrechten voor alle Arabieren die bleven. Opnieuw smeekte Shabtai Levy de Arabische vertegenwoordigers persoonlijk. Hij noemde evacuatie een wrede misdaad tegenover hun eigen volk. Opnieuw drongen de Britten aan op heroverweging. Opnieuw beloofde de Haganah vrede en gelijkheid. En opnieuw kwam uit Beiroet het bevel: vertrek! Men hoeft zich daarbij niet op Israëlische bronnen te verlaten. De meest vernietigende getuigenissen komen uit Arabische hoek zelf.' Hoe relevant is dit als de overgrote meerderheid al was vertokken als gevolg van (dreiging van) Zionistische terreur? Waarom negeer je dat het verzoek werd gericht aan een klein groepje overgebleven Arabieren die alle reden hadden om te vrezen voor hun leven, gezien de terreurdaden van het Zionistische leger? Je schrijft; 'The Economist schreef in oktober 1948 dat het vertrek grotendeels voortkwam uit instructies van het Arabisch Hoger Uitvoerend Comité, en dat Arabieren die bleven en Joodse bescherming accepteerden door hun eigen leiders als verraders werden beschouwd.' Ik weet niet wat de bedoeling van deze bijdrage is. Als je daarmee wil suggereren dat The Economist beweerde dat alle Arabieren zijn vertrokken vanwege advies van hun leiders dan kan ik daar twee dingen op zeggen. Allereerst is niet duidelijk of The Economist dat bedoelde. Maar zelfs als The Economist dat bedoelde dan zat het er helemaal naast. Let op het jaartal; 1948. Er was toen nog weinig bekend over de exacte gebeurtenissen in de oorlog. Maar er is later, met name toen Israel zijn archieven openstelde aan het publiek, veel meer duidelijkheid ontstaan. De zogenaamde 'nieuwe historici' hebben een cruciale rol gespeeld in de waarheidsvinding in Israel. Het resultaat lees je oa hier; 'Benny Morris; 'There is no evidence that the Arab states and the AHC wanted a mass exodus or issued blanket orders to the Palestinians to flee (though in certain areas inhabitants of specific villages were ordered to leave, mainly for strategic reasons)'' mondediplo.com/1997/12/pales… Als er dus al orders om te vertrekken waren, dan waren die dus eerder uitzondering dan regel. De bekende BBC journalist Erskine Childers heeft alle Arabische radio uitzendingen uit die periode beluisterd en kwam ook tot de conclusie dat het verhaal van 'Arabische leiders die de bevolking opriepen om massaal te vertrekken' een fabeltje was. Lees dit; archive.spectator.co.uk/arti… Lees ook dit; 'Israel’s intelligence service noted in a June 1948 report that the “impact of ‘Jewish military action’ … on the migration was decisive”. It added that “orders and directives issued by Arab institutions” accounted for the evacuation of only 5% of villages.' theguardian.com/news/2021/ma… Zelfs uit de IDF's eigen archieven(!) blijkt dat de daden van agressie van de Zionistische milities verreweg de belangrijkste reden voor het vertrek van Arabieren waren. Lees dit; 'The author of the text ranks the reasons for the Arabs’ departure in order of importance. The first reason: “Direct Jewish acts of hostility against Arab places of settlement.” The second reason was the impact of those actions on neighboring villages.' haaretz.com/israel-news/.pre… Je schrijft; 'Emile Ghoury, secretaris van het Palestijns-Arabisch Hoger Comité, verklaarde in september 1948 in de Beirut Telegraph dat de Arabische staten gezamenlijk het beleid hadden gesteund dat de vluchtelingenstroom veroorzaakte, en dus gezamenlijk verantwoordelijkheid droegen.' Een beleid dat slechts verantwoordelijk was voor een verwaarloosbaar percentage van alle vluchtelingen, Oscar. Je schrijft; 'De Jordaanse krant Falastin schreef in februari 1949 dat Arabische staten Palestijnen hadden aangemoedigd tijdelijk te vertrekken om ruimte te maken voor de Arabische invasielegers — waarna men hen eenvoudig aan hun lot overliet.' Nogmaals, die aanmoedigingen waren slechts verantwoordelijk voor een verwaarloosbaar percentage van alle vluchtelingen. Bovendien beschrijft Benny Morris dat de adviezen om te vertrekken op een gegeven moment werden ingetrokken omdat het vertrek van de families slecht was voor het moreel van de Arabische soldaten. Op een gegeven moment werd het mensen zelfs verboden te vertrekken. Je schrijft; 'Monseigneur George Hakim, Grieks-katholiek bisschop van Galilea, verklaarde in juni 1949 in de New York Herald Tribune dat Arabieren uit Haifa waren gevlucht ondanks expliciete garanties van Joodse zijde omtrent veiligheid en burgerrechten.' Nogmaals, dat was een klein groepje overgebleven Arabieren. De overgrote meerderheid van Arabieren was toen al gevlucht voor/door terreur van Zionistische milities. Hou hiermee op man. Je schrijft; 'En boven dit alles hing de schaduw van de man die in moderne Nakba-herdenkingen zorgvuldig buiten beeld blijft: Amin al-Husseini, de grootmoefti van Jeruzalem. Een man die tijdens de oorlog openlijk collaboreerde met Hitler-Duitsland, antisemitische radiopropaganda vanuit Berlijn uitzond en moslims rekruteerde voor Waffen-SS-eenheden op de Balkan. Onder zijn invloed radicaliseerde delen van het Arabisch nationalisme tot een beweging waarin antisemitisme en vernietigingsretoriek centraal kwamen te staan.' Voor klachten over de Mufti moet je bij Herbert Samuel zijn, een virulent Zionistische Engelse Minister die hem aanstelde. De Palestijnen zelf moesten hem niet. 'Of the 3 candidates, all had attended El-Azhar, likely longer, all were older. Each had superior religious qualifications. Yet Samuel insisted that al-Husseini was the man for the job. But when the vote was cast the very next day, al-Husseini came in 4th.' timesofisrael.com/uk-reveals… Je schrijft; 'Dan het woord zelf: Nakba. Het begrip werd in augustus 1948 gemunt door de Syrische historicus Constantine Zureiq, hoogleraar aan de American University of Beirut. Maar hij bedoelde met die “catastrofe” iets totaal anders dan wat men er tegenwoordig van maakt. Zureiq beschreef de vernederende mislukking van zeven Arabische legers die de pas uitgeroepen staat Israël wilden vernietigen en daar niet toe in staat bleken. Hij schreef over Arabische leiders wier woorden als bommen klonken, maar wier bommen leeg en hol waren. Hij sprak over falend leiderschap, gebrek aan eenheid en Arabische zwakte. Niet over Palestijnen als passieve slachtoffers van een koloniale verdrijving. Dat was de oorspronkelijke betekenis van Nakba: Arabische zelfkritiek wegens een verloren oorlog die men zelf begonnen was. Pas decennia later werd die betekenis systematisch omgekeerd. Een begrip dat ooit stond voor Arabisch falen, werd herschreven tot een exclusief slachtoffernarratief waarin Israël de eeuwige agressor werd en Arabieren uitsluitend slachtoffers zonder handelingsvermogen. En precies dát narratief wordt tegenwoordig door Europese elites, academici, activisten — en inmiddels zelfs door een burgemeester van Amsterdam — zonder veel historisch onderzoek nagepraat.' Dat kan best. Maar blijf bij de feiten. Feit is dat Israel in de oorlog van 1948 700,000 Palestijnen etnisch heeft gezuiverd. In de oorlog van 1967 kwamen daar nog eens 300,000 bij. Tot op de dag van vandaag weigert Israel, in strijd met zijn verplichtingen op grond van internationaal recht, die mensen te laten terugkeren en het onroerend goed dat ze hebben achtergelaten heeft Israel geconfisceerd (lees; gestolen). Feit is ook dat je liegt als je beweert dat al die mensen vrijwillig vertrokken op advies van hun leiders. Feit is dat je de geschiedenis van Haifa totaal verdraait door te suggereren dat de vredelievende Zionisten niets liever wilden dan de Arabieren in hun midden te houden maar dat de Arabieren helaas vertrokken op advies van hun leiders. Een laatste overgebleven plukje Arabieren werd inderdaad verzocht te blijven maar je negeert valselijk de etnische zuivering van alle andere Arabieren uit Haifa die daarvoor had plaatsgevonden. Je citaat van Churchill negeer ik verder maar. De boodschap lijkt me wel duidelijk, niet?