Arvin

یه اسپرسوساز Rocket مدل Mozzafiato دیدم که بد دلم رو برده! مشکیش ۲۱۰۰ یورو 🥲🥲🥲

خیلی حال‌به‌هم‌زنه ولی جهت تمدد اعصاب و تخلیهٔ عواطف فروخورده Nhas City Chicken توصیه می‌شه… از این دستکشا می‌دن بهتون رسماً جای essen بتونید fressen کنین

I know you’re not active here but anyway, Happy birthday @animada88 joon 🥳🎉🎊

رو مسخرگی پیشه کن و‌ فیلان…

۱۵ آبان، #روز_تصویرگری مبارک 🎉🎊🍻 یکی از کارهام با عنوان «راه» توی هفتمین هفتهٔ تصویرگری ایران به نمایش دراومده. نمایشگاه تا ۲۱ آبان در خانهٔ هنرمندان در تهران برپاست و کلی اثر جذاب از بچه‌های انجمن تصویرگری به نمایش گذاشته شده. من توی این تصویرسازی سعی کردم مسیر سخت زنان ایرانی رو توی جامعه با استعاره‌ای از رام‌کردن زمین، کشاورزی و مبارزه با موانعی که مانع کشت و رویش می‌شن، روایت کنم. این شما و این راه:

منشنا رو خوندم (البته نه همه رو) تجسم فضاییِ همه ضعیف آناتومی ضعیف واه و واه و واه😎 اکثریت فکر کردن دست مدل روی برجستگی استخوان لگنش قرار گرفته؛ ولی نمای دوربین از پایینه و مدل دستش به حالتی غیرعادی روی کنار دنده‌های راستشه و احتمالاً صورتشو برگردونده و پوشونده.

من گروه Poets of the Fall رو از Max Payne 2 و ساندترک «Late Goodbye » می‌شناختم، اما با شنیدن «Requiem for My Harlequin» (همین آهنگی که توی ویدیو هست و لینکشو گذاشتم) تازه فهمیدم اسم هارلی کوئینِ بتمن از «هارلکین» میاد که شخصیت دلقک‌مانندی در تئاتر سنتی ایتالیاست. خود آهنگ هم از هارلکین به‌عنوان نمادی از دورویی و تظاهر استفاده می‌کنه و ربطی به دنیای DC نداره. خلاصه به این بهانه یه هارلی کوئینم کشیدم براتون. open.spotify.com/track/5Pf1W…

خطاب به کسانی که درگیر پایان‌نامه و پروژه‌اند: «یولی» سال‌بالایی ما بود و پایان‌نامه‌ش رو استادامون یک سال بر سر ما کوبیدن (که البته واقعاً هم کار خوبی بود) و به عنوان نمونه هی مثال می‌زدنش و خودش رو به عنوان «اسوهٔ جدیت و استمرار و برنامه‌ریزی» الگوی ما قرار می‌دادن. دوسه هفته پیش توی ایونت بهش می‌گفتم اینا رو و بعدش سفرهٔ دلشو باز کرد که «نه بابا، منم اذیت شدم و خیلی استرس داشتم و کابوس می‌دیدم و هرچی کار می‌رفت جلوتر هی حجم و کیفیت کمتر می‌شد و خیلی ایدئال‌گرایی اذیتم کرد و استادا بهم غر می‌زدن و …» خلاصه از درد هر آنچه ما کشیدیم، وی نیز کشیده بود! این که خیلی به خودتون سخت نگیرید و قیاس نکنید. همه آدمیم و‌ درگیری‌های ذهنی مشابه داریم بعضاً.

کارم تو نمایشگاه هفتهٔ تصویرگری ۱۴۰۵ «راه»… حالا کاملشو‌ پست‌ می‌کنم با توضیحات مرسی از‌ بستی جون برای اینکه کلی زحمت بهش دادم بهش برای کارا @marmarsiyadat #هفته_تصویرگری_۱۴۰۵

امروز فهمیدم توی آلمانی قرون وسطایی، برای حرف زدن محترمانه، جای سوم شخص جمع (Sie) مثل فارسی از دوم شخص جمع (ihr) استفاده می‌کردن. از اینجا فهمیدم که اینا هم مثل ما برای شوخی و خنده گاهی با هم مدل کهن حرف می‌زنن، مثلاً: Seid gegrüßt, edler Herr! که تقریباً معادل اینه که تو فارسی به دوستت برای فان جای سلام بگی «درود بر تو ای خواجه!»

جالب‌ترتر اینکه روی این به پهلوی و سرهم نوشته «ا پ ر» که کوته‌نوشت (Abbr.) جملهٔ دعایی «افزون فرّ!»ه. البته این تفسیر رایج موضوعه و هنوز سرش بحث است. این رو در عراق (تیسفون) پیدا کردن و توی برلینه الان و البته یه نمونه مشابهشم توی متروپولیتن نیویورکه.