⨍ē𝒾 ⨍ē𝒾 ‘😸 หงุดหงิดwa (*tsk)

#หลิวเสวียอี้ #liuxueyi หลิวเสวียอี้พูดถึงว่าทำไมถึงประทับใจซีรีส์เรื่องนี้ #หอมรักมิรู้เลือน 1. ตัวละครมีความเป็นมนุษย์ ทุกตัวละครมีเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง ตัวละครมีมิติแบบนี้ทำให้การแสดงของทุกคนมีจุดยึดจับและมีพื้นที่ให้ปลดปล่อยฝีมือ หลินจิ่นฉีมีมุมเจ็บปวด สมจริง มีเรื่องผิดพลาด ไม่มีสูตรโกงไม่ได้เก่งกาจไร้เทียมทาน มีความทะเยอทะยาน 2. ความทุ่มเทและความประณีตในการถ่ายทำ เรื่องนี้ถ่ายทำ 153 วัน ถ่ายตอนฤดูร้อน พวกพร๊อบดอกไม้ทิ้งไว้ไม่กี่ชั่วโมงก็เหี่ยวแล้วต้องดูแลอย่างดี การต่อสู้ก็ทำแบบจริงจัง ต่อยจริงเจ็บจริง แรงลงดาบมีการปะทะกันจริง 3. ความรู้สึกที่ไม่ฉาบฉวย อารมณ์ของตัวละครมีที่มาที่ไป เรื่องนี้นำเสนอการเล่าเรื่องที่ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ทิ้งพื้นที่ให้ผู้ชมคิดตาม คิดเอาเองจากความรู้สึก ตัวละครมีความรู้สึกอัดแน่นอยู่ภายในลึกๆ การแสดงออกหลายอย่างแท้จริงอยู่ใต้ผิวน้ำ หลินจิ่นฉีเป็นตัวละครที่มีความจริงใจในอารมณ์ความรู้สึก และใช้เวลาทั้งชีวิตในการตามหาแก่นแท้ของจิตใจตนเอง ซึ่งนั่นก็คือการทำหน้าที่ปกป้องดูแลคนรอบข้างให้ดีที่สุด ไม่ใช่การแสวงหาชื่อเสียงหรืออำนาจ หลิวเสวียอี้เชื่อว่าความรับผิดชอบและการปกป้องดูแลนี้ เพียงพอที่จะสั่นคลอนและประทับใจผู้คนได้อย่างแน่นอน ___________ แบบเต็ม “จริง ๆ แล้ว มักจะมีคนถามผมบ่อย ๆ ว่าซีรีส์เรื่องนี้มีอะไรที่ประทับใจ เพราะผมรู้สึกว่ามันตรงกับความเข้าใจในจิตใจของผมเกี่ยวกับสิ่งที่นักแสดงควรจะทำ ข้อแรก มันถ่ายทอดความเป็นคนที่มีอยู่จริง ไม่ได้มีสูตรโกง ตัวละครทุกคนต่างก็มีเหตุผลในการมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็งของตัวเอง สำหรับผมแล้ว หลินจิ่นฉีเป็นคนที่มีอยู่จริง สามารถรู้สึกเจ็บ ทำเรื่องโง่ๆ แอบกลืนความขมขื่นทั้งหมดไว้เพียงลำพังในยามค่ำคืน เขามาจากตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่กลับละทิ้งพู่กันไปเข้ากองทัพ เขาเป็นเสาหลักของตระกูลหลิน สร้างความชอบจากการช่วยจักรพรรดิขึ้นครองราชย์ แต่ก็ถูกกดดันและแทรกแซงจากหลายฝ่ายในราชสำนัก เขามีความเด็ดขาดและมีความรับผิดชอบ แต่เขาไม่ถนัดในการแสดงออกทางอารมณ์ อาจจะสร้างทางเลือกที่ผิดพลาด และรู้สึกติดค้างกับคนรอบข้าง ตัวละครที่มีมิติแบบนี้ ทำให้การแสดงของทุกคนมีจุดยึดจับและมีพื้นที่ให้ปลดปล่อยฝีมือ ข้อสอง มันทุ่มเทด้วยฝีมือจริง นี่คือซีรีส์ที่ผมใช้เวลาร่วมอ่านบทและเตรียมงานนานที่สุด มีระยะเวลาการถ่ายทำ 153 วัน ในช่วงฤดูกาลที่ร้อนที่สุดของหรงเตี้ยน ทั้งทีมงานตั้งแต่นักแสดงไปจนถึงทีมงานเบื้องหลังต่างก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่เพราะอยากทำซีรีส์เรื่องนี้ออกมาให้ดีที่สุด ผมจำได้ว่ามีฉากหนึ่ง คือฉากที่ผมเดินผ่านร้านขายภาพเขียนพู่กันของตระกูลของหลานเซียง แล้วถูกดึงดูดด้วยดอกไม้และหญ้าที่ดูปราณีตหน้าประตู แต่ในความเป็นจริง ตอนนั้นอุณหภูมิที่เหิงเตี้ยนสูงมาก พวกดอกไม้พวกหญ้าที่ฝ่ายพร็อพจัดเตรียมไว้ พอผ่านการตากแดดหรือความร้อนสูง 3-4 ชั่วโมงก็เหี่ยวเฉา แต่การจะบรรลุเป้าหมายที่สามารถดึงดูดสายตาคนได้นั้นยากมาก แต่ว่าทุกคนก็คอยปรับเปลี่ยนแก้ไขอยู่ตลอด โดยหวังว่าจะทำให้ผลงานของเราออกมาสมบูรณ์แบบโดยไม่ทิ้งความเสียดายไว้ รวมถึงฉากต่อสู้พวกเราก็เล่นจริง หมัดต่อหมัด สิ่งที่ซีรีส์เรื่องนี้แสวงหาไม่ใช่เครื่องประดับที่สวยงามเพียงพอ แต่เป็นความรู้สึกสมจริงและสัมผัสได้ถึงวิถีชีวิตที่เข้ากับบริบทของตัวละคร ผมจำได้ว่าผู้กำกับเฉินตานเคยพูดกับผมว่า ผมใจร้ายกับตัวเองมาก แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ผมที่ใจร้าย แต่เป็นเพราะหลินจิ่นฉีในฐานะขุนพลที่รอดชีวิตมาจากสนามรบ ในใจของผมการต่อสู้ของเขาควรจะเป็นรูปแบบนั้น ข้อสาม ส่งต่ออารมณ์และความรู้สึกที่แท้จริง อารมณ์ความรู้สึกประเภทนี้ไม่ได้ฉาบฉวยอยู่แค่เบื้องหน้า ไม่ได้ขับเคลื่อนเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เกิดจากการที่คนเขียนบท ผู้กำกับ และนักแสดง ค่อย ๆ เจียระไนไปทีละเฟรมทีละเฟรม ทำให้ทุก ๆ อารมณ์ของตัวละครมีที่มาที่ไป และสไตล์โดยรวมของซีรีส์เรื่องนี้คือการเว้นช่องว่างการแสดงออกหลาย ๆ อย่างแท้จริงแล้วจมอยู่ใต้ผิวน้ำ สิ่งที่เข้าถึงใจผมมากที่สุดในตัวหลินจิ่นฉี ก็คืออารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา การที่เขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อค้นหาตัวตนและจิตวิญญาณภายใน และจิตวิญญาณของเขาก็คือการปกป้องดูแลคนรอบข้างให้ดี ผมเชื่อว่าความรับผิดชอบและการปกป้องดูแลนี้ เพียงพอที่จะสั่นคลอนและประทับใจคนได้อย่างแน่นอน”