ملول

راهِ سوم در یک سو جمهوری اسلامی قرار دارد. حکومتی که سابقه‌ی چهل و پنج سال آدمکشی و قتل و ترور و جنایت را یدک می‌کشد. حکومتی که بر زمین و دریا و در آسمان آدم می‌کشد و اِبایی از خونریزی و کشتار ندارد. در این سو آدمکش بزرگ علی خامنه‌ای را می‌بینیم که متوهمانه در هر گوشه‌ی خاورمیانه سرک می‌کشد و در سخنرانی در جمعِ بی‌حافظه‌گان و فراموش‌کاران و ندیمان، خود را مخیر می‌داند که درباره‌ی وارد کردن ایران به جنگ تصمیم‌گیرنده‌ی نهایی باشد. او‌ می‌گوید خودش به همراه کارشناسان تصمیم نهایی را خواهند گرفت. اگر منظورش از کارشناسان ولادیمیر پوتین و ژنرال‌های روسی نیست لابد مجسمه‌های بلاهتی را می‌گوید که یونیفورمِ لجنیِ سپاه را بر شکم‌های فربه خود راست و ریس می‌کنند و دست به دکمه منتظرند با ذکر کلمات مقدس‌شان در جایی بی‌گناهی را به قتل برسانند. در آن سو دولت امروزِ اسراییل است. دولت بنیادگرایی که تمام معاهده‌های بین‌المللی را به هیچ می‌گیرد و در ازای هر عضوی که از تروریست‌های حماس یا حزب‌الله می‌کشد تعداد زیادی غیرنظامی را هم قربانی می‌کند. نه وقعی به قرارِ آتش‌بس می‌نهد و نه در واقعیت به دنبال نجات گروگان‌هاست. فقط می‌داند گسترش جنگ به کشورهای دیگر محبوبیت نیم‌بندش را در داخل افزون می‌کند و شانس باقی ماندن در قدرت را بالا می‌برد. در این میانه ما کجا ایستاده‌ایم؟ آیا جایی به جز ایستادن در کنار مردم‌مان پیدا می‌شود؟ چرا همواره باید در انتخاب دوگانه‌ها دچار تردید شویم؟ بسیاری از ما از جمهوری اسلامی آسیب‌های جبران‌ناپذیر دیده‌ایم، عزیز از دست داده‌ایم، عمر و جوانی را از کف داده‌ایم، ناگزیر به ترکِ وطن و خانه شده‌ایم یا به سختی در ایران زندگی می‌کنیم اما لازم است بدانیم که مقصران این وضعیت هرگز مردم ایران نیستند. متهمان، حاکمان جمهوری اسلامی هستند. سخن گفتن از بمبارانِ زیرساخت‌ها و نیروگاه‌ها و پالایشگاه‌ها نباید چنین آسان بشود. استیصال یا نفرت نباید متوجه مردمان ما بشود. همواره راه سومی وجود دارد. می‌توان هم به جمهوری اسلامی نه گفت و هم به جنگ. می‌توان در صورت وقوع جنگی گسترده در کنار جمهوری اسلامی نایستاد و در سوی دیگر هم پشتیبان دولتی خارجی نبود که می‌خواهد به ایران حمله‌ی نظامی کند. حکومت جمهوری اسلامی پشتیبانی اکثریت ما را در صورت وقوع جنگ ندارد و حمایت از حمله‌ی نظامیِ دیگران به ایران هم قضاوت بی‌رحمانه‌ی تاریخ را به دنبال دارد. راه سوم در به هم پیوستن ماست که می‌خواهیم به این کابوس پایان بدهیم. راه سوم در پیوند داخل و خارج از ایران است که می‌داند مردم ایران شایسته‌ی زندگی در صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز با دنیا هستند، شایسته‌ی زندگی در سایه‌ی دموکراسی، آزادی و‌ عدالت. راهِ سوم از انقلاب می‌گذرد. #نه_به_جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی #دادخواهی #راه_سوم

تفاوت رای افراد پیر با زیر ۳۰ سال واقعا نو کامنت