BEE ʕ ◔ᴥ◔ ʔ retweeted
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไม่ใช่สวนสัตว์มนุษย์เอาไว้ให้อินฟลูไปหาแสง เอาความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กๆมาเรียกเอนเกจ เราเป็นผู้ใหญ่โตแล้ว ดูคลิปก็รู้แหละว่าเขาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่สำหรับเด็กวัยนี้มันคือคำสัญญา เขาไม่เข้าใจหรอกทำไมพี่คนสวยบอกว่าจะพาเขากลับบ้านด้วยแล้วทิ้งเขาไว้ที่เดิม
BEE ʕ ◔ᴥ◔ ʔ retweeted
Seoul Arena เตรียมเปิด มิ.ย. 2027!
อัพเดทความคืบหน้า ตามนี้ค่า
> มี 6 ชั้น และมีชั้นใต้ดินอีก 2 ชั้น (B2-6)
> ในส่วนของ อารีน่าหลัก (Main Arena) ความจุ 18,269 ที่นั่ง และเมื่อรวมพื้นที่ยืน จะสามารถรองรับผู้ชมได้สูงสุด ประมาณ 28,000 คน
> ส่วนฮอลล์ขนาดกลาง ความจุ 2,010 ที่นั่ง และรองรับผู้ชมได้สูงสุด 7,000 คน
> สิ่งอำนวยความสะดวก อื่นๆ เช่น โรงภาพยนตร์ 7 โรง ร้านค้า สำนักงาน พื้นที่กิจกรรมรวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับ K-POP โดยเฉพาะ และที่จอดรถ 900 คัน
> โครงสร้างของเวทีและที่นั่ง เป็นแบบ Long-span ที่ไม่มีเสากลาง ที่นั่งปรับเปลี่ยนได้ เวทีออกแบบได้หลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่เวทีแบบ 360 องศา เวทีรูปตัว T เวทีแบบ End Stage คือปรับได้ตามรูปแบบของแต่ละคอนเสิร์ตเลย
> มีระบบป้องกันแรงสั่นสะเทือน ป้องกันเสียงรบกวน และระบบเสียงที่ออกแบบเฉพาะสำหรับคอนเสิร์ต
> กำหนดเปิดอย่างเป็นทางการ มิถุนายน 2027
ถ้าเปิดแล้ว น่าจะกลายเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์ค สำหรับคอนเสิร์ต K-POP ในโซลแน่นอน
📍รถไฟใต้ดินสถานี Chang-dong ทางออก 1 เดินต่อประมาณ 12 นาที
#รีวิวเกาหลี
BEE ʕ ◔ᴥ◔ ʔ retweeted
𝙅𝙄𝙈𝙄𝙉 𝙎𝙐𝙋𝙋𝙊𝙍𝙏 𝙋𝙍𝙊𝙅𝙀𝘾𝙏 : 𝘉𝘛𝘚 𝘈𝘙𝘐𝘙𝘈𝘕𝘎 𝘐𝘕 𝘉𝘈𝘕𝘎𝘒𝘖𝘒
④ 𝘾𝙐𝘿𝘿𝙇𝙀 𝙒𝙄𝙏𝙃 𝙅𝙄𝙈𝙄𝙉 💛
𝐴 𝑙𝑖𝑡𝑡𝑙𝑒 𝑐𝑢𝑑𝑑𝑙𝑒, 𝑎 𝑙𝑜𝑡 𝑜𝑓 𝑙𝑜𝑣𝑒 𝑓𝑜𝑟 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛
เตรียมพบกับจีมินตัวจิ๋วที่ไม่จิ๋วแล้ว! ตัวโตสูงถึง 2.5 เมตร! ที่จะมานั่งยิ้มหวานรอรับความรักจากทุกคน ในช่วงคอนเสิร์ต BTS WORLD TOUR ‘ARIRANG’ IN BANGKOK
ชวนทุกคนมาถ่ายรูป เติมพลังความน่ารักก่อนเข้าคอนเสิร์ต และเก็บภาพความทรงจำแสนพิเศษในวันที่เราได้มาพบกับจีมินด้วยกันนะคะ ☺️
📅 วันที่ 3, 5–6 ธันวาคม 2569
⏰ เวลา 10.00 – 19.00 น.
📍 สนามหญ้าหน้าสนามปีนผา (ติดกับลานนาฬิกาแดด)
เดินจากประตู 1 ราชมังฯ (ทางเข้าหลัก) ผ่านลานนาฬิกาแดด แล้วตรงมายังสนามหญ้าหน้าสนามปีนผา จะเจอน้องจีมินนั่งยิ้มหวานรอทุกคนอยู่ตรงนั้นเลยค่ะ!
🪭 𝘚𝘗𝘌𝘊𝘐𝘈𝘓 𝘗𝘈𝘗𝘌𝘙 𝘍𝘈𝘕 𝘎𝘐𝘝𝘌𝘈𝘞𝘈𝘠
แจกฟรี! พัดกระดาษ 𝘊𝘶𝘥𝘥𝘭𝘦 𝘞𝘪𝘵𝘩 𝘑𝘪𝘮𝘪𝘯 ขนาด 19 ซม. สุดน่ารัก อีกหนึ่งของขวัญเล็กๆ ที่ตั้งใจมอบให้คนรักจีมิน เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกและส่งต่อความรักถึงจีมินในช่วงคอนเสิร์ต💛
สามารถขอรับได้ที่ทีมงานที่สวมเสื้อ JIMIN STREAMING TH ณ จุดจัดกิจกรรม Cuddle with Jimin ของมีจำนวนจำกัดเพียง 1,300 ชิ้น โดยจะแบ่งแจกตลอดทั้ง 3 วัน (จนกว่าของในแต่ละวันจะหมด)
🗓️ 𝘑𝘐𝘔𝘐𝘕 2027 𝘋𝘌𝘚𝘒 𝘊𝘈𝘓𝘌𝘕𝘋𝘈𝘙
สำหรับผู้ร่วมโดเนทโปรเจกต์ TUK TUK FOR JIMIN ตั้งแต่ 500 บาทขึ้นไป สามารถแจ้งชื่อแอคเคาท์เพื่อรับปฏิทินตั้งโต๊ะ JIMIN 2027 กับทีมงานได้ที่จุดจัดกิจกรรมเช่นกันค่ะ
อยากให้พื้นที่เล็กๆ แห่งนี้เป็นแลนด์มาร์คแห่งความสุข เป็นที่รวมตัวของคนรักจีมิน และเต็มไปด้วยรอยยิ้มน่ารักๆ ของทุกคน แวะมาสร้างความทรงจำแสนอบอุ่นกับเจ้าก้อนความสุขตัวโตของเราด้วยกันนะคะ ☺️
ขอขอบคุณผู้ร่วมโดเนททุกท่านที่เป็นส่วนสำคัญในการทำให้โปรเจกต์นี้เกิดขึ้นจริง ทุกความรักและทุกการซัพพอร์ตของทุกคนได้ร่วมกันเปลี่ยนความตั้งใจเล็กๆ ให้กลายเป็นความน่ารักครั้งใหญ่ค่ะ 💛
CUDDLE WITH JIMIN
#CuddleWithJimin
#JIMIN #지민 #BTSJIMIN
#BTS_WORLDTOUR_ARIRANG_BANGKOK
#ภาคีพัคจีมิน
BEE ʕ ◔ᴥ◔ ʔ retweeted
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน
หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน
ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง
เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน
สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท
ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ
ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า
“ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”
เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง
ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น.
เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ
แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป
เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70
เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง
จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน
หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน
ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน
พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น.
ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง
เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง
และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้
ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน
เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า?
นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด
เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน
ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้
แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน
ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที
ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ
แต่เรื่องยังไม่จบครับ
เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร
สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1
ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย
แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ
ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน
ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน
ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ































