_بستر_

فعلا خداحافظ

چندبار تو این مکان کشتید و چند بار شهید شدیید؟

یه سری آدم (آشنا) هستن از دور و نزدیک هر از چندگاهی میان به بهانه ی دوستی خاله خرسه به روح و روانت اتک میزنن میرن و تو کاری از دستت برنمیاد

نجات دهنده رو حتی دیگه تو آینه هم نمیتونم پیدا کنم...شاید نسل های بعد بتونن تو آینشون ببیننش

ما خاکِ ز جا بردهٔ سیلابِ جنونیم سرمایهٔ صد خانه خراب است دل ما بیدل دهلوی

ما نه خفنیم نه میخوایم خفن باشیم، بدو خودتو بکن تو چشو چال اینو اون حس دیده شدنت ارضا بشه عکس و داستان قشنگام باشه بوقتش...

22:33

در درونم کسی فریاد می کشد

چنان شجاع و ساکتی که فراموش شد رنج میکشی. -ارنست همینگوی

بارها و بارها خود را مرور میکنم و از زاویه ای جدید به خود می آیم

تو دوره دبیرستان یروز از دبیر زیستمون موقع تدریس مبحث انتخاب طبیعی شنیدم که میگفت شاید باورتون نشه ولی اینایی که جلو دبیرستان دخترونه تک چرخ میزنن با این کار احتمال بقاشونو افزایش میدن...بازم باورم نمیشد که تا این حد معیار نمایش جرأت، بصری و سطحی باشه تا امروز که این توییتو دیدم:

دیدن روزانه ی این حجم از تروماها تو جامعه خودش یک نوع تروما محسوب میشه...

هرچی و هرجا رو نگاه میکنی اکثریت درگیر گذشته ان و از تجربیات نافرجامشون مخصوصا در روابطشون میگن! کسی نیس واقعا بدونه با چی طرف خواهد بود؟! چقد دیگه تجربه و تحقیق لازمه تا درصد موفقیت از شکست بره بالاتر؟

وقتی رانت و یسری چیزایه دیگه هم اضافه میشه ، حتی اگه اولی و دومیو باهم داشته باشی بازم احتمال باختت تو بازی نزدیکه صده!