Kadın bir an duraksamış, sonra eklemiş: “Bana hep seninle evlenmek istediğini ama bir türlü doğru zamanı bulamadığını anlatıyordu.” Arkadaşım o akşam eve gidip erkek arkadaşına tek bir soru sormuş: “Benimle evlenmeyi gerçekten istiyor musun?” Adam hiç düşünmeden, “Tabii ki istiyorum,” demiş. Arkadaşım başını sallamış ve son sorusunu sormuş: “Peki, bunu neden altı yıldır bana değil de başka bir kadına anlatıyorsun?” Adamın yüzündeki ifade değişmiş. Ama arkadaşımın asıl canını yakan, adamın başka bir kadına yakınlık göstermesi değildi. Altı yıldır kendi geleceğini onunla planladığını sanıyordu. Meğer adam, geleceği hakkında karar vermek yerine herkese farklı bir hikâye anlatıyormuş. Ertesi gün ayrılmışlar. Bir hafta sonra adam kapısına çiçeklerle gelmiş ve şöyle demiş: “Bunca yılı bir mesajlaşma yüzünden çöpe mi atacaksın?” Arkadaşım kapıyı kapatmadan önce şu cevabı vermiş: “Ben altı yılımı mesajlar yüzünden bitirmiyorum. Altı yıldır beklediğim insanın, beni beklettiğini bile fark etmediğini anladığım için bitiriyorum.”

Çünkü nakil sürecinde bazı masrafları ve sağlık güvencesini ben üstlenmiştim. Artık bunları tek başıma karşılamayacaktım. Şimdi eski kocam ve annesi, yıllardır benim üstlendiğim masraflarla kendileri ilgilenmek zorunda. Bana herkes acımasız olduğumu söylüyor. Ama kimse şunu sormuyor: Bir insanın hayatını kurtarmak için elinden geleni yaptıktan sonra, kendi hayatından vazgeçmeye devam etmek zorunda mısın?