Kind and Caring forever.

วันที่ 89 เจ้านายเลิกจ้างเธอ ใบประเมินเขียนว่า: ไม่ผ่าน ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เพื่อจะได้ผ่านโปร เธออดหลับอดนอนสามเดือน ตามหนี้ค้างคืนให้บริษัทได้กว่าแสนบาท สามสัปดาห์ต่อมา สรรพากรเรียกตรวจบัญชี ทั้งบริษัทมีแค่เธอคนเดียวที่อ่านบัญชีสองปีนั้นออก เจ้านายยื่นข้อเสนอ บรรจุทันที เงินเดือนสองหมื่นสอง ขอให้เธอกลับไป เธอหัวเราะเบา ๆ ถามกลับไปแค่ประโยคเดียว เจ้านายถึงกับพูดไม่ออก (ต่อจากตอนที่แล้ว) วรรณี เป็นพนักงานบัญชีของบริษัทค้าส่งวัสดุก่อสร้างเล็ก ๆ ในเชียงใหม่ สามเดือนนั้น เธอนั่งทำบัญชีที่โต๊ะกินข้าวจนตีหนึ่งตีสองแทบทุกคืน ลูกสาวตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก ยืนขยี้ตาถามว่า “แม่ พรุ่งนี้แม่ต้องไปทำงานอีกเหรอ” เจ้านายชมเธอต่อหน้าพนักงานทุกคนว่า “รอบนี้จ้างคนถูกซะทีนะ” สามวันต่อมา เธอถูกประเมินว่าไม่ผ่าน ในสัญญาเขียนว่าทดลองงาน 119 วัน ถ้าเธอทำงานต่ออีกแค่เดือนเดียว บริษัทต้องจ่ายค่าชดเชย คืนนั้น เพื่อนร่วมงานแอบบอกเธอว่า ตำแหน่งนี้ถูกกันไว้ให้ลูกพี่ลูกน้องของเมียเจ้านายตั้งแต่แรก เจ้านายพูดไว้ว่า “หาใครก็ได้มาสักคน ให้มาเคลียร์บัญชีเละ ๆ ให้เสร็จก่อน” สามสัปดาห์ต่อมา คืนหนึ่ง เจ้านายเก่าโทรมาติด ๆ กันแปดสาย เธอไม่รับสักสาย สี่ทุ่ม มีข้อความเสียงเข้ามาทางไลน์ เจ้านายพูดสุภาพแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “วรรณี… สรรพากรขอให้ชี้แจงรายการย้อนหลังสองปี บัญชีคนใหม่ไม่เข้าใจที่จัดหมวดไว้ มาช่วยหน่อยสักสองสามวันได้ไหม ยังไงก็เคยทำงานด้วยกันมา” เธอพิมพ์ตอบกลับไปบรรทัดเดียว “ตอนนี้หนูไม่ใช่พนักงานของบริษัทแล้วค่ะ ถ้าต้องการให้ช่วย คิดค่าจ้างแบบที่ปรึกษา และทำสัญญาก่อนนะคะ” เจ้านายโทรมาทันที เสียงดังขึ้นมา “ตอนอยู่ที่นี่เงินเดือนแค่หมื่นแปด มาช่วยไม่กี่วันจะเก็บค่าที่ปรึกษาเนี่ยนะ” “หมื่นแปดคือราคาของพนักงานค่ะ และใบประเมินที่เจ้านายเซ็นเอง ก็เขียนไว้ว่าพนักงานคนนี้ไม่ผ่าน” “ตอนนี้คนที่เจ้านายต้องการ คือคนเดียวในบริษัทที่อ่านบัญชีสองปีนั้นออกค่ะ” ปลายสายเงียบไปนาน “งั้น… กลับมาเลย บรรจุทันที สองหมื่นสอง” วรรณีหัวเราะเบา ๆ “แล้วน้องของคุณนายจะทำยังไงคะ” เจ้านายพูดไม่ออกสักคำ “หนูมีสองเงื่อนไขค่ะ” “ข้อแรก ค่าบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งเดือนที่บริษัทติดหนูอยู่ จ่ายให้ครบก่อน หนังสือจากกรมแรงงานน่าจะไปถึงบริษัทแล้วนะคะ” เช้าวันหลังจากถูกเลิกจ้าง เธอถือสำเนาใบประเมิน แคปไลน์ที่สั่งงานตอนดึก และสัญญาจ้าง ไปที่สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน เจ้าหน้าที่อ่านจบ พูดแค่ประโยคเดียว “พี่ ทดลองงานก็ต้องบอกล่วงหน้านะคะ เขาติดค่าบอกกล่าวล่วงหน้าพี่หนึ่งเดือน” “ข้อสอง ค่าที่ปรึกษาวันละ 3,000 ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร หนูชี้แจงได้เฉพาะงานที่หนูตรวจเอง ไม่รับรองแทนบริษัทว่ารายการย้อนหลังไม่มีปัญหาค่ะ” สายตัดไป เช้าวันรุ่งขึ้น มีเงินโอนเข้ามา 18,000 บาท พร้อมข้อความสั้น ๆ “ร่างสัญญามาเลย” วันแรกที่กลับไป วรรณีเห็นลังเอกสารที่เธอใส่เลขกำกับไว้ด้วยมือตัวเอง ทุกหน้า แปะโพสต์อิทสีเหลืองเต็มไปหมด “อันนี้ทำไมจัดหมวดแบบนี้” “รายการนี้ไม่เข้าใจ” “ถามบัญชีคนเก่า??” น้องของคุณนายนั่งอยู่ข้าง ๆ หน้าแดงไปถึงหู วรรณีแกะโพสต์อิทออกทีละแผ่น สี่วันเต็ม ไม่พูดอะไรเกินกว่างานสักคำ วันสุดท้าย เธอวางแฟ้มเอกสารชี้แจงไว้บนโต๊ะเจ้านาย บนปกแฟ้ม แปะโพสต์อิทแผ่นสุดท้ายไว้ “ถามบัญชีคนเก่า??” ข้างล่างมีลายมือเธอเขียนเพิ่มอีกบรรทัด “บัญชีคนเก่าตอบแล้วค่ะ” เจ้านายเงยหน้ามองเธอเป็นครั้งแรก ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดอะไร เธอไม่รอ หันหลังเดินออกไป ค่าที่ปรึกษาสี่วัน บวกค่าบอกกล่าวล่วงหน้า รวม 30,000 บาท มากกว่าที่เธอทำงานหามรุ่งหามค่ำที่นั่นทั้งเดือน หนึ่งเดือนต่อมา เธอได้งานใหม่ เงินเดือน 24,000 ตอนสัมภาษณ์ เจ้านายคนใหม่ถาม “งานที่แล้ว ทำไมทำแค่สามเดือน” “บริษัทเขาว่าหนูไม่เหมาะค่ะ” “แล้วตัวคุณเองคิดยังไง” วรรณียิ้ม “หนูก็ว่าไม่เหมาะค่ะ” “เขาต้องการผ้าขี้ริ้ว ใช้เสร็จแล้วทิ้ง” “แต่หนู มาเพื่อเป็นนักบัญชีค่ะ” คืนนั้น ลูกสาวมายืนขยี้ตาอยู่ข้างโต๊ะกินข้าวอีกครั้ง “แม่ พรุ่งนี้แม่ต้องไปทำงานอีกเหรอ” “ไปสิลูก” วรรณีปิดโน้ตบุ๊ก “เข้างานเก้าโมง เลิกหกโมงเย็น” (จบ — ตอนแรกอยู่ในคอมเมนต์) ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของชาวเน็ตไทย โดยมีการเปลี่ยนแปลงตัวละครและรายละเอียดบางส่ว

เธออดหลับอดนอนสามเดือน ตามหนี้ค้างคืนให้บริษัทได้กว่าแสนบาท สามีเห็นแล้วสงสาร เธอบอกแค่ว่า “อดทนอีกนิด ผ่านโปรก็สบายแล้ว” วันที่ 89 เธอถูกเลิกจ้าง ใบประเมินเขียนว่า: ไม่ผ่าน สามสัปดาห์ต่อมา เจ้านายคนที่เซ็นว่าเธอ “ไม่ผ่าน” โทรหาเธอแปดสายในคืนเดียว เธอไม่รับสักสาย วรรณี อายุ 36 เป็นพนักงานบัญชีของบริษัทค้าส่งวัสดุก่อสร้างเล็ก ๆ ในเชียงใหม่ วันสัมภาษณ์ เจ้าของบริษัทพูดจริงจังมาก “บัญชีคนเก่าทำงานไม่ละเอียด เอกสารเลยรก ๆ หน่อย ตั้งใจทำนะ ผ่านโปรแล้วเงินเดือนขึ้นจากหมื่นแปดเป็นสองหมื่นสอง” ลูกสาวเพิ่งขึ้นประถม ค่าผ่อนบ้านก็ตัดทุกเดือน เธอตอบตกลงทันที เข้างานวันแรกถึงได้รู้ว่า คำว่า “รก ๆ หน่อย” หมายถึงใบกำกับภาษีสองปีที่ยัดอยู่ในลังกระดาษ ลูกค้าบางรายจ่ายเงินแล้ว แต่ในระบบยังขึ้นว่าค้างชำระ บางรายค้างมาปีกว่า ไม่เคยมีใครตามสักครั้ง บัญชีคนก่อน ทำได้แค่เดือนเดียวก็ลาออก ยื่นขอทำโอทีไปกี่รอบ ก็ไม่เคยได้อนุมัติ กลางวัน เธอไล่โทรหาลูกค้าทีละราย กระทบยอด ทวงเงิน บางคนวางสายใส่ บางคนบอกว่า “บัญชีคนเก่าไม่เห็นเคยพูดเลย” เธอก็ถ่ายรูปใบกำกับภาษี ส่งไปให้ทีละใบ สี่ทุ่มกว่า ๆ ถ้าเจ้านายส่งไลน์มาในกลุ่มว่า “พรุ่งนี้เช้าเอา” เธอก็นั่งทำที่โต๊ะกินข้าวจนตีหนึ่งตีสอง คืนหนึ่ง ลูกสาวตื่นมาเข้าห้องน้ำ ยืนขยี้ตาอยู่ข้างโต๊ะ “แม่ พรุ่งนี้แม่ต้องไปทำงานอีกเหรอ” “ไปสิลูก รีบไปนอนนะ” สามีก็ทนดูไม่ไหว “เงินเดือนแค่หมื่นแปด ต้องทุ่มขนาดนี้เลยเหรอ” เธอไม่เงยหน้าจากจอ “อดทนอีกนิด ผ่านโปรก็สบายแล้ว” สามเดือน เธอตามหนี้ที่ค้างมาปีกว่าคืนได้กว่าแสนบาท ทำบัญชีสองปีทั้งหมดเป็นไฟล์ และใส่เลขกำกับเอกสารต้นฉบับด้วยมือตัวเองทีละแผ่น เจ้านายชมเธอต่อหน้าพนักงานทุกคน “รอบนี้จ้างคนถูกซะทีนะ” สามวันต่อมา เธอถูกเรียกเข้าห้อง เจ้านายก้มหน้าดูมือถือ ไม่มองหน้าเธอเลยสักนิด “เราคุยกันแล้ว คุณไม่เหมาะกับที่นี่” ใบประเมินบนโต๊ะเขียนว่า ประสิทธิภาพการทำงาน: ไม่ผ่าน ทักษะ Excel: ระดับเริ่มต้นเท่านั้น การให้ความร่วมมือในงานด่วน: แย่ บัญชีสองปีนั้น เธอทำใน Excel มาทีละช่อง “ให้ความร่วมมือแย่…หมายถึงงานตอนสี่ทุ่มพวกนั้นเหรอคะ หนูส่งทันทุกครั้งเลยนะคะ” “ไม่ต้องมาเถียง” ฝ่ายบุคคลพูดเสริม “วันนี้ส่งงานให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้วนะ” “ไม่ต้องแจ้งล่วงหน้าเหรอคะ” “พี่ ทดลองงานไม่ต้องแจ้งค่ะ” ในสัญญาเขียนว่าทดลองงาน 119 วัน วรรณีเป็นนักบัญชี เธอรู้ดีว่าตัวเลขนี้หมายถึงอะไร ทำงานครบ 120 วันเมื่อไหร่ บริษัทต้องจ่ายค่าชดเชย และวันนี้ เป็นวันที่ 89 ที่เธอเข้าทำงาน วรรณีไม่เถียง เธอเขียนลงในใบประเมินว่า “ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยกับผลการประเมินข้างต้น” เซ็นรับทราบหนังสือเลิกจ้างอย่างเดียว ขอสำเนาไว้หนึ่งชุด แล้วเริ่มส่งมอบงาน ส่งงานไปได้ครึ่งทาง ฝ่ายบุคคลพาผู้หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา วางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ของเธอ ผู้หญิงคนนั้นเปิดแฟ้มที่เธอใส่เลขกำกับไว้ แล้วเงยหน้าถาม “พี่ เลขพวกนี้หมายความว่ายังไงเหรอคะ” วรรณีอธิบายทีละรายการจนครบ ปิดแฟ้ม แล้วเดินออกจากบริษัท ฟ้ามืดแล้ว มือถือดังขึ้น เป็นพลอย เพื่อนในแผนกบัญชี “พี่ มีเรื่องนึงหนูเก็บไว้สามเดือนแล้ว” “คนที่นั่งโต๊ะพี่วันนี้ เป็นลูกพี่ลูกน้องของเมียเจ้านาย เขามาสัมภาษณ์ตั้งแต่สามเดือนก่อน แต่ที่เก่าให้ทำงานจนครบสามเดือนก่อนถึงจะปล่อยออก” “ตอนนั้นเจ้านายพูดในห้องว่า… ‘หาใครก็ได้มาสักคน ให้มาเคลียร์บัญชีเละ ๆ ให้เสร็จก่อน’” วรรณีนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ มือสั่นไม่หยุด พลอยส่งข้อความมาอีก “ปีที่แล้วฝ่ายบัญชีก็ลาออกยกทีมแบบนี้แหละพี่ ไม่ใช่ความผิดพี่เลย” คืนนั้น สามีฟังจบแล้วเงียบไปนาน “ช่างมันเถอะ แค่หมื่นแปด เดี๋ยวก็หางานใหม่ได้” วรรณีมองลูกสาวที่นอนหลับอยู่ “มันไม่ใช่เรื่องเงิน” “ตอนกลางวันที่เขาบอกว่าเราไม่ผ่าน เราไม่ได้พูดอะไรสักคำ” “เราไม่อยากให้ลูกโตมาแล้วคิดว่า ถูกใช้เสร็จแล้วทิ้ง เป็นเรื่องปกติ” เช้าวันรุ่งขึ้น เธอเก็บสำเนาใบประเมิน แคปไลน์ที่สั่งงานตอนดึก และสัญญาจ้าง ใส่ซองเอกสาร แล้วออกจากบ้าน สามสัปดาห์ต่อมา วรรณีกำลังสัมภาษณ์งานที่ใหม่ มือถือในกระเป๋าสั่นไม่หยุด เจ้านายเก่า บ่ายวันนั้นโทรมาห้าสาย ตกค่ำโทรมาอีกสามสาย รวมแปดสาย เธอไม่รับสักสาย สี่ทุ่ม มีข้อความเสียงเข้ามาทางไลน์ เจ้านายพูดสุภาพแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “วรรณี… สรรพากรขอให้ชี้แจงรายการย้อนหลังสองปี บัญชีคนใหม่ไม่เข้าใจที่จัดหมวดไว้ มาช่วยหน่อยสักสองสามวันได้ไหม ยังไงก็เคยทำงานด้วยกันมา” วรรณีจ้องข้อความเสียงนั้นอยู่นาน แล้วพิมพ์ตอบกลับไปบรรทัดเดียว เจ้านายอ่านจบ โทรกลับมาทันที ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของชาวเน็ตไทย โดยมีการเปลี่ยนแปลงตัวละครและรายละเอียดบางส่วน (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้)