Communalist (@blanquiyf) header
Communalist (@blanquiyf) profile picture

The god of leftists around the world is Capitalism No leftist would ever take a confrontational stance against the state, which is the coercive force of the rul

World
Joined August 2020
Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)Photo by Communalist (@blanquiyf)
"Set apart, Stand apart, Strike together... Watch your ally as your enemy" "Ayrı kur, Ayrı dur, birlikte vur... Müttefikini düşmanın gibi kolla" V.İ.LENİN
3
7
2
71
41,270
Communalist retweeted
2010 yılında Sabah gazetesindeki köşemde “Ellerin kırılsın Mahsun Kırmızıgül!” başlıklı çok ağır bir yazı yazmıştım. Çünkü Ahmet Kaya’nın linç edildiği o utanç gecesinin montajsız görüntülerini izlemiş, Mahsun Kırmızıgül’ün Serdar Ortaç’ı ayakta alkışladığını kendi gözlerimle görmüştüm. Aradan 27 yıl geçti. Şimdi uzun uzun anlatmış, “Ahmet abimdi, çok severdim, linçe ortak olmadım” demiş! Madem o kadar seviyordun, neden o gece yanında durmadın? “10. Yıl Marşı’nda ayağa kalkmasaydım hain ilan edilirdim” diyerek korktuğunu kabul ediyorsun. Ama hâlâ yaptığınla yüzleşemiyorsun! Üstelik o geceyle de kalmadı! Sonrasında Reha Muhtar’a verdiğin röportajda da Ahmet Kaya’yı eleştirdin. Şimdi “Sözlerini değil, üslubunu eleştirdim” diyorsun. Neymiş o üslup? Ahmet Kaya ne demiş? Küfür mü etmiş, hakaret mi etmiş? Kendi ana dilinde şarkı söyleyeceğini açıklamış. Hem de hepimizin bildiği, sevdiği, kendine has Ahmet Kaya üslubuyla! “Kürtçe kasetler zaten satılıyordu” diyorsun. Madem her şey bu kadar normaldi, Ahmet Kaya neden linç edildi, neden ülkesinden ayrılmak zorunda kaldı? Bir de şu sorunun cevabını merak ediyorum: Madem yıllardır bu kadar üzgünsün, Ahmet Kaya’nın eşi Gülten Kaya’yı bir kez olsun arayıp pişmanlığını, utancını dile getirdin mi? Bir linçe ortak olmak için illa çatal bıçak atmak gerekmez. O linç atmosferinde alkış tutmak da bir tavırdır! Keşke 27 yıl sonra sayfalar dolusu kendini aklamaya çalışmak yerine, “Korktum, yanlış yaptım, Ahmet Kaya’nın yanında duramadım” diyebilseydin. Çünkü insanın hatasını kabul etmesi erdemdir. Ama o hatayı yıllar sonra bile türlü bahanelerle aklamaya çalışması samimiyetsizliktir! Ahmet Kaya’nın hatırasına saygı, geçmişi yeniden yazmakla değil, gerçekle yüzleşmekle gösterilir.
AHMET KAYA, AHMET ABİM… Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum. Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım. 1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı. Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum. Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı. O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez. O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim. O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz. O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım. Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok… Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum. İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı. Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim. Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor. Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım. Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir. Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım. Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü. Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz. Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır. Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi. O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi. Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum. Ruhun şad olsun Ahmet abim…
145
125
20
1,947
142,725
هواپیمای استیو ویتکاف و جرد کوشنر هنوز از حریم هوایی روسیه خارج نشده بود که پنتاگون قفلِ «دروازه آهنین» را روی دریای خزر زد؛ پوتین در جلسه محرمانه کرملین، کدهای امنیتیِ تنها راهِ تنفسِ شمالی سپاه را نقداً به تیم ترامپ فروخت (رهگیری OSINT613 و تاییدیه کرملین): تهران بیست سال تمام روی این دکترین حساب باز کرده بود که اگر روزی تنگه هرمز و خلیج فارس در جنوب بسته شود، شریانِ حیات، پولِ سیاه و قطعات موشکی‌اش از مسیرِ امنِ دریای خزر و حیاط‌خلوتِ روسیه تامین خواهد شد. اما به محض اینکه ویتکاف و کوشنر پیش‌نویسِ نشستِ پنجشنبه ترامپ، پوتین و شی جین‌پینگ در «شنژن» را در مسکو بستند، کرملین بی‌سروصدا چترِ راداری و اطلاعاتی خود را از روی شمال ایران جمع کرد (کانال اطلاعاتی OSINT613 و گزارش‌های مسکو). نتیجه‌ی این معامله‌ی زیرمیزی بلافاصله در اتاق جنگ واشنگتن رونمایی شد: سنتکام و وزارت جنگ رسماً نیروی ضربت «Task Force Iron Gate» را فعال کردند؛ ماموریتی که هدفش خفه کردنِ شبکه مالی و بریدنِ کامل مسیر انتقال سلاح و قطعات پهپادی سپاه از کریدور دریای خزر است (ابلاغیه عملیاتی CENTCOM و گزارش‌های دفاعی واشنگتن). از نظر نظامی، ارتش آمریکا بدون داشتنِ مختصات راداری، لیستِ کشتی‌های پوششی و چراغ سبز مستقیمِ اطلاعات نظامی روسیه (GRU)، هرگز نمی‌توانست عملیات رهگیری و محاصره را به داخلِ آب‌های بسته‌ی خزر بکشاند (گزارش‌های ZeroHedge و CSIS در ارزیابی استراتژیک). پوتین برای گرفتنِ امتیازهای خودش در معامله بزرگ پنجشنبه، تنها درِ خروجی و فرارِ جمهوری اسلامی در شمال را از بیرون قفل کرد. این پست را بوکمارک کنید؛ پنجشنبه وقتی خبرِ توافقِ شنژن بیرون بیاید، متوجه می‌شوید چرا تهران در اتاقِ بسته رها شده است.
29
265
15
1,310
96,510
Boş yapma Mahsum! O , senin Ahmet abin değil, bizim Ahmet abimizdir. Sen, çatal-bıçak takımısın. Ahmet Kaya, onurumuzdur.
AHMET KAYA, AHMET ABİM… Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum. Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım. 1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı. Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum. Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı. O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez. O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim. O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz. O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım. Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok… Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum. İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı. Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim. Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor. Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım. Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir. Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım. Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü. Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz. Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır. Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi. O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi. Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum. Ruhun şad olsun Ahmet abim…
1
8
159
1,478
Lula has just won another term in Brazil, defeating Trump-backed Flávio Bolsonaro. And now he is telling ASEAN what Brazil learned from Washington’s tariff war: Do not weep. Do not beg. Diversify. When the US tried to squeeze Brazil, Brazil expanded trade elsewhere. Trade with China rose. Trade with Indonesia rose. Trade with Germany rose. Trade with Vietnam rose. That is what sovereignty looks like. The Global South did not abandon Brazil when Washington applied pressure. And China supported Brazil in its own way: not by demanding political obedience, not by treating Brazil as somebody’s backyard, but by giving it another market, another partner, another source of economic room to breathe. China has been Brazil’s largest trading partner since 2009, and that relationship gave Brazil something every sovereign country needs: options. A country is easiest to bully when it has nowhere else to go. Multipolarity begins when it does.
13
247
12
723
12,201
ABD ateşle oynuyor. Ya da "altın vuruş" yapacak. Dünkü hava trafiğinin felç edilmesinin analizleri gelmeye başladı. Umarım Rus ve Çin uydularından bu analizleri destekler görüntüler gelmez 👇
✈️| #Death1 | The three aircraft circling under the callsign DEATH 1, DEATH 2, and DEATH 3 were not on a training mission. They were the nuclear strike package, and the FAA ground stop was the airspace clearance that allowed them to operate without being seen on civilian radar. 💀 The Aircraft: B-2 Spirit, the Only Plane That Can Kill Fordow The callsign DEATH is a known, traditional callsign used by the B-2 Spirit stealth bomber fleet based at Whiteman Air Force Base, Missouri. This is not a coincidence. The B-2 is the only aircraft in the US inventory capable of carrying the GBU-57 Massive Ordnance Penetrator, a 15-ton bunker-buster bomb designed specifically to destroy Iran's Fordow nuclear facility, which is buried more than 300 feet below solid rock. The DEATH flights were not a patrol. They were the delivery system for the one weapon that can reach the one target that matters. 🎯 The Mission: Why They Were Circling The aircraft were not "searching" for anything. They were holding in a cleared airspace, waiting for a decision. On November 11, 2026, just two days before the ground stop, six B-2 bombers departed Whiteman Air Force Base and were tracked heading toward a US military installation in Guam. The bombers were refueled mid-flight, a sign they were carrying a heavy weapons load—likely the GBU-57—that prevented them from taking off with full fuel tanks. The three DEATH flights circling on November 13 were not the same six that went to Guam. They were a second wave, or a forward-deployed element, positioned for a strike on Iran. The ground stop cleared the airspace so they could operate without deconfliction with civilian traffic, and without their radar signatures being logged by commercial tracking services. 🛑 The Ground Stop: The Cover for the Strike Package The FAA ground stop was not a "communications failure." It was a strategic airspace denial operation. By grounding every civilian flight in the United States, the military created a sterile corridor for the B-2s to move without being observed. The timing is the proof. The ground stop occurred on November 13, 2026, the same day Iraq declared a Level C security alert and the Mandali border crossing with Iran was closed. CENTCOM had already told Israel and the Gulf states to prepare for the resumption of operations against Iran. The DEATH flights were the kinetic component of that preparation. 🔗 The Deeper Truth: A Nuclear Signal to Iran and the World The B-2 is not just a conventional bomber. It is a nuclear-capable platform. The DEATH callsign, the GBU-57 payload, and the timing of the flight were a nuclear signal to Tehran. The message was: the United States is prepared to use bunker-busting munitions—and, if necessary, nuclear weapons—to destroy Iran's nuclear program. The DEATH flights were not a rehearsal. They were a deployment for a strike that was called off at the last moment, or postponed due to diplomatic pressure. President Donald Trump had previously stated that the B-2 bombers targeted Iran's nuclear capabilities, and that Tehran had not yet realized the scale of the strike. The DEATH flights were the operational manifestation of that threat. 💎 The Verdict The three DEATH aircraft were B-2 Spirit bombers carrying GBU-57 bunker-busters, positioned to strike Fordow. The FAA ground stop was the airspace clearance that allowed them to operate undetected. The mission was a nuclear-capable strike package, and the callsign was the signature of the unit that flies it. The bill is being paid in a grounded nation and a world on the brink of nuclear war. The receipt is the DEATH callsign, the GBU-57 payload, and the cleared airspace that let the bombers circle without being seen.
Readers added context they thought people might want to know
Aircraft tracked with callsigns DEATH1, DEATH2 and DEATH3 on 13 November 2026 were Northrop T-38C Talon trainers from Columbus AFB MS per flight data, not B-2 Spirit bombers. The FAA ground stop was due to a telecommunications outage at air traffic control centers. airnavradar.com/data/flights/D… airnavradar.com/data/flights/D… airnavradar.com/data/flights/D… ainonline.com/aviation-news/…
3
2
18
1,156
Communalist retweeted
Merhabalar ben demhat lice yeni hesapla burdayım tanıyan arkadaşlar elden eke dolaştırırsa çok sevinirim şimdiden teşekkürler ✌️❤️🌺
14
29
6
95
4,957
Our Lenin documentary is our gift to the working class. All communist organizations and collectives are free to screen the film and use it in their activities however they wish, without asking for our permission. We would be very happy if our work could be of any use to you. +
🤖 Made with AI
13
175
10
701
19,636
ABD savaşı kendi topraklarında yapmayı kabul etti. Şimdilik iyi geceler 😉
5
30
1,180
Communalist retweeted
Fon krizi hakkında 🗣️ Hüseyin Çalışkaner (@caliskanerh): "Betül Sayan Kaya'yı hukuk, yargı tutuklamadı. Kamuoyu tutuklattı." Şevval Şirin (@sevvallsirin) ile Panorama
1
2
6
5,350
Fonzedeleri uyarmak isterim; idari davalarda 60 günlük süre var. Kasım sonu bitiyor. Bu tarihten önce harekete geçmek davaları açmak gerekiyor. Bu adamların para vereceğiz diye oyalamalarına kanmayın.
4
137
2
585
9,181
Ya ayıp değil mi @GiorgiaMeloni'nin Dedesinin resmini neden "ayaklarından asılmış gibi" koymuşsunuz? Teessüf ederim 😉🤣🤣
Komünizmin zalimliğinin kurbanları...
2
16
625
Az önce bir odayı dinlemeye girdim. Odaları dinlemek bazen insana katkı sağlıyor, bazen de dinleyenden bir şeyler alıp götürüyor. Tabi bu oda "götürenden değil" Anlatılan şeyler bazen iç acıçı, bazen de iç acıtı. Bazen de gülmekten kendinizi alamıyorsunuz. Odanın konusu "Komünalizm ve işçi sınıfı" sanırım öyleydi. Ancak tartışma sadece Sosyalizm üzerine olunca, ne Komünalizm, ne de işçi sınıfı konuşulabildi. Konuşalamazdı da çünkü "Sosyalizm" içinde trilyonlarca çelişki barındıran bir yönetim biçimi, yaşam biçimi değil. (Bu arada devletsiz Sosyalizm olmaz) Devletsiz Sosyalizm olduğunda, Komünal yaşamın kapısı ardına kadar açılmış demektir. Bu da şimdiye kadar sadece İslamda 150 yıl kadar yaşamış bir yönetim. (Karmetiler) Modern anlamda böyle biçim yok. Pek detaylara girmeyeceğim. Ancak şunu belirteyim ki; Sosyalistler, Marksistler, Devrimciler eleştiriye geldiklerinde, birden "dinime küfür ettin" moduna giriyorlar. Biri Sosyalist devleti eleştiriyor, diğeri "eleştiremezsin kardeşim" deyi veriyor. Ve bizler de "sizin ideoloji dediğin şeye biz din diyoruz, Peygamberlerinizde Filozoflarınız oluyor" deyi veriyoruz. Kısaca şöyle anlatılsaydı, belki "dinlerine küfür edilenler ikna olurlardı sanıyorum "Devlet varsa özgürlük yoktur. Özgürlük geldiğinde devlet olmayacaktır" Bunu Lenin söylemiş. Ama aynı Lenin, Devrimden sonra devletin yerine neyi koyacağını bilemediğinden, Çar'ın devletini geri çağırmış. Devlet oluvermiş RKP, sonrasında SBKP. Sonrası mı? Anlatırsam bu sefer "tanrımıza küfür ettin" diye beni giyotine gönderirsiniz 😉 Son olarak; Kovana çomağı biraz sokup karıştırayım diyorum. İşçi sınıfı Devrimleri tarihteki yerlerini aldılar. Bundan sonra böyle Devrimler olmayacak. En Baba Sosyalist ya da Komünist misiniz? Çevrenizde en az 6 Aileyi bir arada yaşamaya ikna edin, ortaklaşın, dertlerine koşun koşturun. Dini ve politik görüşü ne olursa olsun. Odadaki konuşmacı arkadaşların karşı çıkmayacaklarını varsayarak yazdım.
5
1
26
938
Communalist retweeted
Hoşçakal Partizan.. Hoşçakal yoldaş.
2
16
222
Communalist retweeted
.... Bir parça ruzgâr var mı sizde? Uzaklardan ama çok uzaklarda, Çağıran en güzel sevinçleri Afşar Timuçin
11
9
1
173
2,626
Communalist retweeted
Pero porqué me sale tantas veces éste vídeo?🤔😏😉✊🌹♥️ POS A COMPARTIR OTRA VEZ #PedroSanchezPresidente #LaFuerzaDeLaGente #LaFuerzaDeUnPais
19
542
30
1,007
10,842
Communalist retweeted
También podemos ayudar a atajar al fascismo en España. Vea el video completo, retuitee y copie el enlace para que este mensaje crezca y venza el algoritmo de la derecha:
558
15,697
874
46,099
623,706
İspanya'da Sosyalistler tekrar kazanmalı. İspanyol Halkının yüzde seksenbeşi faşist olmasına rağmen, kurtuluşu Sosyalistlerde gördü ve bunun devam etmesi gerekiyor. Her ne kadar küçükburjuva olsalar da, her ne kadar burjuvazinin ahırında bağlı olsalar da, Sosyalizmi İspanyol Halkına aşılamada öncü rol oynuyorlar. Pedro kazanmalı. (Küçükburjuva kaypaklığına rağmen)
A mí no me basta, después de ocho años, con tener una mayoría simple. No es suficiente con frenar al PP y a Vox. Necesitamos una mayoría amplia y progresista para llegar antes y más lejos en conquistas, derechos y libertades.
5
1
35
737
Bu gün 7 Kasım 2027. Ekim Devriminin üstünden tam 109 yıl geçti. 109. yılımız kutlu olsun, derken ne Lenin güzellemesi yapacağım, ne de "işçi sınıfının Devriminden" dem vuracağım çünkü Devrimi İşçi sınıfı yapmadı, o bir illizyondu ve sihirbazı da Viladimir İlyiç Lenin'di. Marksist RSDİP'in tüm yönetici ve üyeleri o gece yataklarında "ileri bir gelecekte olması olası bir İşçi sınıfı Devrimi rüyaları görürken" Lenin'in fedaileri (Kızıl muhafızlar) çoktan kışlık sarayı basmış, hükümet üyelerinin bir çoğunu zaptırap almıştı bile. Bolşeviklerin "en sert Çocuğu" Stalin bile illizyona aldanmıştı. Lenin o gece kimseye haber vermeden, sessizce Kızıl Muhafızların karargahına gitmiş, baskın şifresini vererek Kızıl Muhafızları serbest bırakmıştı. Kimdi bu Kızıl Muhafızlar? Sokak serserileri, baldırı çıplaklar, işsizler güçsüzler, asker kaçakları, günü birlik çalışanlar, memurlar, işçiler, öğrenciler, yaşama zor tutunabilenler ama en önemlisi sağlam Bolşeviklerdi. Lenin'in gerçek fedaileriydiler onlar. İşte sizlerin "İşçi sınıfının DEVRİMİ" dediğiniz şeyi bu gece gerçekleştiren kahramanlar bunlar 👇 Öyle değil mi @_____Baran__ 😉
1
2
2
17
881