bllless 🏳️‍🌈🇺🇦🍭

(เล่ายาวเรื่องประวัติ eating disorder ของฉันเอง) สารภาพว่าไม่เคยอยู่ในภาวะน้ำหนักเกิน ตอนสักอายุ 18 สมัย bmi 22 กว่าๆ เป็นเด็กไม่ออกกำลังกาย อวบๆ ยุ้ยๆ อยากสวย สิ่งที่ทำคืออดอาหาร จน bmi 20 ละก็กลับมากินแต่พยายามคุมให้ cal balanced ก็นน. นิ่งๆ จนอยู่มาวันนึงอาหารเป็นพิษละ bmi ลงไปแตะ 18.5 ดันรู้สึกอยากให้ นน. เท่านี้ตลอดอีก (ประสาท) (คือถ้าเอาเกณฑ์ นน. ตาม diagnosis อาจจะไม่เข้า แต่อาการคือใช่มาก 55555) เลยกลับมา low cal ใหม่ อยู่ได้ปีกว่าชีวิตเริ่มมีอย่างอื่นให้โฟกัสก็เลยกลับมากินข้าว 55555 bmi ก็สวิงๆ อยู่ที่ 20-21 กว่าๆ แต่ไม่ได้สนใจละ ละชีวิตก็มีช่วงที่ว่างอีกครั้ง เลยไปยิมหนัก cardio ช่วงหนักสุดในชีวิตคือไป body combat 2 คลาส + hiit อื่นๆ อีก 1-2 คลาสใน 1 วัน + วิ่งลู่เป็นชม ตอนนั้นลีนมากกก แบบผอมแต่แน่น วิ่งอึด ได้ pb 21k เพซ 5 กินเยอะเพราะเผาเยอะ แต่ก็เลือกโปรตีนเป็นหลักแบบวันละ 2g/kg/d ++ แต่ชั้นว่านั่นก็คือ ed ในอีกรูปแบบ เพราะ obsession มันหนักมากๆ เข้าใจเลยว่าทำไม ed ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ocd ใน dsm v อะ (ตอนนี้เวอร์ไหนไม่รู้ละนะ สมัยเรียนสุดที่ 5) ทุกวันนี้ ทางสายกลาง ไปเวท (นานๆ ที อย่างมากก็สัปดาห์ละครั้ง แต่มักจะห่างกว่านั้น) เพื่อจะได้ปีนผาได้ดีขึ้น วิ่งสัปดาห์ละ 1-2 ครั้งแล้วแต่ฟีล ไปคลาสไฮรอกซ์สัปดาห์ละครั้ง เพราะชอบเล่น hiit พยายามกินดี แต่วันไหนไม่ดีก็เอาใหม่วันต่อไป โฟกัสตอนนี้คือ stay active กับรู้ทันตัวเองเวลาเริ่มที่จะอยากผอมเกินไป เราว่าคนเคยเป็น ed สักทีมันหายสนิทยากมาก สิ่งที่ทำได้คือรู้ทันตัวเอง และที่สำคัญคือไม่เปรียบเทียบคุณค่าตัวเองกับรูปร่างคนอื่นเลย อันนี้ชีวิตดีขึ้น 300%