Anıl Ceren Altunkanat

Hayatta en çok ufkumu açan derslerden birini Cem Akaş'tan almıştım. Maalesef son röportajlarından birini yapmışız onunla: aposto.com/magazine/s/cem-ak… Şimdi orada söylediği şu sözler kafamda çınlayıp duruyor.

Değerli çalışma arkadaşımız, dostumuz, Genel Yayın Yönetmenimiz; yazar, editör ve çevirmen Cem Akaş’ı kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyoruz.   Başta ailesi olmak üzere tüm yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı ve sabır dileriz.

Süreç içerisinde birkaç çocuğumuz kalıcı yuvalarına kavuştular şuan yuva bekleyenler de bu şekilde hepsi uyumlu çocuklar iletişim için dm'e yazabilirsiniz

Paylaşımlara desteğinizi azaltmayın gündemden düşmeyelim lütfen EGEDE KATLİAMVAR #egedekatliamvar

Bir zamanlar sesleriyle, koşuşturmalarıyla, kuyruk sallayışlarıyla dolup taşan alanımız şimdi bomboş… Her köşesinde bir anımız, her adımında emeğimiz, her yerinde bir canın izi vardı. Kimi bizi görünce koşarak gelirdi, kimi uzaktan bakıp sevilmeyi beklerdi. Hepsinin bir yeri vardı burada. Hepsinin bir hikâyesi, hepsinin bir adı… Şimdi bakıyoruz da geriye, kocaman bir sessizlik kalmış. Ne bizi görünce sevinen dostlarımız var ne de her gün yanlarına koşmak için sabırsızlandığımız o canlar… Bir alanı boşaltmak kolay. Peki ya orayı yuva bilen canların eksikliğini kim dolduracak? Biz burayı yalnızca bir alan olarak görmedik. Onların yaşam alanı, bizim ailemiz bildik. Bu sessizliği unutmayacağız. Onları unutmayacağız. Ve onlar için sesimizi duyurmaktan vazgeçmeyeceğiz. Lütfen paylaşın. Sesimiz duyulsun, canlarımızın akıbeti belli olsun. Geride kalan dostlarımız için de geçici yuva ve güvenli pansiyon desteğine ihtiyacımız var. Bu alan bugün sessiz olabilir ama biz susmayacağız. #egedekatliamvar #egedekicanlar #egeuniversitesi

Agatha Christie’nin klasik Miss Marple evrenini sevenleriyle tekrar buluşturan gizem romanı Grand Alpine Oteli’nde Cinayet’in yazarı Lucy Foley ile Agatha Christie Limited’in yaptığı röportajı, Anıl Ceren Altunkanat’ın çevirisiyle okurlarımıza sunuyoruz. artfulliving.com.tr/edebiyat…

Sayın Bakan, biz dışarıdan gazel okumuyoruz. Ben ve benim gibi binlerce insan yıllardır sokaktaki hayvanların yarasını sarıyor, hastalığını tedavi ettiriyor, kısırlaştırmasını yaptırıyor, aşısını yaptırıyor, sahiplendiriyor; bütün bunların masrafını da kendi cebinden karşılıyor. Ben zaten barınaktan köpek sahiplendim, sokaktan bir kediyi evime aldım. Yıllardır başka hayvanların bakım ve kısırlaştırmalarıyla da uğraşıyorum. Dolayısıyla mesele, hayvanseverlere “birer ikişer hayvan alın” demek kadar basit değil. Asıl konuşmamız gereken şudur: Sahipsiz hayvan nüfusunun oluşmasını ve sürekli yeniden üretilmesini engellemek kimin görevidir? 5199 sayılı Kanun’un önceki sisteminde rehabilite edilen sahipsiz hayvanların alındıkları ortama bırakılması esastı; uygulama mevzuatı da üretim tesislerini, satış işletmelerini ve çeşitli hayvan bulundurma yerlerini denetime tabi tutuyordu. Yani devletin ve yerel yönetimlerin yıllardır nüfus kontrolü, kayıt, denetim ve rehabilitasyon konusunda sorumlulukları vardı. O hâlde geçmişteki kamu politikalarının ve uygulamanın sonuçlarını yalnızca bugün hayvanları korumaya çalışan vatandaşlara yüklemek hakkaniyetli değildir. Hayvanseverlerin sahiplendirme yapması elbette değerlidir; ama sahiplendirme, kamu politikasının yerine geçemez. Bir ülkedeki bütün sahipsiz hayvanların vatandaşların evlerine dağıtılması sürdürülebilir bir nüfus kontrol yöntemi değildir. Sorunun kaynağına bakmak gerekir: Kontrolsüz üretim ne ölçüde denetlendi? Hayvan ticareti ne kadar izlendi? Satın aldığı hayvanı terk eden kişilere karşı ne kadar etkin yaptırım uygulandı? Sahipli hayvanların kayıt ve kimliklendirmesi ne ölçüde takip edildi? Belediyeler yıllar boyunca yeterli kısırlaştırma kapasitesine ulaştı mı? Kamu kaynakları ve denetimler nüfus artışını önleyecek ölçekte kullanıldı mı? Üretim ve satış yerlerinin zaten izin ve denetime tabi olması gerektiği Bakanlığın kendi mevzuatında açıkça düzenlenmiş durumda. O nedenle tartışmanın yalnızca “hayvanseverler kaç hayvan sahiplendi?” sorusuna indirgenmesi yerine, bu denetimlerin ne ölçüde yapıldığının da kamuoyuna açıklanması gerekir. Biz sorumluluktan kaçmıyoruz Sayın Bakan. Tam tersine, yıllardır kamunun yanında, kimi zaman da kamunun bıraktığı boşluğu kendi emeğimiz ve paramızla doldurarak sorumluluk alıyoruz. Hayvanseverlere “dışarıdan gazel okuyorsunuz” demek yerine, gelin şu soruların hesabını birlikte verelim: Kaç hayvan kısırlaştırıldı? Kaç üretim ve satış yeri denetlendi? Kaç terk vakasında yaptırım uygulandı? Belediyeler geçmiş yıllardaki yükümlülüklerini hangi oranda yerine getirdi? Bugün bakımevlerinin toplam kapasitesi nedir ve hayvanların yaşam koşulları nasıl denetlenmektedir? Çünkü kalıcı çözüm, sorunun sonuçlarını hayvanseverlerin evlerine taşımak değil; kaynağında nüfus kontrolü, etkin kayıt ve denetim, terk etmenin önlenmesi ve nitelikli veterinerlik hizmetidir. Hayvanseverlerin yaptığı gönüllü fedakârlık, kamunun yasal sorumluluğunun alternatifi değildir.

Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar, Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var. 88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim? İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş. Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik. “Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor. Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir. 24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz. Favorilerim:  Eypio & Sibel Can – Kıyamam  Mabel Matiz – Umrumdışı Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti. Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa” (Fuat Ergin tarzı bir flow’la) Ekmek ve poğaça
Vaktimiz bolca
Cicibebe olmasa
Halimiz n’olcak
Menü ful carbo
Ne peynir ne yarım kadeh Doluca
Haluk, Cem, Özkan, ben
D Blok dört yapraklı yonca Görüşmek üzere.