ساعی

از من و تو، فقط یه حیف شدن موند.

پامیشم یه صبحونه مقوی میخورم که انرژی پیدا کنم به کارام برسم، شکمم سنگین میشه خوابم میبره.

یک آدم اشتباه تورو از خودت میگیره و به خاطرات تحویلش میده.

هرچی بیشتر توضیح بدی، کمتر فهمیده میشی.

در نهایت انسان هفتاد درصد گرفتار کج فهمی‌ها ( نادرست شناخته شدن ) می‌شود -

و هشتاد میلیون احساس بیهودگی ؛

واقعا اینایی که شیرازی نیستن وقتی میخوان بگن « میره » چی میگن؟/

فانم بعد از اینکه میفهمه شنونده داره تبدیل به کصنمک میشه.

به من نگو اضطراب اجتماعی نداری من یه احتماع رو مضطرب می‌کنم با وجودم 👌🏻

تایم لاین رفتن چطو بود راسی ؟/

تلخ‌تر از تموم شدن، رفاقت‌های بی‌خداحافظیه؛ پایان‌های بی‌توضیح و آدم‌هایی که آروم‌آروم غریبه میشن.

پنج سال نظاره‌گر. امروز، سلام بر چرخه‌ی بیهوده‌ی توییت زدن.