MILICIĆ U ŻURNALISTY – MOJE REFLEKSJE Obejrzałem odcinek podcastu Żurnalisty, czyli Dawida Swakowskiego, którego gościem był selekcjoner reprezentacji Polski Igor Milicić. Dwie i pół godziny treściwej, ciekawej rozmowy. #plkpl #KoszKadra Moje pierwsze wrażenie: super! Super, że przedstawiciele polskiego basketu są zapraszani do takich programów, że wychodzą poza sportową bańkę. Kilka miesięcy temu u Swakowskiego był Mateusz Ponitka, teraz Milicić. To niewątpliwie sztandarowe postaci polskiej reprezentacji, a więc i polskiego basketu. A o koszykówce nigdy nie za dużo. I przede wszystkim – zachęcam, zapoznajcie się sami z tą rozmową, Milicić to ciekawa postać z dynamiczną historią życia. Ja podzielę się tu tylko przemyśleniami. Pierwsza część: wciągająca, otwierająca oczy, nowa. Nigdy nie pytałem selekcjonera o pierwsze lata życia, ani nie czytałem z nim rozmów, w których opowiada o dzieciństwie. O rodzicach, o ich zajęciach, o dwóch różnych dziadkach i wiejskich jajecznicach. Jak został koszykarzem, z kim rywalizował, o czym marzył? No i jak to się stało, że był obserwowany przez skautów Chicago Bulls? Z opowieści trenera wynika, że był bardzo obiecującym koszykarzem – nie szybkim, ale sprytnym, jak sam mówi. Rozwój pokrzyżowała kontuzja kolana – zerwanie więzadeł w wieku 18 lat, czyli w 1994 roku, gdy był graczem KK Split. Operował go wówczas lekarz Bulls, który - jak opowiada Milicić - był także medykiem Dream Teamu. Rehabilitację młody Igor przechodził w Chicago, gdzie namiętnie oglądał stare mecze na VHS, m.in. trzykrotnie widział spotkanie, w którym Michael Jordan rzucił 63 punkty Boston Celtics. To jest fajny wątek, natomiast mocny jest ten o rozpadzie Jugosławii. O wojnie, o bombie eksplodującej niedaleko domu Miliciciów, o wypędzeniu rodziny, o rozłące z rodzicami, którzy trafili do obozu uchodźców w Danii. A największe wrażenie zrobiła chyba na mnie opowieść o przesłuchaniu przez policję starającą się ustalić narodowość nastoletniego Igora. A on – chłopak wychowany w bośniackiej części Jugosławii, grający w Chorwacji, a mający korzenie serbskie, nie potrafił się określić. Część koszykarska? O baskecie rozmowa jest trochę sztywna, bez wyczucia niuansów – ale to absolutnie nie zarzut w kierunku Swakowskiego, który po prostu nie jest z koszykarskiego środowiska. I tak był świetnie przygotowany, zadał mnóstwo ciekawych i potrzebnych pytań. A może po prostu te stricte koszykarskie rzeczy są dla kibiców, dla mnie, dość oczywiste. Natomiast gdzieś na pograniczu życia i koszykówki jest kwestia dopingu. Ważny moment kariery Milicicia, o który – i to kamień do mojego ogródka – nigdy go nie zapytałem, nigdy tego dokładnie nie sprawdzałem. Albo nie było okazji, albo kontekst był inny, albo nie miałem na to pomysłu. Swakowski o to jednak zapytał. Przypomnijmy: w sezonie 2003/04 27-letni wówczas Milicić miał pozytywny wynik badania antydopingowego, gdy był koszykarzem Irakleio Kreta. Został zdyskwalifikowany na dwa lata, ale nie przestał grać w basket – pojechał do Kosowa, by występować w lidze nieuznawanej przez FIBA. O tym, jak wyglądała ta sytuacja, mówił u Żurnalisty. Skąd pozytywny wynik testu antydopingowego? - Trochę nieświadomie… Generalnie, leczono mnie, moje problemy z Achillesem, zastrzykami. Teraz świadomość zawodników jest dużo większa, patrzą na to, co ci lekarz podaje. Mnie wtedy leczył fizjoterapeuta od kolarza Armstronga, Polak. Ja widziałem, że jakieś ampułki są z napisami rosyjskimi, ale było mi lepiej – opowiadał Milicić, jego wypowiedzi spisuję dokładnie. - Przestałem z tego korzystać trzy miesiące wstecz, a pech chciał, że potem trafiłem do Grecji, a tam się przygotowywali do igrzysk, mieli najbardziej nowoczesne laboratorium na świecie, i ja tam wpadam. A oni mi mówią – trzy miesiące później, bo rozegrałem pięć kolejek w Grecji – że jestem pozytywny. No co wy? Dajcie drugą próbkę, bo to jest jakieś nieporozumienie. A oni mówią, że druga próbka jest już zrobiona – jesteś pozytywny. Koniec świata. - Idę do sądu, agent mnie opuścił, oni mówią po grecku, ja nie rozumiem nic. Koniec, dwa lata. Dopiero cztery czy pięć miesięcy później dostałem informację, że mogę złożyć zażalenie do FIBA. Zrobiłem zażalenie - wtedy już grałem w Kosowie, które miało nielegalną ligę, żeby jedzenie na stół żonie i dziecku dać, naprawdę. Grałem tam za dwa tysiące euro. Na pierwszym treningu złamałem rękę – prezes mówi: „Igor, jestem po słowie, ja ci będę płacił co miesiąc. Wrócisz za dwa miesiące, jak się zagoi. I naprawdę mi płacili”. Ciekawe, prawda? Od razu zapaliła mi się lampka – czy ten polski fizjoterapeuta Lance’a Armstronga – Milicić nie podał nazwiska – to Ryszard Kiełpiński? Wieloletni masażysta reprezentacji, pracownik w tej roli kilku grup zawodowych, m.in. US Postal, gdzie pracował z Armstrongiem, jednym z największych oszustów w historii sportu. Gdzie spotkał się z Miliciciem, dlaczego współpracowali, skąd to połączenie? Zadałem to pytanie trenerowi, ale ten zaprzeczył. – Nie jest to ta osoba. I nie ma, co grzebać. Powiedziałem, jak było, niczego nie ukryłem. Ale nie chcę ujawniać nazwiska, kto wie, ten wie – odpowiedział mi tylko selekcjoner. Inne koszykarskie wątki? Są, oczywiście. Milicić opowiada o błędzie, jakim było niepodpisanie z agentem Miśko Raznatoviciem umowy na reprezentowanie go, kiedy był zawodnikiem. O Eugeniuszu Kijewskim, który natchnął go do bycia trenerem. O tym, jak pracował jako trener Anwilu za 5 tys. zł. miesięcznie, mając umówione premie za złoto, srebro i brąz. O ofertach prowadzenia reprezentacji Izraela, Chorwacji i Kataru. O sytuacji najmłodszego syna, Teo Milicicia. O wychowaniu synów, o staraniach Igora juniora o NBA. Ale dość pisania, obejrzyjcie sami, oceńcie. Moim zdaniem warto.