cemre

Biz iltifat cimrisi bir ülkeyiz, aklımız çıkıyor birine güzel bir şey söyleriz de yüzü güler mutlu falan olur diye. Geçen kasada beklerken kıza “gözleriniz ne güzel maşallah” dedim, siz de çok güzelsiniz Allah iyi insanlarla karşılaştırsın dedi. Yok yere sevinç dolduk ikimiz de. Sevdiklerime de devamlı güzel sözlerle hitap ederim, hatta kardeşime sen niye bana sadece abla diyorsun dedim, ciddiye almış artık “nurtanem” diyor :D sen seviyorsun ya dedi, söylerken kendisi de mutlu oluyor. Yaptıkları basit işleri dahi takdir ederim, benim için harcanmış emeğe muhakkak teşekkür eder karşılık vermeye çalışırım, gözlerinin içinin parladığını görmek ağzımdan çıkan sözlere bağlıysa söylerim ve bundan gocunmam. Bedava ya bedava. İçimden geliyor bu, dile düşmeyen sevgi eyleme de dökülmüyor. Nemrut yüzlerinize hasret değiliz gerçekten, cool falan da olmuyorsunuz arkanızdan sövülüyor sadece. Güya çoğunluğu müslüman olan bir ülkede bu suratsızlık neyin nesi anlamış değilim, gülümsemek sadaka nihayetinde. Dışardaki insanlardan bahsetmiyorum, orada asgari nezaket kâfi. Fakat toplumun geneli yakın çevresinden de esirgiyor. Bunu da anlıyorum aslında, kibar insanları ezik zanneden tipler yüzünden milletin içindeki çiçekleri soldurdular. Siz yine de gülümseyin ve boool bol güzel cümleler kurun etrafınıza :)

Evliya Çelebi’nin “Seyahatname”sinde Hezarfen Ahmed Çelebi uçmayı önce Okmeydanı’nda kartal kanatlarıyla, rüzgârlı havalarda dedalarca dener. IV. Murad’ın Sarayburnu’ndaki Sinan Paşa Köşkü’nden seyrettiği bir gün, Galata Kulesi’nin tepesinden lodos rüzgârıyla havalanır ve Üsküdar’da Doğancılar Meydanı’na iner. Padişah ona bir kese altın ihsan eder. Ardından şu sözü söyler: “Bu âdem pek havf edilecek bir âdemdir, her ne murad edinse elinden gelir. Böyle kimselerin bekası câiz değil.” Boğazı kanatlarla aşan adam Cezayir’e sürülür. İnsan, emeğinin görüldüğü yerde daha fazlasını verir, görülmediği yerde ise yeteneğini saklamayı öğrenir. Beğenilen nir işi alkışlamak yetmez, onu yapanın elini güçlendirmek, önünü açmak ve yeniden denemesine fırsat tanımak gerekir. Takdir, bir başarının karşılığı olduğu kadar bir sonrakinin de sermayesidir. Faydalı olanı desteklemek yerine onu kendi hâline bırakan bir toplum, neyi kaybettiğini çoğu zaman hiç öğrenemez. Marifet iltifata tabidir, çünkü iyi bir iş kendiliğinden doğar ama kendiliğinden yaşamaz.

Geçmişte filozoflar evreni, insanı, tarihi ve ahlakı tek bir büyük sistemle açıklamaya çalışırlardı. Bugünün en popüler filozoflarından Chul Han, Žižek, Baudrillard gibi isimlerin aslında birer “sistem kurucu” değil, yaşanan sorunlara dair “kriz analisti” olduğunu diyebiliriz.

“Zambra, romanına çocukluğundan bir kaybolma hikâyesiyle girer. 6 ya da 7 yaşlarındayken bir gün anne babasını kaybetmiştir. Korkar ama yine de eve giden yolu bulur ve onlardan önce eve varır. Anne babası ise sokak sokak dolaşıp onu aramaktadır. Çocuğa göre kaybolan kendisi değil, anne babasıdır; çünkü o eve dönmeyi biliyordur, onlar değil.”

hiç baş ağrıtmayan evlat olmanın bedelini ruhumuzla ödüyoruz